سرمقاله
اسماعیل عسلی
تکیه گاهی قابل اعتماد
همین ابتدای مطلب می خواهم بی رودربایستی عرض کنم که سیاست حتی اگر با بهترین ادویه ها و پیازداغ ها هم همراه باشد به خاطر فاصله¬ای که از اخلاق دارد بوی گندش دنیا را می گیرد. دنیای سیاست میدان جنگ است. از جنگ های لفظی و خالی بندی گرفته تا جنگ های واقعی که اساساً اقتصادی است نه چیز دیگر! بسیار خوب وقتی ما پذیرفتیم که سیاست یعنی اقتصاد و سیاسی کاری یعنی جنگ اقتصادی باید قبول کنیم که در دعوا حلوا تقسیم نمی کنند و مکر و خدعه و نیرنگ هم بخشی از جنگ است. خیلی ساده لوحانه است که شما در گرماگرم زد و خورد به طرف مقابل بگویی من می خواهم با مشت به زیر چانه ات بزنم و تو باید جاخالی بدهی. نخیر از این خبرها نیست. با وجود این که حتی راهزن ها و بدکاره ها و اشرار هم برای خود چارچوب ها و اصولی دارند که بر اساس آنها می توان رفتارشان را پیش بینی کرد اما رفتارهای غیر منتظره از ویژگی های بارز برخی از سیاست مداران است. یک سیاستمدار هر چقدر هم باهوش، مغرور، گنده گو، سخنور، ریسک پذیر و اهل دام گستری باشد اما همه ی این ویژگی ها در صورتی مورد پسند مردم قرار می گیرد و به محبوبیت او می انجامد که در نهایت در راستای خدمت به مردم خودش حرکت کند.
اصولا تمام امتیازاتی که در قانون برای سیاستمداران در نظر گرفته می شود، هزینه ای است که مردم به خاطر تدبیر و آینده نگری و تیزهوشی آنها می پردازند. از احترام و حفاظت و مراقبت و انواع خدمات گرفته تا امکاناتی که در اختیار آنهاست (ادامه…)