سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
نوشداروی زخم عقب‌ماندگی
قانون همه یا هیچ در مورد هیچ انقلابی صدق نمی‌کند خصوصاً انقلاب اسلامی ایران به این معنا که نمی‌توان گفت تمامی آنچه ظرف این بازه‌ی زمانی۴۰ ساله اتفاق افتاده دقیقاً همان چیزی بوده که مردم و یا انقلابیون به دنبال آن بوده‌اند زیرا تأثیر برخی جریانات غیرمنتظره و بعضاً تحمیلی بر سمت‌گیری سیاست‌ها قابل نادیده انگاشتن نیست به هر حال منصفانه این است که برای آزمون و خطا و برخی رویدادهایی که در محاسبات و طرح‌ها جایگاهی نداشته نیز حسابی باز کرد چرا که در آستانه‌ی پیروزی انقلاب از دل التهابات ناشی از مطالبات مانده در پشت سد استبداد شعارهای داغی جوانه زد که اگر چه از یک‌سو دیگ نهضت را به جوش می‌آورد و به مردم برای جانفشانی و فشار بر رژیم گذشته و دامن زدن به اعتصابات انگیزه‌ی مضاعف می‌بخشید اما از سویی دیگر کار تحویل گیرندگان قدرت برای تحقق بخشیدن به چنین شعارهایی را دشوار می‌ساخت. باید اذعان داشت افکار عمومی و مردمی که برای انجام موفقیت‌آمیز انتقال قدرت هزینه‌ی زیادی پرداختند تصور واقع‌بینانه‌ای از جدول زمانی لازم برای تحقق آرمان‌های گوناگون و بعضاً ناهمگون با زیرساخت‌ها، شرایط کشور و ظرفیت‌های محدود فرهنگی نداشتند. ناهمگون از این جهت که تحریض کنندگان مردم برای سرعت بخشیدن به سرنگونی رژیم گذشته هر کدام خاستگاهی متفاوت داشتند و در تزریق شعارهای بلندپروازانه به سیل خروشان مردم در خیابان‌ها از یکدیگر سبقت می‌گرفتند بی‌آنکه ارزیابی واقع‌بینانه‌ای از هزینه‌ها و پیش‌زمینه‌های آن داشته باشند. (ادامه…)