سرمقاله محمد عسلی ۲۴ مرداد ۱۴۰۰
جنگ بی خیالی

جنگ افزارهای مهیب اتمی و هیدروژنی و هواپیماهای مافوق صوت همراه با سربازان دوره دیده و اطلاعات نظامی به روز و تجربه دو جنگ جهانی و جنگ های منطقه ای روی هم رفته تاکنون در جنگ با ویروس کووید ۱۹ بازنده اند زیرا این موجود ذره بینی طول و عرض کره زمین را دور زده و به زوایای خانه ها، مغازه ها، کوچه ها و خیابان ها و باغ و بوستانها هم سرک کشیده و به هر کس و ناکس حمله ور شده و او را به زمین انداخته به گونه ای که نه از دانشمندان هسته ای و پزشکی و فضایی هراس به دل راه داده و نه از پهلوانان و ورزشکاران و قهرمانان ترسیده!
پوزه همه را به خاک مالیده و میلیون ها نفر را در جنگی خاموش به عمق دو متری خاک کشانده است.
حال کلاه خود را قاضی کنیم و حکم دهیم با این ذره خانمان برانداز چه باید کرد که سیاست و اقتصاد و فرهنگ و نیروهای نظامی را عقیم کرده است؟
آنان که از این دام بلا رهایی نیافته و به کشته ها افزوده شده اند که هیچ، اینک باید فکری به حال زنده ها کرد که هنوز به دام این جنگ نیافتاده اند.
ما عادت کرده ایم مسئولیت پذیری را به دیگران حواله دهیم و خود بی خیال تلاش، تغییر رویه ندهیم، گاهی به دعا و ثنا، گاهی به خود تجویزی و گاهی هم به رؤیا و خیال پردازی می پردازیم و به خود وعده می دهیم که ما از این دام خلاصی می یابیم و نسبت به این جنگ آرام که صدایش از خانه ما بیرون نیامده بی خیال می شویم تا آن وقت که افسوس و حیرت را به زبانی بسته و ناتوان به دیگران حواله دهیم که ای افسوس اشتباه کردیم به مجلس عروسی و عزا رفتیم و دورهمی را مغتنم شمردیم!
و اینک که براساس یک سنت مذهبی عزای امام حسین(ع) را برپا داشه ایم باز هم می خواهیم با همان آئین ها و جمع شدن ها و با سینه زنی و عزاداری گروهی در فضاهای بسته و یا نیمه باز ادای دین کنیم و در عزای جمعی محبت خود را به امام حسین(ع) و یاران شهیدش نشان دهیم.
هرچند نیت و نفس عمل نیک است، اما نه امام حسین(ع) و نه هیچ یک از ائمه(س) و نه هیچ آدم عاقل و فهمیده ای و نه هیچ دیندار واقعی راضی نیست که ما خود را در مهلکه ای اندازیم که علاوه بر مرگ و میرهای بیشتر فشار را بر مسئولان و دست اندرکاران خدوم بهداشتی و پزشکی افزون می کند و کشور را از برنامه ریزی های مدبرانه محروم می سازد.
ما می توانیم با حفظ باورهای خود، احساسات را مهار کنیم و در این نمایش های جمعی شرکت نکنیم تا آن روز که این ویروس به گورستان تاریخ بپیوندد آیا این مرگ و میرهای ناخواسته کافی نیست؟
آیا این همه هزینه های سنگین بدون نتیجه که از محل بودجه های عمرانی بیرون می آیند برای درمان و خرید دارو و واکسن کافی نیست؟
بالاخره تا کی و چه زمانی باید بگویند دستورالعمل های بهداشتی را رعایت کنید و ما نکنیم و یا نتوانیم کرد؟
ای کاش جنگی دیگر می بود تا از پس آتش بسی پایان آن را شاهد باشیم!
ای کاش از همان ابتدا همه ما مقید به دفاع در برابر این جنگ می شدیم و برای حفظ خود و دیگران احساس مسئولیت می کردیم.
ای کاش به جای دروغ و کوچک نمایی به یکدیگر راست می گفتیم و دروازه های ورود را می بستیم.
و ای کاش های دیگری که پاسخی برای آن نداریم.
هنوز هم دیر نشده هرچند دیر شده همگی از ورطه خود را خلاص کنیم کافی است نسبت به جان امانتی خود و دیگران احساس مسئولیت کنیم.
والسلام