یادداشت

محمد عسلی

سلام بر رمضان

هر چند رمضان یادآور گرسنگی همراه با تشنگی از سحرگاه تا اذان مغرب است و ساده‏تر آنکه تحمل یک ماه روزه‏داری و عادت دادن جسم و جان به نخوردن و نیاشامیدن… اما فلسفه روزه‏داری در مکتب اسلام صرفاً این نیست، بلکه آثار و نتایجی است که از این ماه به ما می‏رسد.

درک و فهم طعم تلخ و ناگوار فقر، چشم پوشیدن از حرام و مکروهات، زبان بستن از آزار دیگران، آمادگی برای نزدیک‏تر شدن به خدا و کسب نور معرفت، همراهی و همدلی با مسلمانان، حضور بیشتر در مساجد، توجه به دعا و خواستن از خدا برای رفع حوائج، کمک به بازماندگان از توانایی، عبودیت و پرستش خالق، تطهیر و پاکیزگی تن و روان و نهایتاً بیمه کردن خود در طول یک ماه برای یک سال. که اگر برای هر مسلمان روزه‏داری چنین توفیقاتی حاصل شود از حجم و میزان گناه، جرم و جنایت، تخلف و مردم‏آزاری به شدت کم خواهد شد و ما به آن مدینه فاضله‏ای که مورد هدف و نظر اسلام است نزدیک‏تر خواهیم شد.

اما افسوس که این توفیق سهم تمامی روزهداران نمیشود و ما از این ماه پرفیض و برکت که به منزله ورزش و آمادهسازی تن و روان است چندان بهرهای نمیبریم جز آنکه بار سنگین تحمل گرسنگی را بر تن و روان ضعیفمان تحمیل میکنیم و چه بسا در حال روزهداری دست از تخلف و جرایم نمیکشیم و چشم و زبان را از دروغ و غیبت و گناه برنمیداریم.

چه باید کرد؟ (ادامه…)