سرمقاله محمد عسلی ۹ دی ۱۳۹۹
رابطه بین خصومت سیاسی و اختلاف سیاسی

وقتی رضاشاه از مدرس پرسید: «تو از من چه می خواهی» مدرس پاسخ داد: «می خواهم تو نباشی» این درجه از خصومت به هر دلیل امروز از بعضی مخالفان و دشمنان انقلاب و رهبری سر می زند. آنها می خواهند جمهوری اسلامی نباشد زیرا منافع خود را در آن نمی بینند. حال فرقی نمی کند که طرف مورد مخالفت آدم خوبی است یا بدی است. خوب کار می کند یا بد. وجودش و حضورش مردمی است یا ضد مردمی است. کارنامه درخشانی دارد یا ندارد. چند درصد مردم از او و افکارش پیروی می کنند یا نمی کنند.
تنها چیزی که دیده می شود و به دنبال آن میلیاردها دلار هزینه پژوهش و تحقیق و تبلیغات رسانه ای می شود پیدا کردن نقطه ضعف است از حاکمیت و اگر در حین بررسی ها و ارزیابی ها نقاط قوتی هم دیده شود یا پوشانده می شود و یا کتمان می شود و یا مخدوش می گردد.
در این شرایط مسائل زیادی مطرح می شود که از طریق رسانه های دولتی و غیردولتی بی جواب می ماند.
۱-فرق بین مخالف دولت و مخاصم دولت چیست؟
۲-حد و مرز اختلاف و خصومت کدام است؟
۳-دولت چه افرادی را مخالف و چه افرادی را مخاصم می داند؟
۴-طرح چه مسائل و بیان و چه مطالب و نوشتن چه موضوعاتی از نظر دولت به مخالفت یا به مخاصمت تعبیر می شود؟
از ابتدای پیروزی انقلاب اسلامی تاکنون این دیدگاه و عملکرد در مخالفان جمهوری اسلامی و رهبران آن دیده شده و نیروهای مخالف جای خود را به نیروهای دشمن داده اند یعنی علناً هر مخالفتی درصد بالایی از آن بوی خصومت و دشمنی داده است.
خصومت و دشمنی بیشتر ناشی از کینه ورزی، خودخواهی و شکست در تحقق آمال ها و آرزوهای دشمن است که اگر جنبه حق طلبی داشته باشد امری طبیعی است و ریشه در غریزه و فطرت آدمی دارد اما اگر دشمنی ها ناشی از نیت های شیطانی و تمامیت خواهی باشد مانند عملکرد آمریکا و نوچه های جیره خوارش بالطبع در آن حق طلبی جایگاهی ندارد بلکه باجخواهی، منفعت طلبی، قلدری و زورآزمایی حرف اول را می زند و نشانه ای واضح و روشن از ستمگری و ظلم از آن نمایان است.
و اما اختلافات سیاسی که طرفین دعوا را به منازعه و مجادله می کشاند و سوابق و عملکرد و دانش و آگاهی های سیاسی آنان مورد نظر و بحث قرار می گیرد در واقع اختلاف سلیقه و دیدگاه و گاه اختلاف عقیده هم در آن ظهور و بروز دارد.
در کشورهای دمکراتیک که فعالیت احزاب سوابق طولانی دارد و در انتخاب مسئولین کشور تأثیرگذارند معمولا اختلافات سیاسی از طریق تریبون های مجلس و یا رسانه ها علنی است و مردم از آن آگاهند مگر در موارد خاص که شرایط ایجاب می کند محرمانه باشد.
نظام جمهوری اسلامی براساس قانون اساسی تقریبا نظامی نیمه پارلمانی و نیمه ریاستی است یعنی ما هم مجلس داریم، هم رئیس جمهور از طرف مردم به صورت مستقیم انتخاب می شود و هم رهبر داریم که رهبر حکم رئیس جمهور را تنفیذ می کند و هم مجلس در سؤال و استیضاح از رئیس جمهور و هیأت دولت اجازه دارد و وظیفه خود می داند.
پس نظام ما اصالتا و بالقوه نمی تواند نظامی دیکتاتوری محسوب شود که دشمنان آن را تبلیغ می کنند مشروط بر آنکه تمامی اصول و قوانین مملکتی اجرایی شوند.
دشمنی ها و تبلیغات سوء رسانه ای با دو بال در آسمان کشور پرواز می کنند. بال اول نقطه ضعف گیری از مسئولان و بزرگنمایی آن است و بال دوم تخطئه کردن و وارونه جلوه دادن عملکردهای مثبت مسئولان است.
