سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
مرهم زخم خشونت
همزیستی با خشونت در اشکال گوناگون آن روی سبک زندگی، ادبیات و هدف گذاری های ما در طول عمر تأثیر غیر قابل انکاری دارد. وقتی از خشونت سخن می گوییم نباید صرفاً برخورد فیزیکی را مد نظر داشته باشیم. گاهی نگاه ما، اندیشه ی ما، شغل ما، دلمشغولی های ما، تفریح و آنچه را که نظاره می کنیم نیز رنگ و بویی از خشونت دارد. کسی که با خشونت برانگیخته و تحریک می شود اگر قلم در دست داشته باشد نوشته ی خود را به انواع اتهامات و ناسزاها درمی آمیزد، اگر مشغول خطاطی، نقاشی، سرایش شعر و نگارگری باشد، روح خشونت را در کالبد اثر خود می دمد. آدمی در محیط و آب و هوای خشن رنگ طبیعت می گیرد. زندگی در صحرای خشک و بی آب و علف یا منطقه ای قطبی با سرمای ۴۰ درجه زیر صفر یا محیط کوهستانی که همواره در معرض باد و توفان و کوران و سرماست هرگز قابل مقایسه با مناطق خوش آب و هوا نظیر سواحل مدیترانه نیست. مناطق خوش آب و هوا که در کنار سواحل رودهای عریض و عمیق و دریا قرار گرفته اند در طول تاریخ خاستگاه تمدن های بزرگ بوده اند. چرا که فراغت حاصل از آسودگی که نتیجه ی سازگاری با محیط لطیف است نوعی رهایی و فرصت اندیشیدن به ایجاد تغییر و رشد را فراهم می آورد. (ادامه…)