سرمقاله
اسماعیل عسلی
بوی باروت
اندیشه ی دینی آغشته به سیاست اگر برای نفوذ و جذب دیگران نیازمند اهرمی غیر از عمل باشد یک پایش می لنگد. بنابراین تزریق پول و اسلحه و نیرو و تبلیغات پرهزینه به منظور جذب طرفدار و گسترش مذهب نه برای عربستان و نه برای هیچ کشور دیگری کارساز نیست چرا که وقتی مردم منطقه و جهان در برابر تبلیغات متوهمانه کشورهایی نظیر عربستان قرار می گیرند از خود می پرسند این ها با ملت خود چه کرده اند که می خواهند سایر ملت های مسلمان را به دنبال خود بکشانند.
امروزه تعریف آکادامیک و علمی از سیاست و دیپلماسی بر تأسی به شیوه های کم هزینه ای استوار است که با بهره گیری از آن می توان در راستای منافع ملی، توسعه ی اقتصادی و رشد فرهنگی و ارتقای سطح رفاه اجتماعی گام برداشت. پس از دو جنگ خانمانسوز جهانی که منشأ بسیاری از کژتابی های روحی و اجتماعی و بحران های اقتصادی بود، اغلب کشورها خصوصاً کشورهای توسعه یافته تلاش کردند اختلافات مرزی و جغرافیایی و مشکلات زیست محیطی خود با سایر کشورها را با گفت و گو حل کنند و حتی المقدور از جنگ پرهیز نمایند. غربی ها برای جلوگیری از کاستن از نقش مذهب در آتش افروزی و جنگ های ویرانگر، باورهای مذهبی و دینی را در قانون امری خصوصی تلقی کردند تا اصل تحمل نظر مخالف را به عنوان وظیفه ای شهروندی در جامعه خود به تدریج نهادینه کنند. زیرا به تجربه دریافته بودند جنگ های مذهبی آن هم برای پیروان مشترک یک پیامبر و یک کتاب و یک مکتب هرگز راه به جایی نخواهد برد و چون اغلب مذاهب سر در آبشخور دغدغه هایی دارد که نمی توان آن را ریشه کن کرد، تنها راه حل منطقی آن بالا بردن ظرفیت تحمل پیروان مذاهب گوناگون است چون جنگ آن هم با هدف غلبه بر رقیب مذهبی در طول تاریخ هیچ نتیجه ای در بر نداشته و حتی اگر در کوتاه مدت منجر به افزایش زورکی پیروان یک مذهب شده در دراز مدت به کینه و عقده ای تاریخی تبدیل گردیده و مثل آتشی زیر خاکستر مانده است؛ خاکستری که گاه با وزش توفانی از شرق و یا غرب کنار رفته و آتش نهفته را دوباره شعله ور ساخته است. (ادامه…)