سخنان جاهلانه و احساسی و بدون پشتوانه و منبع علمی و دینی و مذهبی بعضی از تریبون داران داخلی شکار دشمنان ماست که از آن خمیرمایه، نان ها می پزند و به خورد خلق اله می دهند.
نقطه ضعف بعضی مدیران ناکارآمد و عملکرد ضعیف آنها که بعضا منجر به اختلاف و سوءاستفاده های مالی و حیثیتی شده یا می شود نیز لقمه چرب و نرمی برای دشمنان انقلاب و کشور است که زحمات و مجاهدتها و ایثارگری های آن همه انسان های مخلص و فداکار را تحت الشعاع قرار می دهد.
رانتخواری، فرصت طلبی و باندبازی های هدفمند که بن مایه اولیه آن اقتصادی است اما بر سکان سیاست و فریب تکیه زده و در لباس میش دندان تیز گرگ پنهان است حتی در یک روستا هم می توان مشاهده کرد چه رسد به مراکز استان ها یا پایتخت.
اینها که از بدی ها و شرور هستند با تمامی اصول و قوانین اساسی و مدنی و جزایی کشور در تضادند و با روحیه انقلابی و اسلامی مردم ما سازگاری ندارند و ربطی به انقلاب و مسئولان خدمتگزار و پاکدامن هم ندارد. این موارد همانند علف های هرزی هستند که مزرعه انقلاب را در بر گرفته اند و متأسفانه عدم نظارت به موقع و عدم ارزشیابی های آگاهانه و عالمانه موجب رشد قارچ گونه مفسدین شده است و نمی توان حساب متقلبانه یکی را به حساب خالصانه و صادقانه دیگری گذاشت.
ناگفته پیداست که دشمنان انقلاب اسلامی که در رأس آنها آمریکاست با چراغ سبز به صدام و تحریم ها و بهانه های ضد بشری ۴۰ ساله به گونه ای شرایط را در به هم ریختگی نظام اقتصادی ایران فراهم نمود که سوءاستفاده کنندگان، مخالفان و دشمنان و مفسدین بتوانند از آب گل آلود ماهی های درشت بگیرند. همانند کرمی که از درون سیب های رسیده را بخورد و بپوساند و مخلصان انقلاب چنان درگیر جنگ شدند که از کرم های نفوذی غافل ماندند اما با همه این دشمنی ها که به نام اختلافات سیاسی به خورد خلق الله داده می شود و قصد اولیه آن تسلط بر کشوری است که به زانو درآمده و به خاک سیاه نشسته است مانند افغانستان، عراق، سوریه، یمن و امثالهم. ایران سرافراز و قهرمان یک دل و یک زبان با همان روحیه اسلامی و انقلابی دست دشمنان را خوانده و علیرغم معضلات و مشکلات اقتصادی و اجتماعی ناشی از فشارهای اقتصادی مقاوم و استوار ایستاده و باج به آمریکا و ایادی داخلی و خارجی اش نمی دهد و قصد دارد با تدبیر و تأمل و صبوری از آخرین خان تحریم ها عبور کند. برای گذر از این گدار سخت تاریخی اول هدف آن باید باشد که نقطه ضعف به دشمنان نشان ندهیم که آنها امیدوار شوند و تصور کنند در برخوردها و مذاکرات می توانند هر شرطی را به ما تحمیل نمایند.
دوم از برگ های برنده و سرمایه های پیدا و پنهان خود به موقع استفاده کنیم و همه را در یک سبد نگذاریم.
سوم بر عملکرد مدیران و مسئولان نظارت دقیق داشته باشیم و کلاف سردرگم رانت خواری و فساد اداری و اقتصادی را باز کنیم و بدون ملاحظات سیاسی و هم نشینی ها هر مفسد و خائنی را بر سر جای خود بنشانیم تا برای کسانی که تصور می کنند این راه ها را می توانند به سلامت طی کنند درس باشد.
قدر داشته هایمان را بدانیم و با خود دشمنی نکنیم و به خودزنی رو نیاوریم. هوای خوبان و خدمتگزاران را داشته باشیم تا امنیت خاطر مردم حفظ شود و قوت گیرد. امیدآفرینی کنیم، عشق به زندگی را ترویج نماییم.
برنامه های رادیو و تلویزیون را مطبوع و مطلوب طبع کنیم و به جای این همه سوگواری هایی که مستمرا ادامه دارند شادی را و طراوت را و عشق را و مهر را روانه خانه ها کنیم تا درِ صفحه های جادویی به روی ابتذال خارجی بسته شود و جوانان ما دلمشغول برنامه های جذاب و بدپیامد نشوند.
والسلام