سرمقاله
اسماعیل عسلی
ناگفته نماند
اهالی رسانه هرگز از شنیدن سخنان شگفت انگیز خسته نمی شوند‏‏.‏ اخیراً استاندار خراسان جنوبی در سخنانی که به نظر می رسد از بدیهیات انکارناپذیر است پیرامون رواداری رقص در این استان اظهار نظر فرموده و برای خود تولید دردسر کرده است‏‏.‏ یک حرکت اضافی و بی ثمر که تنها می توان از آن به عنوان یک خوراک رسانه ای بهره برد‏‏.‏ اصولاً بر زبان آوردن حرف هایی از این دست هر چند اکثریت مردم نیز با آن مشکلی ندارند در جامعه ای که مخالفان چنین سخنانی به راحتی می توانند آن را دستاویز راه اندازی تجمع قرار دهند و موج آفرینی کنند چندان ضرورتی ندارد‏‏.‏ باید به این آقای استاندار گفت: اغلب مردم نه به امر شما برای رواداری شادی چندان توجه دارند و نه به نهی دیگران‏‏،‏ آنها کار خودشان را می کنند‏‏.‏ لذا آنهایی که اهل رقص باشند می رقصند و هزینه اش را هم پرداخت می کنند و آنها که با رقص میانه ای ندارند عطایش را به لقایش می بخشند. همکاری در روزنامه داشتیم به نام ظاهر که افغانی بود و در زمانی که حکومت افغانستان در دست طالبان بود گاهی به ولایتشان سری می زد و برمی گشت‏‏.‏ یک بار تعریف می کرد که می خواستیم مطابق سنت قدیمی برای یکی از پسرعموهایمان در قندهار عروسی بگیریم اما طالبان مانع می شد از این که ساز و طنبور و رقص و شادی در کار باشد و ما ناگزیر شدیم چند نفر از افراد بانفوذ طالبانی را ببینیم و به آنها پولی بدهیم و یک عروسی آن گونه که می خواهیم داشته باشیم‏‏.‏ من به او گفتم چگونه گفت: یکی از مأموران طالبانی از ما چند صد هزار افغانی گرفت و زمان دقیق بازدید مأموران را به اطلاع صاحبخانه رسانید به طوری که در زمان ورود مأموران همه موقر و بدون سر و صدا سر جای خود نشستند و همین که مأموران دور شدند دوباره ساز و آواز برقرار شد من به او گفتم در برخی از کشورهای آمریکای لاتین هم عمده درآمد دولت از طریق دستگیری و جریمه ی قاچاقچیان مواد مخدر تأمین می شود! زمانی که یکی از مسئولین ایرانی در مورد لزوم مبارزه با تولید و توزیع مواد مخدر با خانم بی نظیر بوتو گفتگو کرده بود وی در پاسخ با اشاره به مشکلات مالی دولتش به گونه ای از زیر بار قبول مسئولیت شانه خالی کرده بود‏‏.‏ منظور این است که هیچ کاری در برخی کشورها نشد ندارد و فقط کافی است فعل خواستن را صرف کنید و پول کافی هم داشته باشید‏‏.‏ (ادامه…)

سرمقاله
محمد عسلی
بنیاد شهید و کارنامه¬های ناخوانده
«روزگاری بود
روزگار تلخ و تاری بود
بخت ما چون روی بدخواهان ما تیره
دشمنان بر جان ما چیره
شهر سیلی خورده هذیان داشت
در زبان بس داستان¬های پریشان داشت…»(۱)
هر چند کاوه آهنگر و آرش کمانگیر به فراموشی نرفتند و گه¬گاه در لابلای تاریخ نام و نشانی از آنها یادآور قهرمانی¬هاست اما دوران ۸ ساله جنگ تحمیلی چه بسیار کاوه¬ها و آرش¬ها را بی¬نام و نشان در حفاظت از مرزها و مهین میهن¬ ما برای زنده ماندن انقلاب در خاطره تاریخ ثبت کرد، آنقدر زیاد که به قول سعدی خدابیامرز:
«گر بگویی که مرا با تو سر و کاری نیست
در و دیوار گواهی بدهد کاری هست…»
آری روزگاری بود که در لابلای تاریخ این مرز و بوم اگر چراغ به دست به دنبال نام و نشانی از قهرمانان دفاع از تجاوز بیگانگان می¬گشتیم شهدای زیادی نمی¬یافتیم اما اینک به برکت باورهای ملی – مذهبی و فهم سیاسی و اعتقادی در هر خانه¬ای را که به صدا در آوری آثاری از یک قهرمان شهید می¬یابی با نام و نشان و مادری که به داشتن چنین جگرگوشه¬های جاویدالاثری افتخار می¬کند و با یاد و نام آنها آرامش می¬یابد.
این گنجینه¬های عظیم و سرمایه¬های سرنوشت¬ساز را در کدام کشور می¬توان یافت؟
و اما بعد: (ادامه…)

سرمقاله
اسماعیل عسلی
وزن کشی سیاسی
زمانی که یک دولت با برگزاری انتخابات جای خود را به دولت بعدی می دهد، از رییس جمهور بعدی گرفته تا وزرا، مدیران استانی، نمایندگان مجلس و رسانه ها، شخصیت های سیاسی و افراد وابسته به جناح های مختلف پیرامون چند و چون عملکرد اقتصادی و فرهنگی و سیاسی دولت قبل اظهار نظر می کنند. سهم دولت هزینه آفرین احمدی نژاد که پرچالش ترین دولت پس از انقلاب لقب گرفته در برآغالیدن منتقدین داخلی و خارجی بیش از سایر دولت ها بوده خصوصاً عملکرد این دولت در حوزه سیاست خارجی و اقتصادی بارها توسط نمایندگان مجلس، رییس جمهور، وزرا و شخصیت های وابسته به جناح اصلاح طلب و حتی اصولگرا و بعضاً کسانی که احمدی نژاد برای تکیه زدن بر اریکه ی ریاست جمهوری از دوش آنها بالا رفت مورد انتقاد قرار گرفته و بازتاب رسانه ای آن به اندازه ای بوده که هنوز بسیاری از مردم به دنبال پاسخ این پرسش تاریخی هستند که ۸۰۰ میلیارد دلار درآمد نفتی دولت نهم و دهم چگونه هزینه شده و از آنجایی که تاکنون هیچ مرجعی به منظور پاسخگویی به پرسش هایی از این دست واکنشی از خود نشان نداده، تدریجاً شاهد شکل گیری این باور هستیم که بازجستی نیست! جالب اینجاست که نه تنها شخصیت های سیاسی و اجرایی فعال در دولت احمدی نژاد بلکه حتی مجلس، سازمان بازرسی، دیوان محاسبات و نهادهایی که نقش نظارتی برای خود قائل هستند نیز به صورت جدی و همه جانبه با هدف تنویر افکار عمومی به این مقوله ورود نکرده اند. (ادامه…)