سرمقاله
محمد عسلی
فاطمه، الگویی برای جمیع باورها
زمین را زایشی است در بهار به شکوفایی گل غنچه¬هایی که رنگ در رنگ رایحه دل-انگیزی را به هوا هدیه می¬دهند و مشام فضا را به عطر حیاتی نو تازه می¬کنند و خلایق از محصول و ثمره آن در تابستان استفاده می¬برند. پاییز را نیز که پایانی بر سبزی و سبزینگی است خبر از خواب زمستان می¬دهد تا انسان و دیگر جانداران در چهارفصلی متغیر به دگرگونی روندی منظم از پس هم بگذرند به عمری چند تا فردایی دیگر.
در این میان آدمیان را باورهایی همراهند به هدایتی که اگر نباشند به قول حافظ: گذر از ظلمات بی¬همرهی خضر گمراهی است و باید ترسید از این اراده آزاد که گر چه رحمت است گاه زحمت افزاید اگر مسیر هموار نباشد و ما مسلمانان چونان چهارفصل در حال و هوایی متغیر بهار را به تابستان و تابستان را به پاییز و پاییز را به بهار انتظار می¬کشیم با باورهایمان که امام را هادی و هدایتگر و پیامبر را رسول و پیغام¬آور و خود را مکلف و مسئول به تبعیت از آنها می¬دانیم تا میدانگاه وحدت قدرتی باشد برای همراهی و همدلی و دفاع از آنچه مقدسش می¬داریم در برابر تهاجماتی که گاه و بیگاه بر ما رفته و زندگی و مرگمان را رقم زده است.
مردان ما در این میدانگاه به زیور ایمان آراسته¬اند و زنانمان به زیور عفت و پاکدامنی آراسته¬اند. (ادامه…)