سرمقاله
اسماعیل عسلی
همنشین تشریفاتی
از ابتدای انقلاب تاکنون تب اسلامی شدن به سراغ بسیاری از کنش ها، ساختارها، مکانیزم ها و احزاب و گروه ها، پوشش ها و ظواهر و نمادها آمده است. پدیده هایی نظیر دانشگاه آزاد اسلامی، بانک اسلامی، اخلاق اسلامی، تمدن اسلامی، حجاب اسلامی، قوانین اسلامی، حقوق اسلامی، ارزش های اسلامی و… اما وقتی به سراغ هر کدام از این پدیده ها می رویم متوجه می شویم که متولیان و طراحان و تأسیس کنندگان آنها پس از گذشت قریب چهار دهه بر این باور هستند که باید تغییراتی در آنچه به نام اسلام راه اندازی شده بدهند و با نگاهی ترمیمی و اصلاحی به تجدید نظر پیرامون کم و کیف آنها بپردازند.
شاید علت اصلی چنین رویکردی، اختلاف نظر پیرامون مفهوم و مصداق اسلامی بودن باشد که سر در آبشخور قرائت های مختلف از اسلام دارد و یا شاید به این نتیجه رسیده اند که ساز و کارهای در نظر گرفته شده برای اسلامی کردن ساختارها و رفتارها و نمادها و نمودها کارساز نبوده و یا شاید مسأله ی اساسی این بوده که ظرفیت های فرهنگی و اجتماعی و اقتصادی موجود برای اسلامی شدن جامعه از تمامی ابعاد به حد نصاب ممکن نرسیده است. هر چه هست، نظر بسیاری از خطبا، نویسندگان و اسلام شناسان این است که رفتارها، گفتارها و حتی پندارهای ما با اسلام فاصله ی زیادی دارد.
شاید تاکنون عده ای بر این باور بوده اند که همنشینی تشریفاتی کلمه ی اسلام در کنار دانشگاه، حجاب، جامعه، خانواده، مدرسه و… برای اسلامی شدن آنها کافی باشد. اما هر چه زمان گذشت معلوم شد که قضیه به این سادگی ها هم نیست به طوری که از بانک اسلامی به جایی رسیده ایم که رکورددار دریافت سود بانکی در دنیا هستیم، تفاوت دانشگاه آزاد اسلامی با دانشگاه هایی که قبلاً به صورت دولتی اداره می شدند نیز تنها در میزان دریافت شهریه است و کیفیتی پایین تر از دانشگاه های دولتی و بعضاً فضای نامناسب که اخیراً بهتر شده و در مورد خانم ها نیز این که اغلب قبل از ورود به دانشگاه از چادر استفاده می کنند و همچنین کسانی که به دلیل نوع پست و منصب نیازمند مدرک می باشند می توانند از این دانشگاه مدرک بگیرند! (ادامه…)