سرمقاله
محمد عسلی
آری عظیم گناهی است
در روزگار آهن و فولاد…
«ایران یکی از زلزله¬خیزترین کشورهای جهان با گسل¬های فراوانی است که حدود ۹ درصد مساحت آن را می¬پوشاند…»
این مطلب را اداره زمین¬شناسی ایالات متحده آمریکا با توجه به پراکندگی زمین¬لرزه¬های ایران از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۶ منتشر کرده است.
از قرائن و شواهد پیداست که بسیاری از آثار باستانی و میراث¬های فرهنگی و تمدنی کشور ما در اثر زلزله¬های مداوم یا از بین رفته¬اند و یا آسیب دیده¬اند.
اما ساختمان¬هایی که با مهارت مهندسان و دقت و پیش¬بینی سازندگان از قرن¬ها قبل سا خته و پرداخته شده¬اند در برابر زلزله¬های ۷ ریشتری هم دوام آورده¬اند.
زلزله¬ خبر نمی¬کند؛ زمان و مکان نمی¬شناسد؛ وقتی شرایطی فراهم شود که زمین بلرزد می¬لرزد.
از اولین زلزله در کشورمان خبری در دست نیست؛ اما از قرن¬ها و سالیان قبل و فی¬الحال زلزله¬های پرقدرتی شهرها و روستاهای ایران را لرزانده و تلفات و خرابی¬های بسیاری به بار آورده است.
در خرداد ۱۳۰۲ زلزله ۷/۵ ریشتری کاشمر ۲۰۰۰ کشته داشته؛
زلزله تیر ۱۳۳۶ سنگچال آمل با قدرت ۶/۶ ریشتر ۱۲۰۰ کشته داده است.
زلزله بوئین¬زهرا با قدرت ۲/۷ ریشتر در دشت بیاض، فردوس و کاخک ۱۲۰۰۰ کشته داشته؛
شهریور ۱۳۵۷ زلزله ۸/۷ ریشتری طبس ۱۵۰۰۰ کشته و هزاران نفر مجروح به جای گذاشته؛
در خرداد سال ۱۳۶۹ زلزله ۴/۷ ریشتری رودبار حداقل ۰۰۰/۴۰ کشته داشته است.
در اردی¬بهشت ۱۳۷۶ زلزله ۳/۷ ریشتری قائنات ۱۵۶۷ نفر را کشت. (ادامه…)