سرمقاله “محمد عسلی” ۲ اسفند ۱۴۰۰
روحانیت و روشنفکری

در دوران های مختلف تاریخی اهل علم در دو جبهه تلاش کردند. جبهه دین و جبهه علم. از عهد باستان تا به اکنون پژوهندگان دین و دانش یا در مقابل یکدیگر مسیر و اهداف خود را طی کرده اند و یا با هم در دو خط موازی به راه خود ادامه داده اند. در مواردی هم دین پژوهان و دانشمندان در خدمت قدرت قرار گرفته اند.
نمی توان خواجه نظام الملک ، برزویه طبیب و یا سید جمال الدین اسدآبادی را روشنفکر ندانست و یا بو علی سینا را که در حوزه دین و دانش هر دو صاحب نظر و واضع مکتب بوده اند بی دین و صرفا یک پژوهنده علمی و فلسفی به حساب آورد.
روحانی به معنای اخص در ذهن مردم کسی است که مروج دین و اخلاق است و روایتگر علوم دینی در صورتی که یک روحانی هم می تواند روشنفکر باشد و هم دین پژوه. هیچ عقل سلیمی نمی پذیرد که شهید مرتضی مطهری یا شهید بهشتی یا شهید باهنر که در عصر ما مهر تربیت و آموزش دینی بر پیشانی دارند روشنفکر نبوده اند. (ادامه…)