سرمقاله
محمد عسلی
بهزیستی و اما و اگرها
اگر بعد از هزاران سال بتوان در یکی از کرات آسمانی شرایط زندگی را برای بشر و سایر حیوانات مناسب تشخیص داد، آن وقت سیاره‌ای را کشف کرده‌ایم که شرایط زمین را دارد.
یعنی آب، هوا، خاک و هر آنچه در آن است می‌تواند ما را راضی کند که در آنجا نفس بکشیم رشد کنیم، تغذیه مناسب داشته باشیم، استراحت کنیم و نهایتاً عشق بورزیم. پس به قول حافظ عزیز: «آنچه خود داریم ز بیگانه طلب می‌کنیم…»
و اما بعد:
هر چند تضمینی برای تلاش‌های بشر در راه یافتن به سیاره‌ای مانند زمین نیست در صورتی که چنین توفیقی دست دهد، بعد از طی کردن فاصله‌های نوری شاید یکی یا چند نفر بتوانند پای به چنین سرزمینی بگذارند.
همین اندیشه و نتیجه‌گیری از آن کافی است تا قدر زمین را بدانیم و قبل از آنکه با هزینه‌های بسیار به دنبال سیاره دیگری بگردیم که در آن آب و هوای مناسب حالمان باشد در اندیشه حفظ زمین از آلودگی‌ها، کند و کوب‌ها و خرابی‌های ناشی از ترکش بمب‌ها و خمپاره‌ها باشیم که اگر چنین کنیم اول قدم را در راه بهزیستی برداشته‌ایم. زندگی در مکانی ممکن است که آب و هوا و خاک آن آلوده نباشد. (ادامه…)