سرمقاله
اسماعیل عسلی
سه واژه کلیدی
همزمان با اوج گیری فعالیت¬های اداری و اجرایی سال ۹۷ اولین موضوعی که اذهان را به خود مشغول می¬دارد تعریف ساز و کاری است که بتواند تضمین کننده¬ی تحقق شعار حمایت از تولید ملی باشد.
وقتی از حمایت سخن می¬گوییم دیگر نمی¬توان بین دولت و ملت مرزی قائل شد زیرا همه مخاطب آن هستند. حمایت دولت در قالب برنامه ریزی¬ها و ایجاد هماهنگی بین ارگان¬ها، وزارتخانه¬ها و نهادها تحقق می¬یابد که البته مجلس و قوه قضائیه نیز در چارچوب اختیارات و وظایف خود به این امر مهم ورود پیدا می¬کنند. حمایت مردم از تولید ملی نیز زیر چتر احساس هم سرنوشتی نمود پیدا می¬کند. احساس هم سرنوشتی پیوندی ناگسستنی با مفهوم ملیت دارد. لذا اتخاذ سیاست¬هایی که مردم و دولت را به یکدیگر نزدیک¬تر کند می¬تواند در این راستا نقشی کلیدی داشته باشد. جلوگیری از انحصارطلبی، وسیع¬تر کردن دایره¬ی قدرت به نحوی که همه¬ی مردم از امکان اظهار نظر و ایفای نقش در راستای اداره¬ی بهتر امور برخوردار باشند و پرهیز از میدان¬داری اقلیتی شناخته شده تحت عنوان اصولگرا و اصلاح طلب در اشغال پست های مدیریتی که البته از کارآیی چندانی هم برخوردار نیستند. از جمله راهکارهای قابل تصور برای تقویت وحدت ملی است. ما باید به مفهوم واژه¬ها زمانی که می¬خواهیم آنها را در کنار یکدیگر قرار دهیم توجه داشته باشیم. حمایت از تولید ملی در بر گیرنده¬ی سه واژه کلیدی است. حمایت فراگیر زمانی محقق می¬شود که اراده¬ی دولت و ملت در یک راستا قرار گیرد و شاهد هرزروی انرژی و ثروت ملی نباشیم. این که دولت از یک سو بر اساس برنامه¬هایی که تدارک می¬بیند پول تزریق کند، وام بدهد و مجلس نیز چارچوب مناسبات مالی، اداری و گمرکی را در قالب قوانین ابلاغ نماید اما از سویی دیگر مردم راه خودشان را بروند و نقدینگی-ها در مسیر قاچاق و خارج از چرخه¬ی تولید قرار گیرد، ما را به جایی نمی¬رساند. لذا مردم و مسئولین باید یکدیگر را باور کنند و چنین باوری ایجاد نمی¬شود مگر در سایه¬ی احساس هم سرنوشتی و آن نیز تابع فرآیندی است که ظرف دو دهه¬ی گذشته آسیب¬¬های فراوانی دیده و برای التیام زخم های ایجاد شده نیازمند بازنگری در سیاست¬ های کلی هستیم که مهمترین آن مبنا قرار دادن منافع ملی و تنظیم سیاست خارجی بر اساس ظرفیت¬های اقتصادی است. (ادامه…)

سرمقاله
محمد عسلی
سال نو مبارک
خوانندگان گرامی، عزیزان همکار مطبوعاتی، مردم شریف ایران قهرمان
سلامی چو بوی خوش آشنایی را در شرایطی تقدیم حضورتان می¬کنم که سال ۹۶ را عنقریب پشت سر می¬گذاریم.
سالی که به اقتصاد مقاومتی مربوط شد و ملت قهرمان ایران به ویژه کارمندان و کارگران و نیروهای خدماتی، کشاورزی و صنعتی با مشکلات مالی عدیده¬ای روبه¬رو بودند.
