سرمقاله
محمد عسلی
سرنوشت ادبیات فارسی در فضای مجازی
ادبیات به مفهوم اعم و اخص کلمه همانند بسیاری از ارزش‌های دیگر در فضاهای مجازی مظلوم واقع شده و در حال شکنندگی، شکستگی و تخریب است.
کلمات غلط، عدم رعایت نکات دستوری و آیین نگارش از یک سو و از دیگر سوی نسبت دادن شعر این به آن و به هم خوردگی ذهن خواننده که نمی‌داند چه مطلبی درست یا غلط است و بیان شعر فلان شاعر نوپرداز به نام شعرای نامی و ورود به نقد و تحلیل بی‌پایه و اساس در حوزه‌های علوم از جمله پزشکی که با جان و تن انسان‌ها رابطه مستقیم دارد. همه نشانه‌ای از افسارگسیختگی فعالیت‌های کاربرانی است که تمایل دارند خودی نشان دهند و سخن بگویند و چیزی بنویسند اما دانش آن را ندارند.
از این رو است که آینه وسایل ارتباطی اینترنتی به صفحات کتاب یا تابلوهایی ماننده است که بعضاً مطالب غلط و پراشتباه املایی، انشایی و محتوایی به خورد مخاطبان می‌دهند بدون آنکه کسی به خودش زحمت دهد این انحرافات و غلط‌های فاحش را اصلاح کند.
گذشته از آن سنگ‌پرانی‌های گفتاری و نوشتاری که حامل الفاظ رکیک‌اند نیز بدآموزی‌های خاص خود را دارند و چون کودکان و نوجوانان کم‌سواد نیز از کاربران و مخاطبان اینترنتی در فضاهای مجازی هستند و هنوز زبان و ذهنشان به خوبی قادر به فهم واژه‌ها و کلمات درست و غلط نیست، تأثیرپذیری انحرافی آنان بیش از دیگران است.
و اما بعدتر: (ادامه…)