سرمقاله
اسماعیل عسلی
راه قدس
شرایط فعلی ساکنان فلسطین زاییده ی مسایل درهم پیچیده ای است که طی چند صد سال منازعات تاریخی فراهم آمده است. به گواهی تاریخ تا پیش از شکل گیری کشور اسرائیل، اروپایی ها هرگز نتوانستند همزیستی مسالمت آمیزی با یهودیان داشته باشند به گونه ای که علیرغم برخی مشترکات دینی که با این قوم داشتند، سلوک مسلمانان با اقلیت یهود به مراتب بهتر از رفتار مسیحیان با آنها بوده است. اصولاً یهودی ها چه قبل از بر پایی پادشاهی داوود و سلیمان و چه پس از فروپاشی آن، تاریخی آمیخته به سرگردانی داشته اند که با حال و هوای کوچ نشینی و دامپروری که فرزندان یعقوب یا همان بنی اسرائیل بدان مشغول بودند پیوند داشته است. ضمن این که خودداری مسیحیان و مسلمانان از واگذاری برخی مشاغل به یهودیان آنها را به کارهایی متمایل کرد که تدریجاً در آن به تبحر رسیدند و اغلب به سراغ پیشه هایی رفتند که سرگردانی و جابجایی به آن لطمه وارد نمی آورد. مشاغلی نظیر طبابت، حسابرسی، خرید و فروش کالاهای دست دوم، تجارت طلا و جواهر و همچنین بهره گیری از قدرت پول در شرایط خاص.
آنها تا پیش از شکل گیری کشور اسرائیل به دلیل عدم اطمینان از ثبات محل سکونت بیشتر ترجیح می دادند اموال منقول در اختیار داشته باشند و داشتن زمین و کشور برای آنها آرزویی بوده که به سادگی تحقق نمی یافته است. میل به ماجراجویی این قوم نیز بی ارتباط با موضوع بی سرزمینی و عدم تعلق خاطر به زاد و بومی خاص نبوده است هر چند این مسأله در مورد یهودیان ساکن در همه ی کشورها از جمله ایران صادق نیست. ضمن این که یهودیان تا پیش از شکل گیری اسرائیل به دلیل عدم تعلق خاطر به سرزمینی خاص به دلیل کم نگری هایی که نسبت به آنها صورت می گرفت همواره با محافظه کاری شدید، آماده ی تغییر موقعیت در صورت بروز بحران بوده اند. رفتارهایی از این دست در چند مقطع تاریخی به واکنش های خشونت بار انجامیده که تحت تعقیب قرار گرفتن یهودی ها در جنگ جهانی اول و خصوصاً دوم و ناگزیری آنها به مهاجرت و ناسازگاری با اعراب از نمونه های بارز آن به شمار می آید. (ادامه…)