سرمقاله محمد عسلی ۲۶ مردا ۱۳۹۹
دو روی سکه آزادگان

آدم ها در گذر زمان فراموشکار می شوند. اما تاریخ در مسیر خود جای پاهایی را برای همیشه ثبت می کند که عاشقانه به استقبال مرگ می روند.
تاریخ حرکتی دارد رو به کمال که حاصل آن عبرت آموزی است.
خاقانی شروانی در قصیده معروف ایوان مدائن به خوبی از پس عبرت آموزی برآمده است وقتی چنین می سراید که:
پرویز به هر خوانی زرین تره گسترده
زرین تره کو بر خوان، رو کم ترکوا بر خوان
اشاره دارد به آیه قرآنی: «کَمْ تَرَکُوا مِنْ جَنَّاتٍ وَ عُیُونٍ «۲۵» وَ زُرُوعٍ وَ مَقامٍ کَرِیمٍ «۲۶» وَ نَعْمَهٍ کانُوا فِیها فاکِهِینَ «سوره دخان آیات ۲۵ و ۲۷»
[چه بسیار باغ ها و چشمه ها و کشتزارها و قصرهای نیکو که از خود به جا گذاشتند و نعمتی که از آن برخوردار بودند]
آری صدام هم در عصر ما آئینه عبرت شد و نه تنها قصرها و باروها و کشور و ملت را از دست داد، خود نیز به دست دشمن دوست نما به دار آویخته شد.
درهای زندانها از پس یکدیگر باز شدند و مجسمه ها پائین آمدند. بت ها شکسته شدند و آزادگان پای به خاک میهن اسلامی گذاشتند.
آزادگانی که چه بسا در شرایط سخت زندان شکنجه شدند و جسم و جانشان زیر مهمیز ستمکاران، طعم ظلم و بیداد را احساس کرد اما از پای درنیامدند.
آری تاریخ آئینه عبرت است برای آیندگانی که در جستجوی علت ها و چرائی های زمانه اند.
آزادگی از شاخصه های ایمانست. ایمانی که انسان ها را از قید و بند تعلقات دنیوی رهایی می بخشد و حریت و استقلال طلبی را قوت می دهد.
تمامی انسانها اعم از فقیر و غنی، زن مرد و کودک و نوجوان همه فطرتاً آزادیخواهند و از کمند و زنجیر و زندان و اسارت بیزارند.
اما همه انسانها اراده رهایی ندارند. بعضی ها کنج عافیت را بر حضور در میدان ترجیح می دهند حتی اگر بدنی قوی و زوری بیش از دیگران داشته باشند.
بعضی ها هنرپیشه اند و بیشتر تابع شعار و عوامفریبی اند تا رزم آوری و ایستادگی در مقابل دشمن.
اما در طول تاریخ بوده و هستند کسانی که سرنوشت ملت و کشور خود را تغییر داده اند. زمانی که جان را در طبق اخلاص گذاشته خطر کرده اند و با شجاعت پا در میدان نبرد گذاشته و یا داوطلبانه برای راهگشایی از میدان مین عبور کرده اند.
آزادگان از جمله انسان های قهرمان و پاک نهادی هستند که با علم و اطلاع از ستم ها و سختی هایی که به پیشواز آنها می آمده، شجاعانه با دشمن غدار جنگیده و از انفجار توپ و خمپاره و بمب و مین خم به ابرو نیاورده اند.
رزمندگان، جانبازان و آزادگان ما در واقع سه ضلع حصاری شدند که کشور و ملت را محافظ بودند با گوشت و پوست و استخوان.
اگر ما قهرمانی ها و دلاوری های آنان را فراموش کنیم و یا فرزندان ما روایت های رزمایش آنها را نشنوند یا نخوانند تاریخ آنها را فراموش نمی کند زیرا آنکه تاریخ را حرکت داده و هدفمند ساخته است خدایی است که ذره المثقال ها را به حساب می آورد و حق هر کس را کف دستش می گذارد.
چه بسیار آزادگان و جانبازانی را در سراسر خاک میهن اسلامی سراغ داریم که هر لحظه شهادت را مقابل چشمان خود احساس می کنند، اما هراسی به دل راه نمی دهند زیرا انتخاب آغازین آنها در ورود به عرصه و میدان جنگ، شهادت بوده است و در ناامن ترین مکانها و سخت ترین شرایط و حساس ترین زمانها اسلحه به دست مقابل ارتش تا دندان مسلح دشمن ایستاده اند…
زندان های مخوف صدام را به یاد آوریم وقتی اسرا را از تونل مرگ عبور می دادند و بی رحمانه از سر تا پای آنان را زیر شلاق قسی القلب ترین آدم؛ می گرفتند. اما همان آزادگان علیرغم دردهای جانکاه کوچک ترین لبخندی به دشمن نزدند و پای ارادت آنها به رهبر، ملت و کشورشان سست نشد. تا حماسه ای خلق شود به یادگار برای تمام نسل ها در تمامی عصرها.
اینک ما وارث کشور و امنیتی هستیم که خون بهای شهداء، دستاورد رزمندگان، مجاهدت جانبازان و ره آورد آزادگان است.
آنان که بر روی لاشه متعفن شکارشان بساط کباب و قمار چیده و سرمایه های بیت المال را با عوامفریی و مکر به یغما برده اند نه شعور فهم قهرمانی را دارند و نه در خودشان یک جو حمیت و مردانگی است که احساس مسئولیت کنند و به خود بگویند اگر از محکمه و دستگیری خلاصی یابند فردا در پیشگاه خدا چه خواهند گفت و چه خواهند کرد؟
زمانه و روزگار رنگ به رنگ و پر از نیرنگ امروز حتی اگر یک نفر را هم به سلامت از گدارهای سخت آزمون مسلمانی عبور نداده باشد و بعد هم ندهد آنچه نجاتبخش است داشته های پاک و بی غل و غشی است که هر کس بهتر می داند تا چه میزان در باور خود جمع کرده است.
هر چند حقیقت به چشم نیاید و مجاز بر اذهان غالب باشد.
آزادگان کارنامه ای سرافرازانه دارند زیرا دو روی آزادگی آنها استقلال است و آزادگی.
آزادگی که از درون بجوشد و بر پایه ایمان باشد بیرون آن استقلال طلبی است سکه ای زرین که دو رو دارد. روی آزادگی و روی استقلال طلبی.
والسلام