یادداشت

محمد عسلی

بعد از عاشورا

عاشورا هر سال با خود فرهنگی دارد همه‌گیر و همه‌فهم به صورت و در معنی فقط خواص به عمق آن آگاه می‌شوند و خواص‌تر فلسفه ماندگاری آن را درک می‌کنند.

اما آنچه در این میانه تمامی مظلومیت شهدای کربلا را بازگو می‌کند، همان رابطه دل است و فطرت که ظلم و ستم را برنمی‌تابد و هر انسانی به هر دین و آیینی نسبت به آن یعنی ستم و ستمگری و ستمدیدگی عکس‌العمل نشان می‌دهد.

گریه هر چند از سوز دل برمی‌آید همانند آبی است که بر روی آتش ریخته می‌شود، اما این آتش چنان شعله‌ور و پابرجاست که هیچ گریه‌ای به هر میزان نمی‌تواند آن را خاموش کند اگر باور عاشوراییان در حد نوری از روزنی کوچک بر دل‌ها می‌تابد حداقل برای یکسال بیمه می‌شویم که آزادی و عدالت و در مقابل آن استبداد و بی‌عدالتی را درک کنیم و از یکدیگر تمیز دهیم. (ادامه…)