سرمقاله
اسماعیل عسلی
امان از همنشین بد
عصر جمعه خیلی ها کار و بار خود را ول کرده و چهارچشمی به صفحه ی جادویی تلوزیون خیره شده بودند تا ببینند تیم ملی فوتبال در چه گروهی قرار می گیرد و ترکیبی که ما باید از دل آن به دور دوم صعود کنیم متشکل از چه کشورهایی است. از بخت بد ظاهراً یک تیم شگفتی ساز آفریقایی و دو تیم تمام عیار اروپایی از جام های بلورین بیرون آمدند و اینطور که پیداست جناب آقای کی روش باید خیلی حرفه ای باشد و بی اعتنا به دلبستگی های ملی تا حتی یک تساوی از پرتقال بگیرد. این هم از بخت بد ایرانی هاست که همواره در گروه مرگ قرار داشته اند. همین کشورهای همسایه و خاورمیانه که ما در گروه آنها قرار گرفته ایم را در نظر بگیرید که یا دچار جنگ داخلی هستند یا مثل خودمان از عقب ماندگی فرهنگی و سیاسی و اقتصادی رنج می برند که همیشه یا به ما خسارت وارد کرده اند یا از ما باج گرفته اند و علیرغم خدمات زیادی که به طرق گوناگون به آنها ارائه داده ایم و دلسوز آنها بوده ایم و حتی لقمه ی مردم خودمان را به دهان آنها گذاشته ایم اغلب چشم دیدن ما را هم ندارند مثل این که ارث پدرشان را طلبکارند. در جریان جنگ جهانی دوم هم بیشترین سود را به متفقین رساندیم و برای آنها نقش پل پیروزی را بازی کردیم و دست آخر هم حق ما را کف دستمان گذاشتند. همین غربی ها و در رأس آنها آمریکا چند سالی است که از ما لولو ساخته اند و عرب ها را می ترسانند و می دوشانند و در عین حال می گویند ایران چنین است و ایران چنان و بی نهایت قدرنشناس و نمک به حرام هستند. همین قطر نیم وجبی چندین و چند سال است که مشغول استخراج گاز از منابع مشترک است و حالا که کلاهش پس معرکه افتاده دست به دامن ایران شده است. عراق هزاران نفر از جوانان ما را شهید یا زنده به گور کرد و میلیاردها دلار خسارت به زیرساخت های اقتصادی ما وارد نمود و هم اکنون نیز مشغول پرداخت اقساط خسارت جنگ به کشور کویت است که پس از قرارداد صلح ۵۹۸ با ایران به آنجا حمله کرد ولی از پرداخت خسارت به ایران هیچ خبری نیست و کسی هم به کسی نیست. (ادامه…)