سرمقاله
محمد عسلی
پایان سال ۲۰۱۶ میلادی با کدام دستاورد انسانی؟
امروز جهان در شرایطی آغاز سال ۲۰۱۷ میلادی را شاهد است که بیشترین دلواپسی امنیتی در آمریکا و سراسر اروپا بر ذهن و زبان مردمان سیاه و سفید و زرد و سرخ حاکم است و هزاران پلیس در کوچه و بازار و خیابان و برزن چشم بر هر حرکت مشکوک دوخته‌اند و این شدت ترس و ناامنی در حدی است که پیرزن ناشنوایی که صدای ایست پلیس را نشنیده در فلسطین اشغالی به گلوله بسته می‌شود…
هر چند زنگ کلیساها به صدا درآمده و دست‌هایی به دعا برای سالی بهتر بلند است اما دولتمردان شرایطی به وجود آورده‌اند که هیچ امیدی به صلح متصور نیست. گویی دولت‌ها و ملت‌ها جزیره‌ای عمل می‌کنند و هر کس ساز خود را کوک می‌کند.
دولت انگلیس در رقابتی تنگ به دنبال فروش اسلحه بیشتری به کشورهای نفت‌خیز حاشیه خلیج فارس است و رئیس جمهور جدید آمریکا تهدید کرده اگر عربستان، ژاپن و سایر کشورهای تحت‌الحمایه آمریکا می‌خواهند امنیت داشته باشند می‌باید بهای آن را به آمریکا بپردازند. این باجخواهی شفاف بار دیگر نوعی ترس و ناامنی را نوید می‌دهد.
گویی جهان امروز بدون جنگ و خونریزی و غارت و چپاول و کشتار امن نیست. از اخبار لحظه به لحظه جهان چنین مفهومی به ذهن متبادر می‌شود که امنیت از لوله تفنگ شلیک می‌شود و این ابزارهای پیشرفته جنگی هستند که ضامن امنیت و صلحند.
متأسفانه سال ۲۰۱۷ نطفه‌هایی در رحم دارد که اگر آنها را سقط نکند شاهد ناامنی‌های بدتر نسبت به سال‌های گذشته خواهیم بود. (ادامه…)