سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
پرتو افشانی چراغ گفت وگو

 

با توجه به اینکه گفت‌وگو انسانی‌ترین پدیده‌ی اجتماعی و بهترین وسیله برای تفاهم و همزیستی مسالمت‌آمیز است باید به این پرسش پاسخ داد که چرا مسئولین پیش از اتخاذ تصمیمات بزرگ برای همراه کردن مردم با طرح‌ها و دیدگاه‌های خود از آن استفاده نمی‌کنند؟ البته ممکن است به این باور رسیده باشند که سخنانشان از سوی مردم جدی گرفته نمی‌شود. اینجاست که باید از خود بپرسند چرا زمانی علما می‌توانستند با یک جمله، تنباکو را در سراسر ایران تحریم کنند اما اکنون با وجود در اختیار داشتن هزاران تریبون و بلندگو و با صدها ساعت سخنرانی قادر به لغو ربای بانکی نیستند. شاید یکی از پاسخ‌ها این باشد که چون مسئولین در موارد بیشماری حاضر به حرف‌شنوی از مردم نشده‌اند مردم از سخن گفتن خسته شده اند!
ممکن است بگویند مردم کجا با ما گفت‌وگو کرده‌اند؟ پاسخ این است که مردم در رسانه‌ها، در فضای مجازی و از همه مهم‌تر در جریان انتخابات حرف خود را به شما زده‌اند! مردم در انتخابات چگونه سخن می‌گویند؟ اولین پیام مردم در انتخابات با میزان مشارکت آنها مخابره می‌شود که ترسیم نمودار آن ظرف چند دهه‌ی گذشته چندان دشوار نیست! انتخاب برخی افراد به نمایندگی مجلس و ریاست جمهوری بر اساس شعارها و وعده‌هایی که می‌دهند نیز حاوی پیام‌های بیشماری است! فرضاً وقتی کاندیدایی از چرخش کارخانه‌ها و رنگین شدن سفره مردم و تأمین مسکن و ترمیم حقوق‌ها و در اولویت قرار گرفتن منافع ملی سخن می‌گوید و رأی می‌آورد و رئیس جمهور می‌شود به این معناست که مردم خواهان چرخش کارخانه‌ها، رنگین شدن سفره‌ها، مسکن و افزایش حقوق متناسب با تورم و در اولویت قرار گرفتن منافع ملی هستند! وقتی فردی که رأی آورده با زبان بی‌زبانی می‌گوید که عده‌ای مانع تحقق وعده‌هایش می‌شوند با این سخن پیامی به مردم مخابره می‌کند و آن پیام این است که دولت در سایه وجود دارد یا کسانی هستند که مانع پیشبرد امور از سوی منتخبان مردم می‌شوند! وقتی مسئولی می گوید من با فلان تصمیم موافق نبوده ام خود به خود پیامی به مردم مخابره می کند! (ادامه…)