سرمقاله
اسماعیل عسلی
دنیای شاعری
شاید تاکنون از این و آن در محافل خصوصی و مجالس عمومی شنیده باشید که شیرازی ها شاعرانه حرف می زنند، بی گمان این تصور سر در آبشخور گونه ای حسن ظن نسبت به مردم این دیار دارد و هرگز به معنای رویکرد عامه مردم این دیار به خیالپردازی نیست، هر چند شعر هر چه زیباتر باشد خیال انگیزتر و غیرواقعی تر است. این ویژگی سرچشمه ای جز نازک خیالی و گرم اندیشی ندارد. اصولاً هنگامی که دو نفر به اوج صمیمیت می رسند، سخنانی که بین آن دو رد و بدل می شود فراتر از انتقال درک واقعیت های ملموس از طریق زبان است بلکه آمیخته به آرزوها و عواطف و حرف و حدیث هایی است که در حالتی رها از رودربایستی و تکلف بر زبان جاری می شود و از آنجایی که جنوبی ها و به ویژه شیرازی ها خونگرم هستند ضمن این که در برقراری ارتباط کلامی راحت هستند، بیانی گرم و دلنشین دارند. این که اغلب شاعران و داستان نویسان ایرانی یا جنوبی هستند یا ریشه در جنوب دارند نیز به همین ویژگی بازمی گردد.
خیال سکوی پرتاب برای پرواز است و هر ایده و کشف و اختراعی پیش از آن که جامه ی واقعیت بر تن بپوشد در قالب خیال به سراغ انسان می آید. لذا نباشد شعر را دست کم گرفت، شعر اگر جوششی و نه سفارشی باشد، حرکت ایجاد می کند و دست آدمی را می گیرد و او را در عوالمی شگفت انگیز سیر می دهد. (ادامه…)