یادداشت
الف – بیدار
داوری تاریخ
نیمه‏ ی خرداد برای ملتی که در این روز شاهد وداعی باشکوه با بنیانگذار جمهوری اسلامی بود، یادآور لحظات تلخی است که حتی مرور آن نیز هاله ای از اندوه را پیرامون سیمای دوستداران این سرزمین نمایان می سازد. امام خمینی (ره) که چند سال پیش از اوج گیری انقلاب اسلامی نامش با حادثه تاریخی ۱۵ خرداد ۴۲ گره خورده بود، پس از ۲۵ سال از گذشت چنین روزی و مصادف با سالگرد چنین واقعه ای دار فانی را وداع می گوید، آن هم در شرایطی که نهال انقلاب با وجود ریشه دوانیدن و شاخه افشانی هنوز آن گونه که امام خمینی (ره) می خواست به بار ننشسته و سایه نگسترانیده بود و نتایج ۱۰ سال جانفشانی مردان و زنان مبارز تحت زعامت ایشان آشکار نگردیده و مردم فرصت زدودن غبار هشت سال جنگ تحمیلی را از چهره ی اقتصاد و مناسبات اجتماعی و فرهنگی پیدا نکرده بودند. زندگی امام خمینی (ره) چه زمانی که دوران طفولیت و نوجوانی و جوانی و تحصیل و کمالات علمی و معنوی را پشت سر می گذاشتند و چه در زمانی که به دنبال درک واقع بینانه شرایط دشوار مردم و کشور و جهان اسلام، با احساس مسئولیت، ناگزیر به بروز واکنشی فراخور این اوضاع بودند و همچنین در موقعیتی که دوران تبعید در ترکیه و عراق را می گذرانیدند و نهایتاً وقتی که به ایران آمدند و انقلاب را تا پیروزی هدایت کردند و به دنبال آن با وجود خستگی و کسالت ناشی از کار و تلاش فراوان، با اختلاف افکنی ها و تجزیه طلبی ها و خرابکاری ها مقابله نمود و کفه ی جنگ را با بهره گیری از نفوذ معنوی خود به نفع ایران، مدیریت کرد و … در تمامی این دوران با رنج و مشقت و شکیبایی و تحمل شداید و مصیبت ها مواجه بود و با روحیه ای وصف ناپذیر فشارهای طاقت فرسای ناشی از برخی ریزش های اجتناب ناپذیر در پروسه ی انقلاب را نیز از سر گذرانیدند و در نهایت خداحافظی باشکوهی با مردم داشتند.
ابعاد شخصیتی امام خمینی (ره) را نمی توان صرفاً در پیوند با انقلاب اسلامی ایران تبیین کرد چرا که ایشان را باید یک چهره انقلابی جهانی دانست که دغدغه ی انسان داشت به طوری که از یک سو نسبت به آوارگان فلسطینی ابراز نگرانی می کرد و از سویی دیگر قطع رابطه با رژیم نژادپرست آفریقای جنوبی را به منظور حمایت و دلجویی از انقلابیون مظلوم آن کشور به عنوان یک راهبرد در حوزه سیاست خارجی دنبال می نمود و به موازات آن از جنبش های انقلابی که در راستای مبارزه با جهانخواران در جریان بود حمایت می کرد.
امام خمینی (ره) ضمن این که به عنوان یک روحانی بر ضرورت اصلاحات در حوزه های علمیه تأکید داشت در راستای نزدیکی دانشگاه با حوزه گام برمی داشت و همزمان پرچمدار وحدت در جهان اسلام بود. ضمن این که به عنوان یک فقیه آگاه با شرایط زمان تلاش می کرد با فتواهایی کم نظیر و غافلگیرکننده که راهگشا و روشن کننده افق پیش روی مردم و مسئولین بود، پویایی فقه شیعی را به نمایش بگذارد. درک اهمیت چنین رویکردی توسط امام خمینی (ره) زمانی خود را نشان می دهد که دریابیم مشکلاتی که هم اکنون بخشی از جهان اسلام با آن دست به گریبان است از فقدان وجود شخصیت هایی نظیر امام خمینی (ره) در برخی از کانون های مذهبی و علمی نظیر مصر و عربستان ناشی می شود به طوری که سلفی ها و بنیادگرایان متعصب و خشک مغز با اعمالی اسلام هراسانه بستری برای نفوذ بیگانگان در کشورهای اسلامی فراهم می کنند.
به هر تقدیر تاریخ ظرف سالهای آینده این فرصت را خواهد داشت که با ورود به زوایای شخصیتی امام خمینی (ره) به بررسی آثار وجودی ایشان بپردازد و دیدگاه های ایشان را پیرامون مسائل مختلف تحلیل نماید. عصاره ی سخن اینکه تاریخ حق امام خمینی (ره) را ادا خواهد کرد و به بسیاری از بی انصافی ها پایان خواهد داد.