یادداشت سردبیر
اسماعیل عسلی
آلودگی بدون توجیه اقتصادی
آلودگی هوا از معضلات شناخته شده ی کلانشهرهاست. درآمیختن این مشکل با خشکسالی، هجوم ریزگردها و پدیده ی وارونگی هوا زندگی غیربهداشتی را در اغلب شهرهای بزرگ به دردسری دائمی تبدیل کرده و این کلاف سردرگم روز به روز پیچیده تر می شود به طوری که بسیاری را از بهبود وضعیت کنونی ناامید کرده است. خطری که بیش از همه کهنسالان و کودکان و بیماران را تهدید می کند و ریشه ی بسیاری از بیماری های ریوی، عصبی و سرچشمه ی اصلی اغلب منازعات خیابانی است. زمانی که پای آمار و ارقام آسیب های ناشی از آلودگی هوا و ترافیک و هزینه های مرتبط با آن به میان می آید، نهادها و ادارات زیادی برای ابراز گله و شکایت و اعلام عدد و رقم از یکدیگر پیشی می گیرند، اما وقتی گفته می شود برای عبور از این بحران راه حل ارائه دهید، همه در می مانند. علت درماندگی نیز این است که تداوم این وضعیت با تولید خودرو و سیاست های اقتصادی گره خورده و تصمیم گیری در باره آن را دشوار کرده است. در دنیای معاصر، آلودگی هوا معمولاً با تولیدات صنعتی و فعالیت کارخانجات ارتباط دارد از این رو طبیعی است که کشورهایی نظیر چین و آمریکا که سهم قابل ملاحظه ای در تولید آلاینده های هوا دارند رتبه های بالای جهانی را از لحاظ اقتصادی داشته باشند. اما جایگاه اقتصادی ایران که رتبه ی هشتم آلودگی هوا را دارد کجاست؟ تردد این همه اتومبیل در کلانشهرها چه نقشی در افزایش تولید ناخالص ملی دارد؟ در همین شیراز خودمان تعداد کارخانجات بزرگی که سهمی در آلودگی هوا دارند به ۳ عدد هم نمی رسد و در مورد همین سه کارخانه نیز بحث وجود فیلتر و نظارت آنلاین و جابجایی احتمالی مطرح است در واقع باید گفت ما با چه توجیهی باید شاهد این همه ترافیک و انواع آلودگی ها باشیم. اگر در این شهر مانند اصفهان یا کرج و اراک ده ها هزار نفر شاغل در کارخانجات داشتیم، تحمل آلودگی و ترافیک برایمان راحت تر بود. ممکن است کسی بپرسد پس این همه رفت و آمد در شیراز چه دستاوردی برای اقتصاد شهر دارد و این همه ترافیک برای چیست؟ (ادامه…)