سرمقاله

محمد عسلی

بعد از شکوه حضور

هویت و موجودیت انقلاب اسلامی ایران متکی به مردم مسلمانی است که در هر شرایط و موقعیتی با جان و دل برای حفظ آن در صحنه­های مختلف حضور پیدا کرده و نفس مخالفان و دشمنان را گرفته­اند.

در ۲۲ بهمن­ماه ۹۵ هم همانند سال­های آغازین انقلاب و پس از آن به هر دلیل حضور تمام­قد خود را به نمایش گذاشتند و بار دیگر رسانه­های داخلی و خارجی این شکوه حضور را منعکس کردند و جهانیان باز هم شاهد اتحاد و یکپارچگی ملت ایران برای حفظ دستاوردهای ارزشمند انقلاب اسلامی بودند.

ترامپ رئیس جمهور جدید آمریکا هم این انسجام و اتحاد را در راهپیمایی روز جمعه شاهد بود تا بداند که نه تهدید، نه تحریم و نه فشارهای سیاسی در برابر عظمت این مردم قهرمان کارساز نیست.

و اما بعد:

مردم در آزمون­های سخت نه فقط نمره قبولی گرفته­اند، بلکه نمره عالی از این همه ایثار و مجاهدت حق آنان است.

آنها جنگ تحمیلی ۸ ساله را با آن همه شهید، جانباز، آزاده و میلیاردها دلار خسارت مادی تجربه کردند اما نه تسلیم شدند، نه فریب خوردند و نه خسته و منفعل شدند چون دست استعمارگران و قدرت­طلبان را خوانده­اند و با گذشت این همه مدت می­دانند راه چاره برای فرار از تله­ها و جوسازی­های مکارانه دشمنان ملت، کشور و انقلاب چیست.

و اما بعدتر: (ادامه…)

یادداشت طنز
اسماعیل عسلی
حیف و صد حیف
حتی بهترین خودروها هم اگر در حالی که با شتاب رو به جلو حرکت می کنند ناگهان دنده عقب بگیرند به گیربکس و موتور آنها فشار وارد می شود. تخته گاز رفتن هم به یاتاقان آسیب وارد می کند. اکثریت قریب به اتفاق طایفه ی بنی هندل بر این دکترین بنده صحه می گذارند و در جهت تأیید آن کله می جنبانند و تردیدی ندارند که رانندگی آداب و اصولی دارد. گاهی آدم سوار دوچرخه است و در حال رکاب چرخانی خوش خوشانش می شود و تک چرخ می زند و می لغزد و با مخ به زمین می خورد. بسیار خوب اولاً با دوچرخه بوده و آسیب چندانی نمی بیند و اگر هم آسیب دید که دیده، هر کسی کار خودش بار خودش آتیش به انبار خودش، اما کسی که بلانسبت رئیس جمهور آمریکاست و برای خودش اهن و تلپی دارد و دور شو و کورشویی برایش راه می اندازند و یک ملتی را سوار قطار کرده و پشت فرمان نشسته غلط می کند که تک چرخ بزند. سبیلش را دود می دهند! پدرش را پیش چشمش می آورند. یکی از پاردم ساییده های میدان گل و گشاد سیاست که تخم و ترکه ی غربی هم دارد این گونه فضل پرانی فرموده که یک سیاسی کار شش دانگ هر چقدر هم که خرده شیشه داشته باشد باید در عرصه انتخابات شعر بگوید اما زمانی که رای مورد نیاز را از مردم گرفت و به صندلی موعود تکیه داد نثر بنویسد. این نابغه ی بازیگوش در حاشیه ی سخن، دستی دستی همه ی شاعران را خالی بند معرفی نموده که ما از این گناه نابخشودنی اش به رسم تساهل و تسامح با غمض عین عبور می کنیم اما متن و لب منظور مبارکشان این بوده که دلبری از مردم در زمان تبلیغات انتخاباتی راه و رسمی دارد و خدمت کردن به آنها نیز قاعده و قانونی! با زبان بی زبانی می خواهد بگوید که ضرورتی ندارد که یک سیاستمدار به تمامی وعده هایی که می دهد عمل کند. (ادامه…)

سرمقاله
محمد عسلی
اگر انقلاب ایران پیروز نمی¬شد؟
در شرایطی انقلاب ایران پیروز نمی¬شد که رژیم شاه یکی از گزینه¬های زیر را به اجرا می-گذاشت.
الف: با یک کودتای نظامی تمام¬عیار دست به کشتار مردم و دست¬اندرکاران انقلاب از جمله امام راحل می¬زد که در این صورت شاهد یک جنگ داخلی خونین بین نظامیان از یک سو و از دیگر سوی تجزیه¬طلبان، گروهک¬های سیاسی قدرت¬طلب و نهایتاً جنگ خیابانی خانه به خانه می¬بودیم که ایران هیچ روی خوشی نمی¬دید و به احتمال قوی دست تجاوز خارجی را به حمایت از رژیم یا یکی از نیروهای اپوزسیون خارجی یا داخلی باز می¬گذاشت.
قطعاً ایران تجزیه می¬شد و مرزهای ایران از طریق عراق، افغانستان، کردستان و حتی ترکیه ناامن و مورد تجاوز قرار می¬گرفت.
اینک سؤال این است که علیرغم میل باطنی طرفداران رژیم در ارتش بویژه سران نیروهای هوایی، زمینی و دریایی چرا کودتا عقیم ماند و از اندیشه و بیان فراتر نرفت؟
با توجه به تمامی اسناد به جای مانده و مرور خاطرات بسیاری از رجال سیاسی و دست-اندرکاران داخلی و خارجی و حتی به اعتراف سولیوان سفیر آمریکا در ایران، سرعت انقلاب ایران و تدبیر رهبری آن به گونه¬ای بود که نیروهای رده¬های پایین ارتش و به ویژه افسران و سربازان به مردم پیوستند و از خواسته رهبر انقلاب تبعیت کردند به نحوی که وقتی برای سران ارتش از جمله ارتشبد قره¬باغی مسلم شد که راه گریزی جز کودتا نیست در برابر سؤال فرمانده نیروی زمینی که چرا دستور کودتا صادر نمی¬کند گفت: با کدام نیرو «سرباز»
پس کودتای نظامی عملاً ناممکن بود نه اینکه نخواستند بدان متوسل شوند.
و اگر به صورت جدی در شرایطی احتمال این عمل نابخردانه میسر بود بدون حضور شاه هیچ انگیزه¬ای در نیروهای ارتشی برای پیروزی کودتا، متبادر به ذهن نمی¬شد. (ادامه…)