سرمقاله سردبیر اسماعیل عسلی ۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۰
حرف هایی برای گفتن

تاکنون در هیچ یک از دوره های برگزاری انتخابات با چنین جو و شرایطی مواجه نبوده ایم که نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری تا این اندازه دغدغه ی مشارکت مردمی داشته باشند . باید بپذیریم که گاهی یک شعار و وعده اثر گذار در یک دوره ها موجب بی تاثیری سایر شعارها در دوره ی بعدی می شود . در دوره ی قبل مردم به کلید به عنوان نماد گشایش قفل ها رای دادند و اکنون کسی که می گفت چنین کلیدی را در اختیار دارد گاه صراحتا و گاه تلویحا می گوید که بعضی ها رمز قفل را عوض کرده اند و از محدودیت اختیارات و ایجاد موانع ایذایی در برابر قطار توسعه سخن می گوید و در عین حال مدعی است که علی رغم به گوشه ی رینگ کشانیده شدن ایران و تحریم های فراگیر بین المللی و محدودیت صادرات نفت باز هم کارهای زیادی صورت گرفته و از ورشکستگی اقتصاد ایران که هدف اصلی اعمال تحریم ها بود جلوگیری شده است . در حال حاضر نه می توان گفت که دولت فعلی در تمامی ادعاهایش محق است و نه می توان منکر شد که در مواردی کسانی راه حرکت دولت را سد کرده اند  و تحریم ها هم کمرشکن بوده است. دولت های پیشین هم با چنین مشکلاتی مواجه شدند اما واکنش یکسانی نداشتند . مشکل اصلی کاندیداهای ریاست جمهوری در گام اول جلب و جذب مخاطب و خارج کردن مردم از حالت بی تفاوتی و در گام دوم سمت دهی به آرایی است که به صندوق ریخته می شود . مردم پس از پشت سرگذاشتن چهاردهه جنگ ، تحریم ، چالش های ایدئولوژیک ، بلبشو در حوزه فرهنگ و تلاش مستمر برای عبور از بحران های سریالی ، نیازمند صلح ، ارتباط فراگیر با جهان و همگرایی با محوریت منافع ملی هستند . (ادامه…)