سرمقاله
محمد عسلی
سوزنی باید کز پای برآرد خاری
گر چه امروز در اخبارهای مستمر می‌خوانیم که عمده مشکلات مطبوعات و نشریات ایران کاغذ است که یا نیست و یا بسیار گران است اما کاش فقط همین مشکل بود.
به نظر می‌رسد علی‌رغم اینکه متولی مطبوعات و فرهنگ در مقام برنامه‌ریزی، نظارت و ارزشیابی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است اما ناگفته پیداست که این وزارتخانه با تمامی تشکیلات اداری و سازمان و این همه برو و بیا و کارمند هیچ دستی و قدرتی در رفع نیازهای مطبوعات ندارد و مسئولان امر علت عمده کمبود و گرانی بی‌رویه کاغذ و سایر اقلام چاپ مانند زینک، مرکب و … را به وزارت صنعت ارجاع می‌دهند و خود را بری از دخالت در مسایل پیش آمده می‌دانند.
گویی مطبوعات دیگر اهمیتی برای ارتقای فرهنگ ندارند و اینک شرایط به گونه‌ای رقم خورده است که تمامی راه‌ها برای استمرار و ادامه چاپ نشریات بسته باشد و به تعبیر یکی از مسئولان کلیدی این وزارتخانه:
“روزنامه به چه دردی می‌خورد”
و اما بعد: (ادامه…)

سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
مبارزه با آمریکا به سبک ژاپنی
وجود اختلاف نظر پیرامون مذاکره برای عبور از باریکترین گذرگاه تاریخی تنها به گروه‌های سیاسی محدود نمی‌شود بلکه مردم نیز در این خصوص رأی و نظر یکسانی ندارند. به طوری که نمی‌توان گفت تمام مردم مخالف مذاکره هستند و یا این که اکثریت مسئولین تن به مذاکره نمی‌دهند. نخستین جستار در این باره به ناهمداستانی پیرامون تعریف مذاکره برمی‌گردد که برخی چهره‌ی کریهی از آن ترسیم کرده‌اند و ما اگر چه به سرعت از کنار آن می‌گذریم اما باید اعتراف کنیم ظرف چند دهه گذشته خاطره‌ی خوشی از مذاکره نداریم که برای نمونه به سه مورد برجسته‌ی آن اشاره می‌کنیم.
مذاکرات علنی و پشت پرده و نیمه علنی و واسطه‌ای پیرامون گروگان‌گیری دیپلمات‌های آمریکایی در تهران را به یاد می‌آورید که اگر چه کشدار شدن آن مانع از رأی آوردن جیمی کارتر در دور دوم و تحقیر آمریکا شد اما نهایتاً پس از آن همه چانه‌زنی و ارائه‌ی تصویری متفاوت از ایران در دیدگاه جهانیان بالاخره گروگان‌ها آزاد شدند و در پایان آمریکایی‌ها از محل جریمه‌ی ۹ میلیارد دلاری بانک فرانسوی پاریباس که تحریم‌های ایران، سودان و لیبی را دور زده بود به هر یک از گروگان‌ها به ازای هر روز گروگان بودن ۱۰ هزار دلار جریمه پرداخت شد که برای تعیین کل مبلغ باید ۴۴۴ روز را در ۱۰ هزار دلار ضرب کرد و سپس مبلغ به دست آمده را در تعداد گروگان‌ها ضرب کرد!! (ادامه…)

سرمقاله
محمد عسلی
مذاکره با آمریکا آری یا نه؟
در ایران امروز دو گروه در رابطه با مذاکره با آمریکا اختلاف نظر دارند. نخست گروهی که اصالتاً نتیجه مذاکره را از قبل مشخص می‌دانند و آمریکا را عهدشکن و غیراعتماد دانسته و هر نوع توافق را شکننده و غیرقابل دوام می‌دانند. آنها استناد می‌کنند به سوابق عملکرد رئیس جمهور فعلی آمریکا “ترامپ” که بسیاری از قراردادها و حقوق بین‌الملل را زیر پا گذاشته، یکطرفه لغو می‌کند، نمی‌توان به دوستی‌اش دل بست. آنها می‌گویند ترامپ حتی حرمت امیران متحد منطقه را هم حفظ نمی‌کند و مستقیماً از آنها باج‌خواهی کرده و تحقیرشان می‌کند. حال با این آدمی که به نام یک کشور دموکراتیک ظالمانه‌ترین روش‌های دیکتاتوری را اعمال می‌کند چگونه می‌توان کنار آمد و به توافق رسید. در همین راستا استدلال می‌کنند که مذاکره با ترامپ نوعی تسلیم شدن و مشروعیت بخشیدن به اعمال و رفتار وی است. (ادامه…)