سرمقاله “محمد عسلی” ۱۸ آذر ۱۴۰۰
نهال دشمنی برکن …

انسان صاحب اراده را دو صفت آشکار است که تاریخ جنگ ها، چالش ها، دوستی ها و صلح و توسعه از آن دو حکایت دارد.
یکم برتری جویی و دوم بلندپروازی.
رقابت نیروی محرکه برتری جویی و عشق، نیروی پیش برنده آدمی برای رسیدن به هدف است.
ناکامی و کینه توزی و فقر، بازماندگی از خواستن ها و نتوانستن را سبب اند و جنگ چهره خشن کینه توزی هاست اگر برای دفاع از تهاجم غیر نباشد. تاریخ نبشته و نانوشته از آن انسان صاحب اراده حکایت دارد و راوی غم ها و شادی ها و خرابی و آبادی هاست.
نهال دشمنی ها گاه به پهنای جنگ های بی حاصل و خارهای بیابان های بی آب و علف است.
جنگ ها در گذشته و حال ریشه در اختلاف باورهای دینی و مذهبی و یا کینه توزی های ناشی از شکست و پیروزی ها دارند.
کشورگشایان هیچ وقت طعم پیروزی را در خوف و رجا نچشیده اند و به آنچه از جنگ به دست آورده اند راضی نبوده اند.
هیتلر پس از فتح لهستان و اتریش به فرانسه لشکر کشید و به دنبال گسترش سرزمین آلمان برای حفظ هر آنچه به دست آورده بود به روسیه حمله کرد و زمینه شکست سربازان خود را در سرمای سیبری فراهم کرد و نهایتا نه تنها هر آنچه از جنگ به دست آورده بود از دست داد بلکه آلمان را در دو پارگی تسلیم شرق و غرب کرد.
سرنوشت ناپلئون بناپارت هم جز شکست و تبعید نبود.
کینه جویی به هر دلیل زهرآگین است و آتش درونی آن اگر به بیرون شعله کشد خرمنی را می سوزاند و خود در آن آتش می سوزد.
صدام برای فتح ایران در شرایط نابرابر تجهیزات جنگی با خیال پیروزی به ایران حمله کرد و آتش توپخانه ها را در نقطه صفر مرزی روانه شهرها و روستاهای جنوب و غرب کشور نمود و به پیش تاخت اما در یک جنگ فرسایشی ۸ ساله جز نابودی خود و بسیاری از سربازان و امرای ارتش عراق حاصلی از آن همه هزینه برای خرید تجهیزات ندید و نهایتا عراق و مردمانش را در چنگال آمریکای استعمارگر رها کرد و برای حفظ جان خود در کانال زیرزمین مخفی شد و به درک رفت.
سرنوشت جنگ افروزان از آغاز خلقت آدم تا به اینک جز نابودی خود و دیگران نبوده و نیست.
صلح و دوستی نشانه ای از عقلانیت و تدبیر و روح انسان دوستی است. نهال دشمنی در زرادخانه ها کاشته می شود و وقتی به بار می نشیند که در میدان جنگ مصرف می شود تا دلارهای میلیاردی را روانه خزانه صاحبان زر و زور و تزویر نماید.
کشورهایی که به بهانه پیشرفت در دانش و فنآوری های نوین صنعتی جنگ افزارهای مهیب کشتار جمعی اعم از اتمی و غیراتمی می سازند دشمنان بشریتند هرچند فریبکارانه از حقوق بشر دم می زنند.
قدرت نظامی هرچند برای دفاع از تهاجم بیگانه یک ضرورت است در مسابقات تسلیحاتی امروز، اما آنان که بنیانگذار این رقابتند و برای فروش تسلیحات و جنگ افزارهای نظامی جنگ راه می اندازند جنایتکار و دشمنان اصلی بشریتند.
نهال دشمنی ها نخست در دل ها کاشته می شود و وقتی رشد می کند بازتاب بیرونی آن جنگ است مثل استفراغ ناشی از دل درد و مسمومیت.
آنان که حوزه اقتدار خود را تا فرامرزها گسترش می دهند همانند سرمایه داران بنام برای حفظ هر آنچه برای آن جنگیده و به دست آورده اند، مجبورند در جنگ های نظامی و رسانه ای به شیوه امروزیان از جنگ فراغت نیابند هر چند ظاهرا جنگ را از داخل کشورشان به بیرون مرزها برده اند.
امروز فکر و اندیشه و دغدغه تمام دولت های ۵ قاره زمین امنیت است. امنیتی که در سایه جنگ افزارهای مخوف و برتری طلبی های مدعیان دانش و تکنولوژی مخدوش شده و ناامنی بیشتر را دامن زده است. به تجربه ثابت شده که امنیت در سایه اعتماد عمومی به دولت ها و اعتقاد به خدا و روز بازپسین و زدودن فقر از بستر جامعه به دست می آید.
امنیت از طریق روابط دوستانه با همسایگان و تعاملات سیاسی و دیپلماسی حاصل می شود.
امنیت صرفا با خرید تجهیزات پیشرفته نظامی و داشتن بمب اتم و جنگنده های مافوق صوت حاصل نمی شود هرچند برای دفاع و پیشگیری از تهاجم بیگانگان و دشمنان لازم و ضروری است. امنیت یک موضوع تک بعدی نیست. امنیت روانی با امنیت اقتصادی و امنیت بهداشتی و آموزشی حاصل می شود.
درخت دوستی مهر و میوه شیرین به بار می آورد و دشمنی ها درخت تلخ و بی میوه ای است که خسارت و بددلی ها را به ذهن و ذائقه مردم می رساند.
حافظ را در این مقال سروده ای ماناست
«درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد
نهال دشمنی برکن که رنج بی شمار آرد
شب صحبت غنیمت دان که بعد از روزگار ما
بسی گردش کند گردون بسی لیل و نهار آرد»
به صلح پایدار بیاندیشیم، به صلح برای پرهیز از خشونت و جنگ به صلح برای رونق اقتصادی و به صلح برای حفظ امنیت.
والسلام