سرمقاله “محمد عسلی” ۶ خرداد ۱۴۰۰

دریا به خیال خویش موجی دارد

انقلاب اسلامی ایران در طول ۴۲ سال ثابت کرد که قائم به شخص نیست. اشخاص سیاسی آمدند و رفتند و هرکس متاع خویش ارائه کرد، چه صالح و چه طالح بعضی ها نیامده رفتند، بعضی ها آمدند و نماندند، بعضی ها ماندند و نماندند و بعضی ها هم در شریعت استوار و در انقلاب ستوار ماندند.
بعضی ها به نام انقلاب به مردم دروغ گفتند و جای پای خود را سفت کردند بعضی ها به مردم راست گفتند اما قدرت اصلاح نداشتند.
بعضی ها شعار مجاهدت و ایثار سر دادند و سرمایه و بعضی ها هم همراه و همگام با دشمنان شدند و خیانت کردند.
بعضی ها هم خیانت کردند و هم جنایت و بعضی ها هم فرصت خدمت نیافتند. با اختلاف سلیقه هایی که در روش و منش داشتند.
اما مردم در کنار انقلاب با تمام سختی ها، مشقت ها، بی پولی ها، فشارهای اقتصادی و شماتت های مخالفان انقلاب و نظام ماندند و باز هم می مانند هرچند می باید پاسخ این سئوال را به مخالفان و منتقدان بدهند که انقلاب برای شما چه کرده که تا این حد و این همه سال پای آن ایستاده اید؟
پاسخ می دهند به ما اعتماد به نفس داده، استقلال داده، حریت و آزادگی داده، دشمن شناسی داده، باور ظلم ستیزی داده و نهایتا در بعضی علوم و فنآوری ها ما را به خودکفایی رسانده است.
انقلاب هویت ملی و اسلامی ما را به جهانیان شناسانده و ستمدیدگان و محرومین مسلمان را در منطقه به حمایت و کمک ما امیدوار کرده است.
و آنها در پاسخ می گویند: آزادی های مدنی را از شما گرفته، برای زنانتان محدودیت ایجاد کرده، ریاکاری را رواج داده و دست اختلاسگران را باز گذاشته و شما را ۴۲ سال و اندی دچار چالش های سیاسی و اقتصادی کرده و باعث تحریم و انزوای اقتصادی کشور شده است.
و ما می گوئیم این مشکلات و مصیبت ها رهآورد انقلاب اسلامی نیست بلکه نتیجه ضعف مدیریت افرادی است که یا ناآگاهانه و یا آگاهانه این عوارض را ایجاد کرده اند و بعضی از آنها هم برای تحقق اهداف انقلاب، امری طبیعی است که گریز از آن اجتناب ناپذیر بوده است.
زیرا یکی از دلائل عمده انقلاب اسلامی کوتاه کردن دست استعمارگران و استثمارکنندگان خارجی بوده که در رأس آنها آمریکاست.
وقتی دولتمردان آمریکا منافع غیرمشروع و چپاولگرانه خود را در ایران از دست دادند مستقیم و غیرمستقیم با ما وارد جنگ شدند، جنگ تحمیلی ۸ ساله. نه تنها ذخائر ارزی کشور را به صفر رساند بلکه دولت را بدهکار کشورهای اروپائی از جمله آلمان کرد.
پیشگیری از جنگ زمانی مقدور بود که آمریکا بتواند همانند زمان شاه ایران را با فروش اسلحه های ناقص مانند موشک های تاو که کلاهک آن در گرو روابط حسنه بود بدو شد و اگر چنین می شد ویژگی ضد امپریالیستی انقلاب بی معنی می شد.
جنگ تحمیلی ۸ ساله علیرغم اینکه هزار میلیارد دلار خسارت به بار آورد و هزاران جوان رزمنده ما را به شهادت رساند و بسیاری از شهرها و روستاهای مرزی را درهم کوبید اما ارتش، سپاه و بسیج را در آزمونی سخت در آماده سازی نیروها و تجهیزات نظامی در حد نیاز برای دفاع به خودکفایی رساند و پیام خداوند «اِن مع العسر یسری» را تحقق بخشید.
اینک جهان امروز ایران را کشوری قدرتمند در منطقه پر از چالش خاورمیانه می بیند که ۴۲ سال با آمریکا، اسرائیل و دوستان و حامیان منطقه ای غرب سرشاخ شده و هنوز پای بر جای، مقاوم و استوار ایستاده و برای خواسته ها و اهداف انقلابش چانه زنی می کند.
بهانه جویی های دشمنان ایران و انقلاب و مردمی که شاه را بیرون انداختند و دست استعمارگر غرب را کوتاه کردند تمام شدنی نیست. هرچند گاه و بیگاه بعضی ساده انگاری های مدیران کلیدی و اشتباهات و ندانم کاری های آنان نقطه ضعف به دست آنها می دهد تا از آب گل آلود ماهی بگیرند و ناتوانی ها را به رخ بکشند.
مقاطع حساس زمانی مانند رویدادهای انتخاباتی هم فرصت های خوبی است که دشمنان برای مرعوب ساختن ملت از آن سوءاستفاده می کنند و شبکه های ماهواره ای، لجن پراکنی های آنان ۲۴ ساعت شبانه روز فعال است و به هوای مدیریت افکار عمومی میلیاردها دلار سالانه هزینه روی دست حامیانشان می گذارند. هرچند نه نظام تغییر می کند، و نه ملت به قول آنها به پا می خیزند و نه اتفاقی می افتد که منافع آنان تأمین شود.
به قول شاعر:
«دریا به وجود خویش موجی دارد
خس پندارد که این کشاکش با اوست…»
در برابر تحولات ناشی از انقلاب، دشمنان همانند خسی می مانند که در تلاطم امواج دریا سرگردانند.
ایران امروز در چشم انداز جهان، قدرت مهارنشدنی است که نه جنگ های فرسایشی، نظامی، رسانه ای و نه تحریم های کمرشکن و نه فشارهای سیاسی بین المللی به بهانه حمایت از حقوق بشر و نه فنآوری های انرژی هسته ای، هیچ کدام نتوانسته اند ایران را از پای درآورند، بلکه هر فشار سیاسی و اقتصادی با تمام آثار سوءشان به قدرت ایستادگی و مقاومت مردم افزوده است.
این انتخابات هم آزمونی دیگر برای دولت، حاکمیت و ملت است تا خدا چه خواهد.
والسلام