سرمقاله
محمد عسلی
در لایحه بودجه سال ۹۷ سهم فرهنگ چقدر است؟
نگاه به فرهنگ و فرهنگ¬سازی در شرایط فعلی به گونه¬ای است که می¬باید نگاه به قلب تپنده سلامت روح و روان و هم جسم و جان مردم باشد زیرا از دیرباز آموخته¬ایم که روح سالم در بدن سالم است. بدون داشتن یک فرهنگ «رفتار برتر» نمی¬توان به سلامت بدن توجه داشت.
معضلات کنونی جامعه ما که متأسفانه روز به روز بیش و بیشتر می¬شود ناشی از عدم فرهنگ¬سازی برای پرهیز از ورود به ناهنجاری¬هاست.
ابزارها و امکاناتی که در دهه¬های اخیر سرعت ارتباطات و تعاملات اجتماعی را به سرعت نور و صوت رسانده¬اند فرصت سخنرانی، نصیحت و وعظ و روش¬های سنتی را از ما گرفته¬اند به گونه¬ای که اگر بخواهیم حتی پیام¬های نماز ائمه جمعه هم به گوش مردم برسانیم باید از این ابزارها کمک بگیریم.
و مهم¬تر آنکه اگر این امکانات را در اختیار نداشته باشیم از سرعت انتقال پیام¬های غرب سایت¬ها و فضاهای مجازی عقب می¬افتیم.
پس باید نگاه بودجه¬ای به فرهنگ نگاه به میزان ارزش ابزارهای آن باشد. به عنوان مثال وقتی از نیمه¬های سال ۹۶ به بعد کاغذ روزنامه به دو برابر قیمت قبل می¬رسد و یا مواد مورد مصرف دستگاه¬های چاپ گاه تا صد درصد افزایش پیدا می¬کنند بودجه اختصاص نشر، کتاب و مطبوعات هم حداقل می¬باید به همان میزان افزایش پیدا کند.
چنین به نظر می¬رسد که مطبوعات به عنوان رکن رکین قوه چهارم که رسالت و وظیفه پاسداری و اعتلای فرهنگ و مطالعه و خبررسانی را عهده¬دار است بند نازکی است که در کشاکش تقسیم و سهم¬بندی بودجه پاره می¬شود به گونه¬ای که در سال ۹۶ مطبوعات از حمایت مالی برای خرید کاغذ که روز به روز گران¬تر می¬شد و می¬شود بهره¬ای نبرد. (ادامه…)

سرمقاله
اسماعیل عسلی
مشکل کجاست؟!
به دنبال تماس تنی چند از اولیاء دانش آموزان پیرامون دریافت وجه نقد بابت شرکت فرزندانشان در مراسم جشن تکلیف بنده شخصاً با مدیران یکی از مدارس تماس گرفتم و برای اطمینان از چند و چون ماجرا خواهان ارائه ی توضیح از سوی ایشان شدم چرا که برای من سؤال بود که مجوز دریافت مبلغ معینی بابت خرید چادر و ورودیه به محل برگزاری و فیلمبرداری این آیین توسط چه مسئولی صادر گردیده است. مدیر مدرسه توضیح داد که این موضوع به هیچ عنوان اجباری نیست و ما تنها دانش آموزان و اولیاء آنها را در جریان برگزاری این مراسم می گذاریم و نمونه ی چادر را هم که توسط خیاط تهیه شده و به تأیید اداره رسیده به آنها نشان می دهیم اما این که دانش آموز بخواهد در این مراسم شرکت کند یا نه به خودش مربوط می شود.
توضیحات این خانم مدیر که خیلی هم با احترام و متانت همراه بود را با چند تن از اولیاء دانش آموزان در میان گذاشتیم. یکی از اولیاء دانش آموزان گفت: البته سخن خانم مدیر درست است که اجباری نیست ولی وقتی برای بچه ی ۹ ساله که قادر به تشخیص وضعیت مالی پدر و مادرش نیست در باره ی اهمیت این مراسم سخن می گویند او هم ترغیب می شود که همراه با دوستانش در این آیین که اتفاقاً خیلی هم خاطره انگیز و خوب است شرکت کند و ما هم وقتی به او می گوییم پول تهیه چادر نداریم بچه شروع به گریه کردن می کند و افسرده می شود و نمی خواهد چیزی از همکلاسی هایش کم داشته باشد! (ادامه…)

سرمقاله
محمد عسلی
جاذبه و دافعه امام خمینی
بی¬شک از میان رهبران انقلابی جهان کمتر کسی را می¬توان یافت که در حد امام خمینی دارای جاذبه و دافعه باشد.
دافعه¬ای که در مقاطع مختلف تاریخی ترس بر دل تمامی کسانی انداخت که از سلطنت و نظام شاهنشاهی حمایت می¬کردند و یا شاهی که به هر ترفند نتوانست او را از اراده انقلابی¬اش باز دارد حتی با دستگیری و تبعید.
امام خمینی حتی با نزدیکان و همراهان انقلابی¬اش هم سر سازش و تعارف نداشت و کمتر کسی می¬توانست به چشمان نافذش نگاه کند.
وقتی حرفی می¬زد و یا سخنی می¬گفت؛ پای حرف خود می¬ایستاد و تا آخر کوتاه نمی¬آمد. این نشانه¬ای از باور، اعتماد به نفس و قاطعیت انقلابی او بود که علیرغم تصور بعضی از صاحب نظران که پیش¬بینی می¬کردند با این روش برای پیروزی انقلاب اسلامی موفقیت حاصل نمی¬کند، انقلاب را با رهبری داهیانه و خردمندانه خود پیروز کرد.
وقتی شاپور بختیار تقاضای ملاقات کرد برای او پیام فرستاد اگر می¬خواهد با من ملاقات کند، استعفا بدهد و لاغیر.
این خواسته بختیار در شرایطی بود که تمامی نیروهای نظامی و انتظامی تحت فرمان او بودند و می¬توانست دستور دهد کودتا کنند و یا هواپیمای حامل او و همراهانش را ساقط نمایند.
امام خمینی مثل یک معلم عمل می¬کرد؛ معلمی با رسالت، قاطع و دلسوز که راضی نمی-شد برای حفظ مصالح شخصی خود و یا دوستان و همراهانش کوتاه بیاید و از راه بازگردد. (ادامه…)