یادداشت سردبیر
اسماعیل عسلی
دشواری قبول مسئولیت در عصر مطالبه گری
شادی های ناشی از بارندگی به اندازه ای مردم استان را ذوق زده کرد که خسارت های وارده ناشی از سیل را تحت الشعاع قرار داد. اصولاً تمامی رویدادهای طبیعی دو وجهی هستند از زلزله و سیل و آتشفشان گرفته تا کولاک و تگرگ و برف سنگین و رانش زمین و سوختن جنگل ها و توفان و گردباد و در واقع حکم “فرج بعد از شدت” را دارند. کیست که منکر تأثیر غبارهای آتشفشانی بر باروری ابرها و بارندگی باشد. تگرگ میوه های بی رمق و غیرمقاوم را می ریزد، برف با جذب تدریجی به زمین سفره های زیر زمینی را پر می کند و برخی آفات مضر برای روییدنی ها را از بین می برد. زلزله به زمین فرصت تنفس می دهد و سیل ضمن این که لایه های بالایی خاک را جابجا می کند به پر شدن تالاب ها و کاستن از درصد شوری آنها یاری می رساند. از این رو باید بگوییم که ما با طبیعت مشکلی نداریم و اگر مشکلی باشد به خودمان برمی گردد. وقتی تعداد محدودی از سکنه ی یک روستا که در معرض هجوم سیل قرار دارند هشدارها برای جابجایی سریع را نادیده می گیرند و همه را به زحمت می اندازند دیگر چه باید گفت؟ در جریان سیل اخیر پلی که ۷۰ سال پیش ساخته شده آسیبی ندیده اما دو پل که یکی پنج سال پیش ساخته شده و دیگری حدوداً بیست سال پیش احداث گردیده تخریب شده اند. تقریباً حدود یک ماه قبل از وقوع سیل از بارندگی های قابل ملاحظه در بهمن ماه خبرهایی به گوش می رسید و از جبران بارش های کم و ناچیز در طول پاییز حکایت داشت. کارشناسان و پژوهشگران حوزه هواشناسی با تحلیل عکس های ماهواره ای، جریان های جوی و قرائن و شواهدی که برای متخصصان این حوزه معنادار است سیل اخیر که اغلب استان های جنوبی کشور را در بر گرفت را پیش بینی کرده بودند. خوشبختانه هم صدا و سیما و رسانه های مکتوب و هم ادارات و سازمان های مرتبط ضمن اطلاع رسانی به موقع ذهنیت لازم برای مواجهه با چنین رویدادی را ایجاد کردند اما پر واضح است که ظرف مدت سه هفته تا یک ماه امکان بازسازی خانه های آسیب پذیر وجود نداشته و تعیین نقاط پر بارش نظیر قیر و کارزین و جهرم نیز از همان ابتدا آسان نبوده و یا امکان نداشته است. (ادامه…)