یادداشت

محمد عسلی

پیامبران نمی‌میرند

به مناسبت ارتحال پیامبر اسلام

در هر گوشه ای از جهان مسجدی هست تا از گلدسته های آن صدای اذان بلند شود و این صدا قرنهاست که مدام و در دفعات روز و شب شنیده می‌شود، یعنی پیامبر (ص) زنده است وقتی پیوسته دستی برای دستگیری دراز می‌شود و پایی برای رفتن به رزمگاه دفاع از عدالت و آزادی، اراده‌ی مسلمانی را به نمایش می‌گذارد، یعنی پیامبر (ص) زنده است. وقتی عشق به زندگی و صلح بی‌مهابا از روی اجساد گذشتگان عبور می‌کند تا نوید فتح و امنیت دهد، یعنی پیامبر (ص) زنده است و شهادت ارزش ماندگاری است که انتخاب می‌‌شود.

پیامبران زنده‌اند. اما گاه و بیگاه که نه! پیوسته انسانها در گمراهی، جهل، خرافه، ستمگری و خسارتند، وقتی فراموش می‌کنند که زندگی پاک و توأم با فراغت و خوشبختی در گرو رعایت قوانین الهی است و این قوانین در طول هزاران سال لوای از پیامبری به پیامبر دیگری رسیده تا دین بر اساس میزان فهم و دانش انسان‌ها پله‌های کمال را طی کند و بشود اسلام و روزی که اعلام شد: «الیوم اکملت لکم دینکم…»

و اما بعد؛

مسلمانان همه سال تولد و رحلت پیامبر اسلام را گرامی داشته در سالگرد ارتحال عزیزشان به سوگ می‌‌نشینند، این یاد روزهای مهم در تاریخ اسلام از دو جهت دارای اهمیت و احترام است.

یکم، یادآوری سنت حسنه پیامبر در اخلاق و رفتار و اندیشه چنانکه خداوند در قرآن خطاب به مسلمانان فرمود: «و لکم فی رسول الله اسوه حسنه» [پیامبر برای شما سرمشق نیکوست] و در آیه دیگری فرمود: «انک لعلی خلق عظیم» [به راستی که تو دارای خلقی عظیم هستی] همان اخلاق و برخوردی که دل‌ها را فتح می‌کرد و برای همیشه در آن جایگاه مهر و دوستی می‌نشست و دل و دلدادگی می‌آموخت.

دوم یادآوری رنج‌های پیامبر (ص) برای به میراث گذاشتن گنج‌هایی که مهمترین آن قرآن است.

اگر انسان‌ها از خود سؤال کنند سهم پیامبران در تحول و تغییر اخلاق، رفتار و دست‌آوردهای انسانی چقدر است و پیامبران چه اقداماتی برای ایجاد امنیت خاطر و رفاه حال آنان انجام داده اند، آنگاه روشن خواهد شد که انگیزه‌های معنوی تا چه حد و حدودی بر انگیزه‌های مادی ارجح و فائقند؟

افسوس که انسان‌ها دچار نسیان و گرفتار فراموشی‌اند و همین فراموشی‌هاست که خسران و ورشکستگی ایمانی به دنبال دارد.

پیامبران برخلاف بسیاری از دانشمندان، پژوهشگران، مخترعان و مکتشفین به جز انگیزه‌های معنوی برای پیشبرد رسالتشان، انگیزه دیگری نداشته‌اند و به همین دلیل تا پایان حیات از پای ننشسته و مدام در تلاش و جهاد برای نهادینه کردن قوانین و ارزش‌های الهی بوده‌اند.

ارتحال به معنای عروج ملکوتی و از میان رفتن جسم خاکی پیامبران، یعنی دل نبستن به هر چیز و شخص فناپذیر و بت نکردن انسان‌ها، حتی اگر پیامبر باشند، یک اصل مسلم اسلامی است چرا که خداوند در قرآن خطاب به پیامبر اسلام فرمود:

«قل انما انا بشر مثلکم یوحی الیه» [بگو به راستی که من انسانی هستم مثل شما جز آنکه به من وحی می‌رسد….]

در برگزاری مراسم سالگرد ارتحال هم باید از سنت پیامبر اعظم (ص) و قرآن و عترت بیاموزیم.

بیاموزیم دروغ نگوییم، خیانت نکنیم، به وعده‌های خود وفادار باشیم، دزدی نکنیم، به دنبال کسب حلال باشیم، غیبت نکنیم، نماز بخوانیم و فقط خدا را پرستش کنیم و … که اگر نمازمان نماز باشد به فرموده قرآن: «نماز ما را از فحشاء و منکرات باز می‌دارد.» و این است سپاسنامه ما از پیامبران تا مسلمان بمانیم، مسلمان زندگی کنیم و مسلمان بمیریم.

والسلام