یادداشت سردبیر
اسماعیل عسلی
شانه‌ای بر زلف پریشان شیراز
اگر کسی مسافرتی با حوصله به شهرها و بویژه مراکز استان‌های کشور داشته باشد، درمی‌یابد که ساخت و سازهای صورت گرفته ظرف چند دهه گذشته در شهرها و کلانشهرهای ایران عمدتاً تابع سبک و سیاق معماری اروپایی است و همین امر چهره غالب شهرها را به یکدیگر نزدیک ساخته به طوری که در هر شهری شاهد وجود خیابان‌ها و بولوارهای عریض و اصلی هستیم که در نامگذاری آنها هم تقریباً از الگوی یکسانی پیروی شده و تنها وجه تمایز نامگذاری‌ها به شخصیت‌های برجسته بومی بازمی‌گردد. پل‌ها و زیرگذرها، مسیرهای دسترسی، مناطق تجاری، کارگاه‌ها، میدان‌ها و تقاطع‌ها، پیاده‌روها و کوچه‌ها و پارک‌ها و بوستان‌ها شباهت زیادی به یکدیگر دارند و تنها تفاوت پارک‌ها به مساحت و در مواردی نوع درخت‌ها بازمی‌گردد. در حالی که مرور سفرنامه‌های نوشته شده در زمان قاجار و پیش از آن از یک سو و مشاهده بقایای بافت‌های تاریخی شهرهای ایران از سوی دیگر بیانگر تفاوت‌های فراوانی است که سیمای کلی شهرها را متمایز می‌ساخته است. (ادامه…)