سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
مردم را دست کم نگیرید
سرکشی مدنی عموماً زاییده‌ی فقر و فاصله‌ی طبقاتی است که در اشکال گوناگون خودنمایی می‌کند ولی آبشخور اصلی آن احساس محرومیت از احترام و محرومیت از کرامت است. از تخریب اماکن عمومی گرفته تا بی‌توجهی نسبت به سلامت دیگران و رعایت نظافت و انواع بزهکاری‌ها و به طور کلی تخطی از هنجارها، قوانین و بی‌اعتنایی به معیارها از مصادیق سرکشی مدنی است هر چند ضریب مصونیت شهروندان در برابر وسوسه‌هایی که آنها را به سرکشی مدنی وادار می‌کند در اجتماعات گوناگون یکسان نیست و چه بسا رفتاری در یک جامعه‌ی توسعه یافته از لحاظ فرهنگی ناهنجاری تلقی شود و در جامعه‌ای دیگر امری عادی باشد به طوری که حتی ممکن است اعتراض نسبت به ارتکاب چنین رفتارهایی با واکنش‌های خشونت‌آمیز مواجه گردد. برای نمونه شما اگر به شهروندی که آب دهان خود را در پیاده‌رو می‌اندازد تذکر دهید مطمئن نیستید که به شما توهین نشود یا دعوایی به راه نیفتد و حتی اگر کار به محاکم قضایی کشیده شود نیز دستاویزی قانونی برای محکوم کردن فردی که مرتکب چنین رفتاری شده ندارید به همین دلیل عملاً برخی رفتارهای زیانبخش اما رایج را نمی‌توان در فهرست سرکشی‌های مدنی قرار داد. چند روز پیش اهالی محله دزدی را گرفته بودند اما در مورد نحوه‌ی برخورد با او بین مردم اختلاف نظر بود تا جایی که یکی از آنها که اتفاقاً آدم موجهی هم بود دست به جیب شد و مبلغی پول کف دست سارق گذاشت و از دیگران هم خواست که به او کمک کنند. (ادامه…)