سرمقاله
محمد عسلی
جنگ هفتاد و دو ملت …
حقیقت جنگ انکارناپذیر است اما نه جنگ نظامی، بلکه جنگی که در ذات و فطرت موجودات اعم از آب و خاک و باد و آتش تا گیاه و حیوان و انسان عامل حرکت، رشد و تعالی است.
وقتی کین جای مهر، خشونت جای ملاطفت، دشمنی جای دوستی و حسادت جای تعاون را می‌گیرند جنگ اجتناب‌ناپذیر می‌شود.
آتش کم فروغ دشمنی بین ملت‌ها نخست در اندیشه‌ها شکل می‌گیرند. فرهنگ و اخلاق به مثابه بارانی می‌توانند در خاموش کردن آتش کینه و دشمنی کارساز شوند. اما امان از وقتی که اخلاق در ناباوری‌ها و دل‌های سنگ دولتمردان اثر نمی‌کند و جنگ راه ظهور پیدا می‌کند.
دولت‌هایی که زرادخانه‌های صنعتی خود را روز به روز گسترش می‌دهند و جنگ‌افزارهای قدرتمندی به بازار می‌آورند، آتش‌بیاران مرگ و نیستی، خرابی و وحشت‌اند و این وسایل نو به نو را ابزاری برای قدرت‌نمایی و باجخواهی، سلطه و استعمار و استثمار قرار می‌دهند. تبلیغ و تشویق به جنگ به یک پشتوانه نظامی و سیاسی و اقتصادی که بتواند این جنگ‌افزارها را انبار کند نیاز دارد.
در طول تاریخ نانوشته و نوشته انسان‌ها در روی این کره خاکی اخبار پیدا و پنهانی از جنگ‌های کوچک و بزرگ را نقل کرده‌اند که خرابی‌های آثار بناهای باقیمانده همه حکایتگر و راویان جنگند.
و اما بعد: (ادامه…)