سرمقاله “محمد عسلی” ۱۸ آبان ۱۴۰۰
چرا صلح نه؟

جنگ جهانی اول به بهانه کشته شدن ولیعهد اتریش شروع شد. اسکندر مقدونی برای انتقامجویی از حمله خشایارشاه به یونان به ایران حمله کرد.
حمله اعراب به ایران به علت پاره کردن نامه پیامبر اسلام(ص) توسط خسروپرویز بود.
وقتی خبر کشته شدن بازرگانان مغولی توسط غایرخان به چنگیزخان رسید چنگیز به ایران حمله کرد.
جنگ شاه اسماعیل صفوی با سلطان سلیم پادشاه عثمانی در چالدران که به شکست شاه اسماعیل منجر شد با توطئه انگلیسی ها برای اختلاف افکنی مذهبی شروع شد.
حمله صدام حسین رئیس جمهور معدوم عراق به ایران با چراغ سبز آمریکائی ها و به تحریک اسرائیل برای انتقامجویی از حمله به سفارت آمریکا در تهران آغاز شد.
و بسیاری از جنگ هایی که در طول تاریخ در ایران و سایر کشورهای جهان از آغاز تا به اینک رخ داده ناشی از دشمنی و کینه توزی طرفین جنگ و یا ضعف کشوری بوده که برای کشور دیگر فرصت مغتنمی را ایجاد کرده است.
هدف جنگ کشورگشایی باشد و یا دفاع، شروع آن آسان است اما خاتمه آن قابل پیش بینی نیست.
جبران خسارت های ناشی از جنگ در طول تاریخ برای کشور فاتح یا شکست خورده چه بسا در طول سالیان درازی با هزینه های بسیار و صرف وقت مقدور نباشد.
دیپلماسی روشی برای ایجاد روابط حسنه بین کشورهاست تا از بروز چالش و اختلاف و نهایتا جنگ پیشگیری شود.
امروز اکثر کشورهای جهان با روابط حسنه در صلح زندگی می کنند و جنگ را از فضای سیاسی در رقابتی تنگاتنگ به جنگ در فعالیت های اقتصادی و تحمیل فرهنگ برخاسته از فن آوری های نوین صنعتی کشانده اند.
جنگ رسانه ای با قدرت تأثیرگذاری بسیار جای جنگ نظامی پرهزینه را گرفته و عامل بسیاری از چالش ها و جنگ داخلی بین حاکمیت و مردم کشورهای هدف شده است. در شرایط فعلی شاهد اختلاف افکنی های بسیار بین دولت ها و ملت هایی هستیم که مسیر استقلال طلبی آنها موجب شده کشورهای جهان اولی همسو با یکدیگر از طریق جنگ رسانه ای اختلاف داخلی را رقم بزنند و بر بروز چنین حوادث ناگواری نظارت و مدیریت نمایند.
یکی از روش های معمول آمریکائی ها و کشورهای اروپائی که برای حفظ منافع خود در کشورهای نفت خیز اعم از کشورهای منطقه خاورمیانه یا کشورهای آفریقایی و آمریکای جنوبی به کار گرفته اند مدیریت فرهنگی و ایجاد بحران های اقتصادی و اختلافات سیاسی است که گاه با اختلافات مرزی بین کشورهای همسایه به جنگ هم منجر شده است.
کافی است به اختلافات مرزی عراق با ایران از زمان سلطنت محمدرضا پهلوی شاه مخلوع ایران و یا اختلاف امارات و ایران بر سر جزائر سه گانه تنب کوچک و بزرگ و ابوموسی و یا به استقلال طلبی تایوان و حمایت آمریکا در برابر یکپارچگی مورد نظر چین و اختلاف نظرهای دیگرمرزی که بعضا علت جنگ های زیادی شده اند نظر افکنیم و به مورد هدف قرار گرفتن چنین توطئه هایی بیاندیشیم و کلاه خود را قاضی کنیم که چگونه می توان از جنگ و مورد تجاوز و هجوم قرار گرفتن پیشگیری کرد و با صلح کشور را اداره نمود بدون آنکه در داد و ستدها مغبون شد و یا فریب خورد.
پیامبر اسلام(ص) در حدیبیه محلی نزدیکی مکه با کفار پیمان صلح بست و بدینوسیله مکه را فتح نمود. امام حسن(ع) نیز صلح تحمیلی معاویه را پذیرفت چون معاویه از قدرت نظامی بیشتری برخوردار بود.
ایران امروز هرچند در منطقه قوی ترین نیروهای نظامی آماده و جان بر کف را در اختیار دارد و ارتش و سپاه مجهز و مدافع کم نظیری را با استفاده از تجارب جنگ تحمیلی آماده نموده اما همین اقتدار نظامی به عنوان برگ برنده می تواند به جای جنگ، صلح را رقم زند. صلح در شرایط اقتدار تضمین کننده امنیت و رشد اقتصادی است برای رفع معضلات و مشکلات اقتصادی.
انقلاب اسلامی ایران برای رهایی مسلمانان کشورهای مورد تهاجم مانند فلسطین، لبنان، سوریه، یمن، عراق و افغانستان هزینه های زیادی صرف کرده و به موفقیت های قابل توجهی نیز دست یافته است، این موفقیت های پیدا و پنهان درسی به کشورهای وابسته و دلبسته به استعمارگران غرب و شرق داده و آنها را هراسانده است.
اینک زمان آن رسیده که اختلافات را کنار گذاریم و به صلحی پایدار برسیم.
صلح با همسایگانی که از انقلاب ما به خوبی درس گرفته و توان دفاعی ما را باور کرده اند صلح با کشورهایی که ابتدا ما را دست کم گرفتند اما اینک آمادگی روابط حسنه و تعاملات اقتصادی و سیاسی با ما دارند.
برای رسیدن به این صلح لازم است در دیپلماسی و اعمال روش های دوستانه از خود ابتکار نشان دهیم و از بعضی مواضع سرسختانه ای که به نفع ما نیست با حفظ اقتدار و اعتبار کوتاه بیائیم و به فرمایش رهبر معظم انقلاب نرمش قهرمانانه از خود نشان دهیم.
هرچند مردم فهیم و صبور و ایثارگر ما سالیان درازی است از انقلاب خود به خوبی دفاع کرده و متحمل زحمات و خسارات بسیار شده اند اما به خوبی افق روشن پیش رو را در صلح پایدار و اقتدار می بینند، همان اقتداری که با صلابت و خودباوری موجب فتح مکه بدون جنگ نظامی شد و پیامبر(ص) با جنگ نرم فرهنگی بر دشمنان خود پیروز گردید.
متأسفانه امروز دشمنان ما برای خالی کردن دل ملت و ناامید کردن آنها در جنگ رسانه ای از هر ترفند و توطئه ای بهره می برند و شبانه روز سوار بر امواج در تهاجمی زیرکانه ایمان و باور مردم ما را می دزدند، این جنگ قطعا از جنگ نظامی خطرناک تر است هرچند در صلح هم دشمنان تا رسیدن به تمام اهداف خود دست از جنگ رسانه ای برنمی دارند اما صلح فرصت خوبی برای توسعه و بازسازی و نجات اقتصاد کشور از این وضع است.
نگذاریم فقر و نابسامانی های اقتصادی پاشنه آشیلی برای دشمنان ما به حساب آید.
والسلام