سرمقاله
محمد عسلی
حماسه ۹ دی را چرا یادآور می‌شویم؟
انقلاب اسلامی ایران همانند سایر انقلابات جهان برای استمرار و بقا از فراز و نشیب‌های سخت بسیاری عبور کرده و برای پیشبرد اهداف خود علاوه بر اقتدار و ثبات نظام جمهوری اسلامی سعی کرده است کماکان از پشتوانه مردمی برخوردار باشد.
اعتراضات انتخاباتی بعد از اعلام نتایج ریاست جمهوری به هر دلیل موجب شکاف و دوقطبی شدن جامعه و با انعکاس رسانه‌ای وسیعی در داخل و خارج همراه شد.
ضرر و زیان حاصل از هدایت و تشویق معترضین نه فقط مسئولان حکومتی را در موضع دفاع از نتیجه انتخابات قرار داد بلکه برای پیشگیری از عواقب ناگوار شورش و اغتشاش و تخریب اموال عمومی توسط معترضین، نیروهای انتظامی و امنیتی به مقابله با سوء استفاده کنندگان از راهپیمایی‌های اعتراضی پرداختند که در این میان عده‌ای دستگیر و زندانی و عده‌ای هم کشته و مجروح شدند که بعضاً بی‌گناه هم بودند.
این واقعه تلخ دستاویزی شد برای تسویه حساب مخالفان و دشمنان نظام در خارج از کشور که مترصد چنین فرصتی بودند تا با بزرگنمایی و غوغاسالاری از شرایط به وجود آمده کلیت انقلاب و نظام را زیر سؤال ببرند و به قول خودشان برای سقوط و براندازی نظام شمارش معکوس را در بوق‌های تبلیغاتی اعلام کنند.
هدایتگران اعتراضات مردمی که ابتدا به صورت آرام شروع شده بود نیز به جای تدبیر در آرام کردن احساسات معترضین با ورود به جمع آنها سهم‌خواهی خود را نیز اعلام و به هیجانی شدن مردم معترض کمک کردند. نتیجه آنکه رقیبی که رأی اکثریت را از آن خود می‌دانست و خود را رئیس جمهور قانونی قلمداد می‌کرد در یک سخنرانی احساسی و به دور از تدبیر اعلام کرد: «این خس و خاشاک‌ها» کاری از پیش نمی‌برند.
این سخنان ناسنجیده بهانه‌ای دیگر برای شعله‌ور شدن احساسات اجتماع معترضین شد و عوارض و عواقب ناگواری برای کشور، ملت و انقلاب و رهبری آن پدید آورد. (ادامه…)