سرمقاله
محمد عسلی
موشک جواب موشک
وقتی موشک¬های ۶ متری پرتاب شده توسط ارتش بعث در جنگ تحمیلی ۸ ساله اماکن مسکونی و کوچه و خیابان شهرهای ایران را یکی پس از دیگری مورد هجمه ناجوانمردانه قرار دادند و هموطنان غیرنظامی بی¬گناهی اعم از زن و کودک و پیر و جوان را به خاک و خون کشیدند، مردم ستمدیده و مظلوم ما فریاد می¬زدند: «موشک جواب موشک» اما موشکی در بین نبود و به قول آقای ظریف وزیر امور خارجه: «به هر کشوری التماس می¬کردیم به ما موشک نمی¬داد…»
بالاخره چندین سال بدین منوال گذشت تا اولین موشک پرتابی ایران به ساختمان بانک رافدین در بغداد اصابت کرد و صدام هراسان از خود پرسید این موشک از کجا آمد؟
رادیوهای خارجی در تحلیل¬های خود برد موشک¬های کرم ابریشم را که جدیداً به دست ارتش ایران افتاده بود زیر ۲۰۰ کیلومتر عنوان کردند و آن را چندان کارساز و خطرناک ندانستند.
از آن پس که به مرور ایران توانست برد موشک¬ها را طولانی¬تر کند و به فناوری تولید موشک¬های با برد بیش از ۲۰۰۰ کیلومتر دسترسی یابد، مخالفت¬های کشورهای آمریکا و اروپا از جمله انگلیس، فرانسه و آلمان شروع شد و آن را بهانه¬ای برای حرکات ایذایی به حساب آوردند تا آنکه ایران به فناوری¬های انرژی هسته¬ای در ابعاد مختلف دست یافت و تحریم¬ها و تهدیدها شروع شد که همه در جریان آن هستیم.
و اما بعد:
اگر به یکی از فرازهای سخنان امام راحل توجه کنیم که در هنگامه جنگ تحمیلی فرمودند: «جنگ نعمت است و حیات ما به همین جنگ بستگی دارد» و یا اینکه فرمودند: «اگر این جنگ بیست سال هم طول بکشد ما ایستاده¬ایم»
نتایج مثبت جنگ ۸ ساله همین بس که ما تجربه اندوختیم و بدانجا رسیدیم که در ساخت بسیاری از سلاح¬های سرنوشت ساز برای دفاع از مام میهن به خودکفایی رسیدیم از جمله موشک¬های دوربرد با فناوری¬های بالا.
درست به خاطر دارم در سال¬های ۴۴-۴۵ وقتی کنار مغازه¬ای ایستادم که آفتابه¬های حلبی را لحیم می¬کرد، یکی از منتقدان حکومت با تمسخر گفت: آمریکا موشک می¬سازد و ما هنوز آفتابه لحیم می¬کنیم. در آن زمان ایران تمام سلاح¬های کارساز خود را از آمریکا، انگلیس و فرانسه خرید می¬کرد.
و نیز در سال ۱۳۵۱ وقتی دانشجوی دانشسرای راهنمایی بودم و آقای آل عصفور عربی درس می¬داد و در مبحث حروف عله روی تخته سیاه اجوف واوی را به دانشجویان تعلیم می¬داد و می¬گفت واو ساکن ماقبل مفتوح به الف تبدیل می¬شود و ما واو آن را می¬اندازیم؛ به طنز و با صدای بلند گفتم: استاد آمریکا موشک می¬اندازد و ما هنوز گرفتار واو انداختن هستیم. «خنده دانشجویان»
و اما امروز
امروز با گذشت بیش از سه دهه و نیم از پیروزی انقلاب اسلامی علیرغم تمامی گرفتاری-های اقتصادی و سیاسی که دشمنان ردیف اول جهان برای ما ایجاد کرده¬اند به فناوری¬های عظیمی دست یافته¬ایم که انکار آن کوبیدن بر طبل ناامیدی است و اگر امنیتی در داخل کشور و مرزهای ما پابرجاست ناشی از آمادگی نظامی و اقتدار سیاسی است که قدر آن را باید دانست. زیرا آسان به دست نیامده و برای هر قدمی که به جلو برداشته¬ایم رد پای صدها شهید را پی گرفته¬ایم.
دیپلماسی و مذاکره خردمندانه همراه با هوشمندی و هوشیاری حرف اول در مناسبات اقتصادی و سیاسی با کشورهاست اما نمی¬توان اقتدار نظامی و استقلال سیاسی را فدای مذاکره کرد و شرایط دشمن را به گونه¬ای پذیرفت که با دست¬های خالی به مصالحه و یا مقابله پرداخت.
مقام معظم رهبری عنوان کرده¬اند که «ما با مذاکره مخالف نیستیم، اما ساده اندیشی است که بگوییم آنچه در آینده تعیین کننده است دیپلماسی و مذاکره است و نه موشک…» [نقل به مضمون]
اگر چنین است چرا کشورهای سرمایه¬داری چون آمریکا، انگلیس و امثالهم روز به روز فناوری¬های جدیدی را در ساخت موشک¬هایشان به کار می¬گیرند. آنها که مدام بر طبل دیپلماسی و مذاکره و حقوق بشر می¬کوبند، این قسم حضرت عباس و دم خروس را چه باید کرد؟
به هر تقدیر: هر چیز در جای خودش عامل عدالت، ثبات و رفاه است. موشک هم برای دفاع و ایجاد خوف در دشمن وسیله¬ای ضروری است که نباید آن را کم¬بها جلوه داد.
اگر پرتاب موشک و آزمایش آن بهانه¬ای برای دشمن به دست می¬دهد که مثلاً راه برجام را ببندد، موشک هم نباشد وقتی به دنبال بهانه باشند بهانه¬های دیگری پیدا می¬کند آنچنان که طی سناریو حساب شده¬ای لیبی را نخست از توان هسته¬ای ساقط کردند سپس به نام انقلاب یا بهار عربی او و کشورش را به روز سیاه نشاندند تا روی امنیت و آسایش نبیند و همانند دیگر کشورهایی چون یمن، سوریه، عراق، افغانستان و… به سرزمین سوخته تبدیل شود و هیچ خطری برای دوستان وابسته و دلبسته آنها همانند اسراییل ایجاد نشود. تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل.
والسلام