سرمقاله
محمد عسلی
رستاخیز حسینی را چگونه پاس بداریم
جوشش خون شهدای کربلا را با هیچ واژه¬ای حتی اگر آتشین باشد نتوان به توصیف در آورد.
آنچه امروز از پس قرن¬ها در اذهان مردم مسلمان از حق¬جویی و حق¬طلبی مانده و مسلمین را بر آن می¬دارد برای تراز شاقول عدالت اجتماعی، اقتصادی و سیاسی به پا خیزند و بر باورهای خود پای بفشرند، الگویی شفاف¬تر و نیرویی محرک¬تر از حماسه عاشورای حسینی نمی¬یابند.
این رستاخیز عظیم که سالی یک بار با حضور یکپارچه شیعیان خود را می¬نمایاند نه فقط باوری است که به سالی یادآور شود و طی مراسمی خاتمه یابد؛ بلکه باوری است که مدام و لحظه به لحظه در تمامی دوران عمر شیعیان در ذهن و زبان آنها جاری و ساری است.
زیارت عاشورا، زیارت وارث و زیارت¬های مرسوم دیگر کلید ورود به دروازه¬های دل کسانی است که یادآوری حماسه¬های عاشوراییان آنان را تسکین می¬دهد.
و اما، در برگزاری مراسم محرم و صفر ما و سایر شیعیان جهان با فرم و محتوای روضه-خوانی¬ها، مداحی¬ها، تعزیه¬ها و نمایش سینه¬زنی¬های جمعی، زنجیرزنی و راهپیمایی¬ها در مساجد، تکایا و خیابان¬ها حضور می¬یابیم. فرم و شکل و نحوه برگزاری مراسم محرم بیشتر سلیقه¬ای است و نوعی تقلید از پیشینیان، اما به هر سال تحولات و تغییراتی در فرم و محتوای مراسم را شاهدیم که بعضاً با فرهنگ و باورهای اسلامی و جهاد و شهادت از نوع عاشورایی آن همخوانی ندارد.
بیان ساختگی و اظهارات بدون سند تاریخی بعضی از مداحی¬ها که با آهنگ¬های موسیقیایی بی¬ارتباط با محتوای محرم از زبان مداحان شنیده می-شود نه فقط یادآور حماسه عظیم و رستاخیز بی¬نظیر عاشورا نیست؛ بلکه مغایر و متناقض با اهداف جهاد و شهادت شهدای کربلاست.
ریاکاری و تظاهر به دوستی با شهدای کربلا از طرف کسانی که حتی در مسلمانی آنان باید شک کرد این وهم را قوت می¬بخشد که گاه این مراسم وسیله و دستاویزی می¬شود برای فرار و پوشاندن باطن¬های خبیث افراد سودجو و متظاهری که برای فریب دیگران خود را به رنگ محرم در می¬آورند.
و اما بعد: (ادامه…)