سالی که علیرغم امضای سند توافقنامه برجام توسط رئیس جمهور سابق آمریکا، رئیس جمهور جدید آن ترامپ با غوغاسالاری مدام بر علیه برجام سخن راند و آن را بدترین توافقنامه آمریکا دانست؛ لذا در تشدید تحریم¬های جدید اقدام نمود و دو بار برجام را با اما و اگرها و مشروط به شرایطی تحت فشار اتحادیه اروپا و افکار عمومی ملت¬های جهان تأیید نمود و اعلام کرد بار دیگر آن را تأیید نخواهد کرد و از برجام بیرون می¬آید مگر آنکه در آن اصلاحاتی انجام گیرد.
سالی را پشت سر گذاشتیم که شاهد وقایع ناگوار از دست دادن جمعی از هموطنانمان در حادثه آتش¬سوزی و تصادم کشتی نفتکش سانچی و سقوط هواپیمای ITR شرکت آسمان به مقصد یاسوج بودیم.
سالی که تظاهرات و اعتراضات مردمی ملت ایران بر علیه فسادهای مالی و اخلاقی، تبعیض، بیکاری و فقر با سوء استفاده افرادی برانداز تحت تأثیر القائات رسانه¬های خارجی به خشونت کشیده شد و تبعات ناگواری از خرابی و زد و خورد با نیروهای پلیس انتظامی را به دنبال داشت.
سالی را پشت سر گذاشتیم که افشاگری¬های دادستانی تهران و مسئولان قوه قضاییه پیرامون اختلاس¬های میلیاردی جدید در شرکت نفت، صندوق بازنشستگان، بیمه و دیگر موارد افکار عمومی را تحت تأثیر مدیریت ضعیف بعضی بانک¬ها و ادارات و نهادها قرار داد. (ادامه…)

سرمقاله
اسماعیل عسلی
مردم باوری
تمدن و فرهنگ زاییده ی همگرایی و اراده ی جمعی است. اصولاً هیچ دلیلی برای اجتماعی زندگی کردن وجود ندارد مگر این که همگان سهمی در خور میزان مشارکت خود از آن داشته باشند. رویکرد انسان به زندگی اجتماعی برای آسایش و امنیت بیشتر همگان است، به همین دلیل ما در همه جای دنیا با اجتماعات و تشکل های گوناگون مواجه هستیم. اجتماعات مبتنی بر خویشاوندی، اجتماعات صنفی، حزبی، سیاسی، ادبی، علمی، ورزشی و هنری و اعتقادی با کارکردهای متفاوت که فلسفه ی وجودی همه ی آنها یک چیز است و آن بهره مندی همگانی است
لذا هرگز اجتماع در خدمت یک فرد نیست و نباید باشد و اگر جایی دیده شد که عده ی زیادی خود را به زحمت می اندازند تا عده ی کمی راحت باشند باید گفت که چنین اجتماعی از مقصد و منظور اصلی خود دور شده و اکثریت مغبون شده اند و چنین وضعیتی پایدار نخواهد ماند!
اصولاً قدرت باید در خدمت سرچشمه ی قدرت باشد و سرچشمه ی قدرت که به حکومت ها اعتبار و مشروعیت می دهد مردم هستند. بر اساس سخن بلند «یدالله مع الجماعه» حتی گاه قدرت مردم تجلی گر قدرت الهی است. بنابر این نمی توان با سفسطه اراده ی خدا و اراده ی مردم را روبروی هم قرار داد و یکی را قربانی دیگری کرد. حق خدا و حق مردم با یکدیگر درآمیخته به طوری که پایمال کردن حق مردم به منزله ی ایستادگی در برابر خداست. خداوند در قرآن فرموده من سرنوشت هیچ ملتی را تغییر نمی دهم مگر این که آنها از درون تغییر کنند. بنابراین تغییر درونی هم وقتی جمعی باشد به تغییرات بیرونی می انجامد و موعود جهانی نیز برای ایجاد تغییر، متکی به اراده ی خدا و قدرت و همراهی مردم است چون اگر قرار بود مصلحان آسمانی به تنهایی همه ی جهان را اصلاح کنند پیامبر اکرم (ص) از هر فرد دیگری ارجح بود. (ادامه…)