یادداشت سردبیر
اسماعیل عسلی
سلام بر مسیح
اگر بخواهیم به میزان مظلومیت هر پیامبری پی ببریم باید ببینیم پیروانش چه شباهت هایی به او دارند و چه تفاوت هایی و چگونه با پیروی و تأسی به پندار و گفتار و کردارش پیامبرشان را ارج می نهند. بی آن که بخواهیم به شیوه ی مورخین غربی وارد چانه زنی های تاریخی شویم روز میلاد مسیح را شادباش می گوییم. پیام آوری که با هدف اصلاح آیین به انحراف کشیده شده ی یهود ظهور کرد. این مصلح بزرگ در زمانی پای به عرصه ی گیتی گذاشت که کاهنان یهودی چونان امروز با نگاهی نژادپرستانه به تعلیمات موسی و آموزه های تورات می نگریستند و گرد خود حصاری کشیده بودند و خود را از سایر اقوام و ملل متمایز و برتر می دانستند. تحریف های روا داشته شده در آیین یهود به گونه ای بود که عرصه ی دین را تنها برای جولان دادن کاهنان فراهم می ساخت. کاهنانی که تفسیر و فهم تورات را به چند نفر که در رأس هرم قرار گرفته و به تورات دسترسی داشتند منحصر می دانستند. عیسی ابن مریم (ع) ظهور کرد تا مروّج مهربانی در عصر خشونت و مبلّغ برادری در نظام برده داری باشد با معجزاتی که فراخور نیاز زمانه اش به پشتوانه روح القدس انجام می داد. عیسی ابن مریم (ع) آمدن و رفتنی داشت که نه از منظر مورخین بلکه از منظر وحی هیچ گونه تردیدی در آن نیست. مظلومیت مسیح (ع) در این است که پیروانش مانند پیروان ادیان دیگر که تصویری افسانه ای از پیشوایان خود ارائه می دهند او را که با فقرا و بیماران نشست و برخاست می کرد و به رسم تواضع بر روی الاغ می نشست آنقدر بالا بردند که مقام پسر خدایی را برایش به ارمغان آوردند و گفتند کیست که بتواند مانند پسر خدا باشد و چون او رفتار کند؟ و بدین سان هر چه مسیح (ع) به مقام خدایی نزدیکتر کردند، پیروانش را به گناهان زمینی بیشتر آلوده نمودند و دست آخر گفتند که مسیح تاوان گناهان ما را در ماجرای مصلوب شدنش پرداخته است. (ادامه…)