سرمقاله
محمد عسلی
غدیر و ماهیت حکومت امام علی(ع)
آبگیری که نام غدیر را در تاریخ اسلام ماندگار کرد نمی دانست که در آن صحرای برهوت وقتی در حجه الوداع بر سر راه پیامبر اسلام(ص) قرار می گیرد نقطه عطفی در تاریخ خواهد شد که هرگاه نامی و نشانی از عدالت و پرهیزکاری حاکمی به میان آید، آن جایگاه هم در اذهان مسلمانان تداعی خواهد شد و هر زمان اوراق تاریخ کینه ها، حسادت ها، مخالفت ها و جنگ های داخلی باز و بسته شوند با نام غدیر رقم می خورند.
عدالت و عدالت محوری در طول تاریخ پیوسته منشأ قیام ها، نهضت ها، انقلابات و اعتراضات بوده است زیرا سردمداران قدرت، هیچ وقت با عدالت و تقوی میانه خوبی نداشته اند، چون عدالت خواهی مهار قدرتمندان و مهمیز ستمگران بوده است.
ژان ژاک روسو در کتاب قراردادهای اجتماعی بر این باور است که: «قدرت فی نفسه فسادآور است، کسی که برای ولایتعهدی آماده می شود همه شرایط جمع است تا به فساد کشیده شود…»
راستی کدام قدرت فسادآور است؟ قدرتی که در یک فرد به نام شاه، یا رئیس جمهور و یا حاکم کشوری متمرکز است یا قدرتی که در آحاد مردم به نام قدرت ملی و مردمی نهادینه شده است؟
وقتی امام علی(ع) در رأس حکومت اسلامی قرار می گیرد و در پاسخ اصرار برادرش عقیل برای دریافت سهم بیشتری از بیت المال با سیخ داغ او را از آتش جهنم می ترساند تا دیگر اصرار نکند علی(ع) صاحب یک قدرت مادی نیست، بلکه او دارای قدرتی معنوی و عقلانیت اخلاقمداری است که حکومت را از عطسه بزی بی ارزش تر می داند و می گوید اگر خواست و اصرار مردم نبود که این بار سنگین بر دوش من باشد به آن تن نمی دادم. (ادامه…)