سرمقاله “محمد عسلی” ۴ آذر ۱۴۰۰
کرشمه ای کن و بازار ساحری بشکن

بعد از شکست صدام و تسلط آمریکا و انگلیس بر کشور عراق، آمریکا بر نفت و انگلیس بر درآمد توریستی و زیارتی عراق چنگ انداختند.
آمریکا نیروهای نظامی و امنیتی خود را بر عراق مسلط کرد و انگلیس شبکه های تلویزیونی انحرافی را برای دو مقصود راه اندازی کرد. دور کردن مردم عراق از اسلام واقعی با ترویج جهل و خرافه و روایات ساختگی و دوم شکاف در اتحاد و یکپارچگی عراق و دامن زدن اختلافات شیعه و سنی. نتیجه آنکه ایجاد حساسیت و چندگانگی تنش های سیاسی و عقیدتی بین شیعه و سنی و طرفداران حکومت لائیک از یک سو و از دیگر سوی تقویت روحیه تجزیه طلبی و جدایی طلبی بین کردها و شیعیان وضعیت کنونی عراق را رقم زده است.
نکته مهم تر آنکه آمریکا وحدت شیعیان را که اکثریت جمعیت عراق را نسبت به سنی ها تشکیل می دهند در مبارزات و رقابت های انتخاباتی مخدوش نموده و اختلافات سیاسی را بین آنان رقم زده است.
آنچه در این میان مهم است شبکه های تلویزیونی و ماهواره ای کم و بیش عراقی هاست که در تعارض با یکدیگر تنش آفرین شده اند به گونه ای که بعضی اسلام شیعی را با روایات جعلی معرفی می کنند و بعضی دیگر دل مشغولی های فرهنگ غربی را دستمایه چالش های عقیدتی و سیاسی قرار داده اند.
دزدی پنهان و آشکار آمریکا و انگلیس در کشورهای عراق و افغانستان و افتادن روی سفره گسترده نفت و درآمدهای توریستی، اعتراضات و تظاهرات چندی از مردم عراق را دامن زده و رقابت ها و تنش های سیاسی بین احزاب و گروه ها را مدام رسانه ای کرده است.
همین انتخابات اخیر نشان داد که چگونه دست های آلوده به تقلب در حذف و اضافه آراء دخیل بوده اند و نفوذ خارجی ها تا چه میزان تعیین کننده است.
نتیجه آنکه آنچه برای کشورهای غربی ذی نفوذ در منطقه خاورمیانه هدف اولیه است اختلاف افکنی بین مردم و روابط کشورهای اسلامی با یکدیگر است.
آمریکا در عربستان از وهابی ها حمایت می کند و شیر حاکمان زراندوز تسلیم شده را می دوشد و از جانب دیگر دارایی شیعیان عراق را به نام نوسازی عراق و فروش اسلحه به بهانه پیشگیری از تجاوز همسایگان به یغما می برد.
این سیاست کهنه دولتمردان شرق و غرب بعد از جنگ جهانی دوم تاکنون به روش های مختلف در یک تقسیم بندی نه چندان پنهان ادامه داشته و من بعد هم ادامه دارد به نحوی که بعد از شکست امپراطوری عثمانی، با طراحی انگلیس ها و حمایت آمریکا و روسیه شوروی کشورهای عراق، سوریه، فلسطین، لبنان، کویت، امارات، عمان، یمن، قطر و امثالهم در دو قطب تمایلات به غرب و شرق قرار گرفتند و بنیانگذاران جهان دو قطبی روند سیاست گذاری های حزبی و جناحی را در کشورهای اسلامی مدیریت و نظارت کردند.
قبل از پیروزی انقلاب اسلامی مدیریت نظامی و تسلیحاتی کشورهای عربستان، ایران، پاکستان، امارات، قطر، کویت و عمان توسط آمریکائی ها و انگلیسی ها اعمال می شد و مدیریت نظامی و تسلیحاتی کشورهای عراق، سوریه، یمن و هندوستان توسط روس ها به گونه ای که وقتی احساس می شد انبارهای اسلحه و مهمات این کشورها پر شده جنگی ناخواسته برای مصرف شدن این سلاح ها اجتناب ناپذیر می نمود. نمونه آن را ایجاد تنش نظامی بین ایران و عراق در دهه چهل و بعد از پیروزی انقلاب اسلامی جنگ تحمیلی و فرسایشی ۸ ساله را می توان شاهد آورد. و اخیرا نیز جنگ عربستان و یمن، سوریه و جنگ اعراب با اسرائیل نمونه های بارزی از این سیاست کشورهای استعماری شرق و غرب است.
فشارهای آمریکا و کشورهای متحد اروپایی بر علیه انقلاب اسلامی ایران و دولتمردان ایرانی برای دور داشتن ایران از فنآوری های هسته ای و پیشرفت های صنایع نظامی با همین اهداف دنبال می شود تا نخست بین کشورهای اسلامی اتحاد و یکپارچگی در برابر نفوذ بیگانگان ایجاد نشود و دوم نیازمندی کشورهای اسلامی به کشورهای سلطه گر غربی و شرقی پایدار بماند و سه دیگر آنکه زرادخانه های غربی و شرقی هم بیکار نباشند.
سیاست تفرقه بیانداز و حکومت کن که در ایران توسط انگلیسی ها از دوره سلسله صفویان اعمال گردید تا به اکنون ادامه دارد و دخالت های مستقیم و غیرمستقیم نیز استمرار داشته و دارد. زیرا حیات اقتصادی کشورهای استعمارگر مدیون همین سیاست هاست که با عقب نگه داشتن کشورهای هدف و محدود کردن آنها در پیشرفت های علمی و صنعتی و برهم زدن اتحاد و یگانگی ملت ها و اختلاف افکنی بین کشورهای همسایه با بهانه های مختلف از جمله اختلافات مرزی، اختلافات عقیدتی، نژادپرستی، تعارضات فرهنگی و دشمنی های قومی قبیله ای عملی شده است.
مسلمانان راهی جز این ندارند که برای حفظ منابع سرزمینی خود وابستگی های نظامی و اقتصادی و سیاسی خود را به کشورهای استعمارگر کاهش دهند و در صورت امکان قطع کنند و با جهل و خرافه مبارزه کنند و استقلال فرهنگی خود را پایه گذاری نمایند و به قول حافظ کرشمه ای کنند و بازار ساحری و سامری را بشکنند.
والسلام