سرمقاله
محمد عسلی
تیغ تیز اینترنت زیر گلوی کاربران
نشسته، ایستاده، خوابیده، بیدار، رونده و آرام و حتی در حال فرار مثل دستی که یاری¬ات می¬دهد و یا پایی که بلندت می¬کند همراه توست و وقتی از تو جداست که خاموش است.
فکر می¬کنی قلبت هست، کفش و کلاه و لباست هست یا معده¬ای که مدام انرژی می-طلبد؟ نه! هیچکدام!
تلفن همراهت هست. همین وسیله¬ای که تو را به هر آدم و عالم وصل می¬کند تا از حال و احوال جهان و هر آنچه در آن است آگاه شوی.
تو را می¬برد به داخل اتاق خواب محبوبی که هزاران کیلومتر با تو فاصله دارد.
می¬بردت به خانه خالی که کسی در آنجا نیست تا تو با فراغ بال هر آنچه می¬خواهی از آنجا سرقت کنی.
می¬بردت به شهر، روستا، بالای کوه¬ها، عمق اقیانوس¬ها، روی قبر مادرت که سفارش دسته گلی را که داده¬ای در آنجا ببینی.
یک کتابخانه به هر وسعت و به هر تعداد که بخواهی در همین گوشی کوچک تلفن دستی¬ات جا می¬گیرد که می¬توانی در لابلای هزاران صفحه یک کتاب هر کلمه را به فور بیابی و هر فیلم کوتاه یا بلند را در هر جا هستی تماشا کنی.
می¬توانی تمامی عکس¬های خودت و هر آنکس که میل را داری در آن ذخیره کنی.
راهنمایی¬ات می¬کند به هر نقطه دنیا که بخواهی بروی تا درِ خانه به هر آدرسی. (ادامه…)