یادداشت سردبیر
اسماعیل عسلی
وقف آیندگان باشیم
وقف از جمله دغدغه‌هایی است که به دنبال یک بلوغ معنوی که رسیدن به آن مستلزم سلوک درونی و تجارب ارزشمند و عبرت‌آموز است، موضوعیت پیدا می‌کند و تقدس می‌یابد. در واقع می‌توان گفت وقف اگر چه بروز و نمودی عینی و قابل مشاهده دارد اما از درون‌های پاک سرچشمه می‌گیرد. اینکه انسانی محصول یک عمر و تلاش و فعالیت اقتصادی خود را به همنوعان خود اختصاص دهد جز با معیارهای معنوی قابل ارزیابی نیست، زیرا با این فرض که کسی در این دنیا نیکی او را جبران کند دست به چنین کاری نمی‌زند که اگر چنین باشد گونه‌ای خسران ابدی است. البته تقدیرها و تشکرهای زبانی و جاودانگی یاد انسان‌های نیکوکار در دل اکنونیان و آیندگان امری طبیعی است که به حکم پاسخگویی به محبت صورت می‌گیرد و جواب شرط تلقی نمی‌شود. وقف هیچ مرزی ندارد و نمی‌توان آن را با هیچ ترازو، خط‌کش، شاقول و معیاری اندازه گرفت. عابر پیاده‌ای که با دیدن سنگ و خار یا مانعی در مسیر حرکت مردم وقت خود را به جمع‌آوری آن اختصاص می‌دهد نیز نامش در فهرست واقفان به ثبت می‌رسد، پزشکی که به جای باز کردن بخیه بیماری که پول ندارد، بی‌هیچ چشمداشتی بیماران نیازمند را درمان می‌کند و تنها خدا را طرف معامله با خود می‌داند نیز واقف محسوب می‌شود. زنده‌یادها نمازی و خلیلی و پوستچی و بسیار واقفان دیگر که سالهاست از این دنیا رخت بر بسته‌اند و نامشان زینت‌بخش سردر بیمارستان‌های بزرگ شیراز است هم واقف هستند و هر بیماری که وارد این بیمارستان‌ها می‌شود و با رضایت و احساس تندرستی از آنجا خارج می‌شود معادل قرائت هزاران فاتحه بهره‌ی معنوی نصیب آنها می‌گردد. (ادامه…)