سرمقاله
محمد عسلی
خروج از برجام و ورود بدفرجام
هر چند رئیس جمهور آمریکا «ترامپ» به علت نفرت¬پراکنی مغضوب و مورد انزجار مردم جهان است و فقط اندکی از دولتمردان به اسارت رفته برای حفظ موقعیت¬شان خروج از برجام را تأیید کردند اما اینک کمتر کسی قلدری و عدم مسئولیت¬پذیری ترامپ را در برابر توافقات و معاهدات بین¬المللی انکار می¬کند.
آنچه در این میان مهم است و یکی از اشتباهات راهبردی دولت آمریکاست این است که تجربه نشان داده مردم ایران با هر باور و عقیده و از هر صنف و جمعیت و طایفه در برابر فشار خارجی برای دفاع از هویت ملی و باورهای دینی و فرهنگی متحدتر می¬شوند.
جنگ تحمیلی ۸ ساله نشان داد که ملت شریف و قهرمان ما تا چه میزان در برابر دشمنان تا دندان مسلح ایستادند و علیرغم ازهم¬گسستگی ارتش و نداشتن تجربه جنگی و مشکلات مالی توانستند از میهن خود دفاع کنند.
ترامپ با خروج از برجام ورود بدفرجامی را در عرصه بین¬المللی آغاز کرده است. تنفری که امروز مردم و دولت ما از ترامپ و دولت آمریکا دارند چپ و راست، لیبرال، حزب¬الهی و چه و چه نمی¬شناسد. همه یکدل و یکزبان در اتحادی کامل آماده مقابله برای دفاع از عزت و هویت ملی خود هستند و در حفظ منافع ملی و استقلال کشور یک قدم عقب¬نشینی نخواهند کرد و این سخن ترامپ که از مردم ایران می¬خواهد بر علیه نظام حاکم شورش کنند و دست به براندازی بزنند نتیجه عکس می¬دهد و اراده مردم را برای مقابله با ترفندهای آمریکا متحد و منسجم¬تر خواهد کرد.
وقتی در ایران انقلاب اسلامی به پیروزی رسید و قانون اساسی جمهوری اسلامی توسط مردم انقلابی تأیید و به تصویب مجلس خبرگان رسید یکی از اصول موضوعه آن بند ۱۶ از اصل سوم است که اشعار می¬دارد: «تنظیم سیاست خارجی کشور بر اساس معیارهای اسلام، تعهد برادرانه نسبت به همه مسلمانان و حمایت بی¬دریغ از مستضعفان جهان است» (ادامه…)

سرمقاله
اسماعیل عسلی
پل صراط قانون¬گذاری
از جمله عوارض بی ثباتی های اقتصادی‏، سیاسی و فرهنگی قانونگذاری های پی در پی برای ایجاد موازنه بین داشته ها و نیازهاست که در مواردی موجب می شود یک قانون پیش از اجرا و یا قبل از بروز بازخوردهای عینی تغییر یابد و مردم‏، نهادهای دولتی و مؤسسات خصوصی در حالت بلاتکلیفی قرار گیرند و این گونه تغییرات جدا از تغییراتی است که با انتصاب های جناحی و تغییر دولت ها و اعمال سلیقه های گوناگون صورت می گیرد و مجموعه ی پیام هایی که از این گونه تغییرات به افکار عمومی داده می شود‏، نشانه ای از ادامه ی روند بی ثباتی هاست‏.
نباید از نظر دور داشت که برخی تمهیدات قانونی به گونه ای است که ماهیتاً تداعی کننده ی حاکمیت شرایط بحرانی بر کشور است به این معنا که نمایندگان مجلس در مقاطع گوناگونی از زمان مأموریت چهار ساله ی خود ناگزیر به لحاظ کردن شرایط استثنایی کشور برای قانون گذاری های جدید هستند و این در حالی است که با شعارها و وعده هایی از مردم رای گرفته اند که با محاسبات خودشان می توانسته اند به وعده های خود عمل کنند‏. برای نمونه نمایندگانی که با توجه به فضای ایجاد شده در پیوند با برجام راهی مجلس شدند پیش بینی نمی کردند که این پیمان بین المللی دستخوش بازی های سیاسی در داخل و خارج از کشور شود؛ هر چند تعیین درجه ی خلوص نمایندگان از نظر پایبندی به شعارهایشان و وابستگی تام آنها به جریان های سیاسی کار دشواری است زیرا نه تنها مردم بلکه برخی از بازیگران عرصه ی سیاسی نیز از انعطاف پذیری بالایی برای وفق دادن خود با شرایط غیرمنتظره برخوردارند‏. زمانی بود که برخی از نمایندگان اخذ مجوز حفر چاه عمیق برای موکلین خود را در فهرست بیلان کاری قرار می دادند ولی هم اکنون که شرایط فرق کرده هیچ نماینده ای حاضر نیست مکاتبات خود با ادارات و سازمان های مختلف را در این مورد رسانه ای کند‏. (ادامه…)

سرمقاله
محمد عسلی
بودجه¬های فرهنگی چگونه هزینه می¬شوند؟
در شرایطی که اعتماد عمومی ملت و دولت نسبت به عملکرد فضاهای مجازی نه فقط در ایران که در بسیاری از کشورهای پیشرفته هم کاهش یافته متأسفانه هنوز این موضوع مهم برای مدیران کشور در رده¬های بالا و پایین جا نیفتاده که توجه به حمایت از روزنامه¬ها می¬تواند مدیریت فرهنگی، سیاسی و اقتصادی افکار عمومی را سالم¬تر، پاک¬تر و صادقانه¬تر به انجام رساند و وحدت بین اقشار مختلف مردم را پاسدار باشد.
در شرایط فعلی که به علت افزایش مواد و هزینه¬های تدارکات چاپ و تهیه مطالب روزنامه¬ها مدیران مسئول راهی جز تعطیلی و عقب کشیدن از این کار سترگ فرهنگی را پیش رو ندارند متولیان فرهنگی کشور که بخش مهمی از بودجه¬های فرهنگی را در اختیار دارند به علت ترس از نقد و انتقاد و یا رقابت به روزنامه¬ها پشت کرده حتی حاضر نیستند اشتراک سالیانه خود را تمدید کنند و به بهانه اینکه اعتباری برای خرید روزنامه نداریم یا تعداد اشتراک را در حد یک نسخه کاهش داده¬اند و یا کلاً اعلام کرده¬اند که قدرت خرید هیچ روزنامه¬ای را ندارند؛ اما مشاهده می¬شود که بودجه¬های فرهنگی را صرف چاپ، پوستر، تراکت، کتاب¬های بی¬محتوی، برگزاری مراسم تکراری بی¬تأثیر، خرید هدایا و نصب پارچه-های شعاری می¬کنند که التفات عمومی نسبت به آنها نه تنها بسیار کم است بلکه منفعلانه و منتقدانه هم هست.
و اما بعد: (ادامه…)