سرمقاله سردبیر “اسماعیل عسلی” ۱۶ تیر ۱۴۰۰
تا آن روز

کرونا کولی وار آمد و بساط خود را پهن کرد . ابتدا دنیا او را جدی نگرفت . همه نگاه ها به چین دوخته شده بود و این تصور قوت می گرفت که این تنها چین است که باید سینه سپر کند و تمام قد در برابر این ویروس بایستد . چین کشوری است که با جمعیت و اقتصادش شناخته می شود و کرونا نیز جمعیت و اقتصاد چین را نشانه رفته بود . نظام حاکم بر چین اگرچه بر دیکتاتوری کمونیستی متکی است ولی این دیکتاتوری در خدمت اقتصاد و منافع ملی ساکنان این سرزمین است. به هر حال گردانندگان این کشور معتقدند که چنین جمعیتی را نمی توان جز با زور و نظامیگری مهار کرد ! در این مورد خاص ، همین خصیصه یعنی توسل به زور و وادار کردن مردم به رعایت پروتکل ها حریف اصلی کرونا بود چرا که با قرنطینه و مسدود کردن راه های ورودی و خروجی شهر ووهان از سرایت این ویروس خزنده به سایر نقاط چین جلوگیری به عمل آمد و بعدها در حالی که برخی کشورها نظیر آمریکا ، برزیل ، انگلیس و فرانسه و روسیه و ایتالیا و ایران در منجلاب کرونا دست و پا می زدند ، چین مبادرت به جمع آوری بساط بیمارستان های صحرایی کرد و چیرگی بر کرونا را جشن گرفت ! بی گمان اگر مردم ووهان چین را به حال خود وامی گذاشتند معلوم نبود کرونای ناشناخته با جمعیت درهم تنیدهی چین چه معامله ای می کرد . چینی ها به همین مقدار هم بسنده نکردند و به موازات مبارزه با کرونا و ضد عفونی کردن کوچه ها و خیابان ها و ایجاد ممنوعیت رفت و آمد برای شهروندان ووهانی ، نیم نگاهی هم به ساخت واکسن داشتند و اکنون در ساخت واکسن به جایی رسیده اند که نیاز بسیاری از کشورها را نیز تامین می کنند. چین با جمعیت یک میلیارد و ۴۰۰ میلیون نفری در بدبینانه ترین حالت ۱۰ میلیون معتاد دارد در حالی که ایران با ۸۰ میلیون نفر جمعیت۵/۴ میلیون معتاد دارد ! البته آنچه مانع از برخورد جدی با پدیده ی اعتیاد در ایران می شود نگاه به خرید و فروش مواد مخدر به عنوان شغل و در کنار آن وجود باندهای نفوذی و ذینفع و بیکاری جوانان و قرار گرفتن ایران در مسیر ترانزیت و جایگزین شدن مواد مخدر به جای مشروبات الکلی و منافع حاشیه ای آن است که شرح جزئیات آن در این نوشتار نمی گنجد ، ضمن این که حرمت مصرف مواد مخدر در حد حرمت مصرف مشروبات الکلی نیست ! بگذریم به هر حال در چین و بسیاری از کشورهای آسیایی و عربی قاچاق حتی چند گرم مواد مخدر هم حکم اعدام دارد  . کارنامه چینی ها در مبارزه با کرونا هم به همین میزان موفقیت آمیز بوده است .یکی از دلایل توفیق چینی ها در مبارزه با کرونا ، نگاه اقتصادی به آثار زیانبار آن است. در حالی که در ایران درک واقع بینانه ای از مناسبات اقتصادی وجود ندارد و اقتصاد نه در شعار بلکه در عمل دراولویت نیست و اگر تحریم ها نبود ، بودجه کشور همچنان نفتی بود و در آمدهای آن نیز صرف امور جاری و حقوق کارکنان دولت و سیاست خارجی می شد !
کرونا و تحریم مانند دو تیغه ی قیچی به جان اقتصاد ایران افتادند و آن را آش و لاش کردند به طوری که دولت روحانی مانند تیمی که دو گل به خودی پشت سر هم خورده باشد هنوز هم گیج و بلاتکلیف است و افسار بازار از دستش رها شده و دامنه ی خودسری ها به ترور اقتصادی کشیده شده و پر و بال پول ملی را قیچی کرده و شاخص های گوناگون اقتصادی روی شیب نزولی قرار گرفته و متولیان امور اقتصادی مانند بیمار در حال احتضاری به هذیان گویی مشغولند .
کرونا معادلات فراوانی را در دنیا به هم زد اما در اینجا سرزمین سوخته ای بر جا گذاشت که دودش به چشم مردم بیچاره رفت .
در اغلب کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه برای کرونا مراسم تودیع و خداحافظی برگزار کردند اما هنوز هم در ایران برخی در حال بافتن فرش قرمز برای پهن کردن زیر پای کرونا هستند و شاید در نظر داشته باشند که موج دهم کرونا را هم از سر بگذرانند . معلوم نیست این ندانم کاری ها سر در کدامین آبشخور دارد ولی هر چه هست در جامعه ای که روزانه ۱۲ نفر قربانی اعتیاد می شوند و ۴۰ نفر هم بر اثر تصادف از بین می روند ، آمار مربوط به مرگ در اثر ندانم کاری و فقر فرهنگی و کرونا محلی از اعراب ندارد ! انشاء الله ارتقاء سطح آگاهی های عمومی به تدریج کم و کیف مطالبات مردمی را در مقیاسی گسترده بالا خواهد برد و مردم به سوی توسعه فرهنگی گام برخواهند داشت و زمانی که شاهد چنین رویداد خجسته ای باشیم کیفیت خدمت رسانی کسانی که مردم با هزینه های فراوان آنها را به کار گماشته اند نیز بالا خواهد رفت  . تا آن روز !!