سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
خبرها با ما چه می‌کنند ؟
ما در جهانی سرشار از اثرگذاری و اثرپذیری زندگی می‌کنیم. تاکنون بارها در باره‌ی غذا، مسکن و محیط، طبیعت، ابزارها، دوستان، نظام تربیتی و آموزشی، سیستم حکومتی، دین و مذهب و آثار آنها بر شخصیت انسان و فرهنگ‌سازی در جوامع سخن رفته است اما کمتر پیش آمده که توقف و تأملی روی اثر خبر بر شکل‌گیری شخصیت داشته باشیم. این مقوله را می‌توان در پرسشی کوتاه گنجانید. رسانه‌ها با ما چه می‌کنند؟ در مقام پاسخگویی به این پرسش ابتدا باید تکلیف خود را با رسانه مشخص کنیم. آیا رسانه صرفاً یعنی رادیو، تلویزیون، ماهواره، روزنامه و مجله و کتاب؟ دقیقاً نه؛ اگر چه نقش این ابزارها در شکل‌گیری شخصیت ما قابل انکار نیست! بی‌گمان همسایه، همنشین، همکلاسی، همکار، همشهری و تمامی کسانی که همزیستی ناگزیری با آنها داریم نیز می‌توانند در نقش رسانه ظاهر شوند! حال اگر ما در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که در آن دروغ، تهمت، خرافه، باورهای بی‌اساس، بزرگنمایی، تساهل و بی‌خیالی و سایر آسیب‌های اخلاقی و رفتاری رواج دارد، اخباری که از دل چنین جامعه‌ای شکل می‌گیرد و بر زبان افراد همزیست با ما جاری می‌شود منجر به ارائه‌ی تعریف خاصی از زندگی در ذهن ما می‌شود. همین شنیده‌هاست که ما را ترسو، عجول، ساده‌نگر، خوش‌بین یا بدبین، خوش‌پوش، شلخته، خجالتی، پررو، بی‌خیال، خرافاتی، همواره در انتظار معجزه، معتقد به شانس و اتفاق در زندگی و یا محکم و استوار و با اراده بار می‌آورد. (ادامه…)