سرمقاله
محمد عسلی
یک دین، یک پیامبر، یک کتاب
سالگرد بعثت «برانگیخته شدن» پیامبر اسلام(ص) مثل همیشه فرصتی است برای تحلیل و ارزیابی چگونگی وضعیت مسلمانان جهان و هر آنچه به نام اسلام امروز شاهد آنیم.
و اما بعد: درست یا غلط نمی‌دانم از قول خانم مرکل نخست وزیر «صدراعظم» آلمان در فضاهای مجازی نقل شده است که: «هند و چین نزدیک به ۵/۲ میلیارد نفر جمعیت دارند. ۱۵۰ خدا و ۸۰۰ عقیده متفاوت دارند و در صلح زندگی می‌کنند…! مسلمان‌ها یک خدا و یک پیامبر، یک دین و یک کتاب دارند ولی خیابان‌هایشان سرخ شده به خون یکدیگر است. قاتلش می‌گوید: الله اکبر مقتول هم می‌گوید: الله اکبر و کشته‌های دو طرف شهید نامیده می‌شوند، این درد است که متوجه نشدیم دین چیست….
این گفته از هر کس باشد مطالب مهمی نهفته و آشکار است.
یکم اینکه دین یک باور قلبی به «خداست» که نیاز فطری بشر است که قرآن هم به آن اشارت صریح دارد.۱
این باور گاه اصالت خود را از دست می‌دهد و به اصطلاح سنتی یا تشریفاتی می‌شود و کاربرد عملی ندارد. به این معنی که نیروی محرکه‌ای برای تغییر یا نو ماندن در آن مشاهده نمی‌شود. گاه جنبه‌های عبادی آن بر سایر جنبه‌هایش می‌چربد و گاه جنبه‌های اقتصادی آن برای تأمین معاش و لذت‌جویی از دنیا ارزش پیدا می‌کند. (ادامه…)

سرمقاله
اسماعیل عسلی
نگاهی به روند کیفیت انتخابات ریاست جمهوری
روند دگرگونی ها در کیفیت نتایج انتخابات ریاست جمهوری در ایران از بهمن ۵۸ تاکنون شتاب چندانی نداشته است‏؛‏ به این معنا که اگرچه انتظار می رفت متناسب با افزایش جمعیت تحصیل کرده و تقویت حافظه ی تاریخی مردم‏،‏ شاهد دگرگونی هایی خصوصاً در بعد کیفی انتخابات باشیم‏،‏ اما سیاست زدگی‏،‏ موج سواری‏،‏ لزوم انتخاب بین خوب‏،‏ متوسط‏،‏ بد و بدتر و بالا بردن ضریب امنیت داخلی به موازات کاستن از فشارهای خارجی و همچنین امید به تغییرات زیربنایی از جمله مهمترین عوامل پیش برنده ی مردم برای شرکت در انتخابات ریاست جمهوری بوده اند و در مواردی نیز انتخابات تحت تأثیر شدید برخی رویدادهای داخلی نظیر ترور و جنگ و بعضاً تحولات بین المللی و منطقه ای برگزار شده است‏.‏
کیفیت فعالیت احزاب و گروه های سیاسی نیز از الگویی مشابه پیروی کرده است و احزاب معمولا از دل رویدادها و تنش های داخلی سربرآورده اند و به تبع آن بیشترین انرژی و پتانسیل خود را صرف سهم خواهی و بازیگری در دایره ی قدرت کرده اند و نهایت فعالیت فرهنگی آنها در خارج از دایره ی قدرت راه اندازی رسانه هایی مکتوب بوده که نقش سخنگویی حزب و طیف خاصی را ایفا کرده اند‏.‏ ضمن این که احزاب اغلب حول محور شخصیت ها گردیده اند و کمتر دیده شده که موضع گیری های یک حزب سر در آبشخور برآیند دیدگاه های اعضا و سمپات های آن داشته باشد‏،‏ چرا که در گروه های سیاسی کنشگر به استثنای چند نفر افراد خاص که سایه ی گسترده ای هم دارند مابقی تعزیه گردان و سیاهی لشکرند و وضع و حال و روز آنها به سهم حزب و گروهشان در دایره ی قدرت گره خورده و انتصاب ها و برکناری های اتوبوسی نیز از همین واقعیت حکایت دارد‏.‏ می ماند رسانه ها و نقش آنها در کیفیت بخشی به انتخابات‏.‏ (ادامه…)

سرمقاله
اسماعیل عسلی
برنامه یا شعار
با اعلام اسامی نامزدهای مورد تأیید شورأی نگهبان اذهان عمومی که تا پیش از این به گزینه های گوناگونی معطوف شده بود خود را آماده می کند تا از طریق رصد رسانه ها، شخصیت ها، احزاب و گروه های سیاسی اطلاعات لازم پیرامون شعارها و برنامه های نامزدهای باقیمانده را به دست آوردند.
شاید برای برخی این پرسش مطرح باشد که چرا عامه ی مردم در مواجهه با نامزدهای انتخاباتی به شعار بیشتر بها می دهند تا برنامه. آیا می توان گفت که بازه ی تعیین شده برای تبلیغات فرصت کافی را برای ارزیابی برنامه ها باقی نمی گذارد؟ ظاهراً چنین استدلالی چندان دلچسب و پذیرفتنی نیست چرا که با مقایسه قوانین مربوط به انتخابات در ایران و سایر کشورهای مردمسالار که از نظر زمان تعیین شده برای تبلیغات تفاوت فاحشی ندارند رویکرد شعار محور مردم قابل توجیه نیست. بنابر این دلیل چنین رویکردی را باید در کارکرد احزاب جستجو کرد زیرا احزاب در ایران به صورت فصلی آن هم در بزنگاه انتخابات بروز و ظهوری در خور اعتنا دارند و از طرفی انشعابات گیج کننده ی آنها نیز تعیین خط و ربط ها را برای مردم دشوار می سازد؛ ضمن این که چالش های نظری رایج بین گروه های سیاسی در بر گیرنده تمامی دغدغه های مردم و اصول و بندها و تبصره های گوناگون مورد اشاره در قانون اساسی نیست. همچنین میدان جولان تشکل های مردم نهاد نیز عمدتاً به موضوعات غیرسیاسی نظیر محیط زیست، نوعدوستی، طبیعت گردی، ورزش و فعالیت های هنری محدود می شود و کمتر تشکل مردم نهادی را سراغ داریم که صرفاً دغدغه های سیاسی را مطمح نظر قرار دهند. البته این سخن بدان معنا نیست که احزاب و گروه های سیاسی غیر مردمی هستند لیکن از آنجایی که لیدرها و شخصیت های تعیین کننده در گروه های سیاسی و احزاب و فراکسیون ها اغلب از بازیگران فعال در دایره ی قدرت هستند، قدرت جذب هوادار از میان توده های مردم برای آنها بسیار دشوار است مگر این که به موج سواری روی بیاورند و با تأکید بر برخی موضوعات مورد علاقه ی مردم شعارها و برنامه های خود را بزرگنمایی کنند. (ادامه…)