سرمقاله
محمد عسلی
تروریسم وسیله‏ای برای تجاوز و باجگیری
تاریخ نوشته و نانوشته بشر ترورهای بسیاری را ثبت کرده و یا به فراموشی برده است. ترور شخصیت‏های سیاسی و فرهنگی، ترور نظامیان تأثیرگذار، ترور غیرنظامیان، ترور ناشی از کودتاهای نظامی و خزنده و نهایتاً ترورهای کور و تصادفی. اما امروز تروریسم مکتب پذیرفته شده‏ای است از طرف قدرت‏های استعماری به منظور فشار بر حاکمیت‏های مردمی که حاضر به باج‏دهی و زیر بار زور رفتن نیستند.
این وسیله ارزان و در دسترس که به طمع کسب قدرت و انتقامجویی از میان ملت‏ها با برادرکشی ظاهر می‏شود از همان ابتدا توسط واسطه‏های قدرت‏های استعماری شکار می‏شود تا در جهت منافع مشترک به خدمت درآید و از حمایت‏های مالی، تجهیزات نظامی و پشتوانه سیاسی و تبلیغاتی برخوردار شود.
یک گروه کوچک چند نفره که شاخه نظامی تشکیل داده و آموزش دیده باشند ظرف مدت کوتاهی به یک ارتش مسلح پنهان و پیدا تبدیل می‏شوند و در خدمت بیگانگان قرار می‏گیرند.
جنایت‏ها نخست با ترور شخصیت‏های سیاسی رقم می‏خورد و به مرور از فرد به گروه و از گروه به جمع بزرگ و بزرگ‏تری ارتقاء یافته مورد حمایت قرار می‏گیرند و به نام جبهه‏های آزادیبخش، حکومت‏های در تبعید، مخالفان دولت مرکزی، آزادیخواهان مقابل استبداد، مبارزان ضد ستم و ستمگری و گاه با حربه سربازان حقوق بشری پا به میدان می‏گذارند.
امروز آمریکا یکی از شاخص‏ترین کشورهای حامی تروریسم برای ایجاد تغییر و حفظ منافع خود در کشورهای آسیایی و آفریقایی است که بیشتر کشورهای اسلامی مستقل را در تیررس دارد.
تاریخچه تأسیس و به وجود آمدن القاعده، طالبان، داعش، بوکوحرام و سایر شاخه‏ها و بنیادهای تروریستی نشان دهنده حمایت‏های اولیه مالی و نظامی آمریکا به واسطه یا بی‏واسطه کشورهای همراه و اقماری است که تعصبات کور دوره جاهلیت وسیله فریب آنهاست. تروریست‏هایی که سر از اروپا در آورده‏اند، عصیانگرهای دست‏پرورده قدرت‏های بزرگند که از حلقه و زنجیره هدایتی آنها بیرون پریده هدف‏هایشان را خود انتخاب می‏کنند و بعد از آن یکی‏یکی دستگیر و یا کشته می‏شوند.
و اما بعد:
آنچه در این میان مهم است و بشریت از آن غافل مانده، چگونگی و چرایی ظهور اولیه گروه‏ها و یا دسته‏جات تروریستی است.
ناگفته پیداست که ظلم و ستمگری، استبداد و خودکامگی، تبعیض و بی‏عدالتی، اختلاف طبقاتی، ریاکاری، اشرافی‏گری و اسراف که عوامل به وجود آورنده فقر و شکاف طبقاتی‏اند در پیدایش عصیان، خشونت و نهایتاً مبارزه مسلحانه بر علیه ملت‏ها تأثیرگذارند و از همین جاست که انحراف از معیارهای انسانی آغاز می‏شود و کسانی که به نام خلق پا در میدان مبارزه می‏گذارند کارشان به جایی می‏رسد که شمشیرشان را به روی خلق می‏کشند تا بتوانند از حمایت‏های قدرت‏های بالاتری برای رسیدن به مقصودی که نهایتاً کسب قدرت است برخوردار شوند. زیرا از نظر آنها هدف وسیله را توجیه می‏کند. حربه مظلومیت، توجه و نگاه ملت‏ها را جلب می‏کند و متأسفانه گاه این مظلومان وقتی قدرت می‏گیرند، خود ظالم می‏شوند زیرا از اهداف به اصطلاح بشردوستانه خود به شدت دور می‏شوند و تنها قدرت است که طعم شیرین آن ذائقه‏های مخالف بی‏عدالتی را تغییر داده به موافق با ظلم و تعدی به همنوعان تبدیل می‏کند.
تجربه نشان داده است تروریست‏ها وسیله‏ای مصرفی و ارزان‏ برای بر هم زدن نظم و ایجاد آشوب و اغتشاش در میان ملت‏ها هستند و در چنین شرایطی است که قدرت‏های استعماری برای دخالت و تهاجم نظامی یا کودتای خزنده فرصت می‏یابند و آنها را در اختیار می‏گیرند.
تروریسم بیشتر در کشورهایی پیش‏برنده و تعیین کننده است که حاکمیت‏های استبدادی از وجود احزاب فعال و آزاد و نیز آزادی بیان و مطبوعات آزاد بی‏بهره‏اند و زمینه‏های ذهنی مردم برای فریب خوردن فراهم است.
تروریسم امروز فقط با اسلحه و بمب‏های انفجاری به قتل و کشتار نمی‏پردازد. بلکه تروریسم فریب دهنده و مهاجم که حیات معنوی و امنیت روانی جامعه را به خطر می‏اندازد و مخدوش می‏کند تروریسمی است که با جنگ نرم به میدان آمده، شخصیت‏های تأثیرگذار و قهرمانان انقلابی را مورد هدف تخطئه، توهین و دروغ قرار می‏دهد. نمونه‏های بارز آن را در آشفته بازار جهان امروز می‏توان دید.
وسیله تروریست‏های دولتی همین نرم‏افزارهای کوچک و بزرگی هستند که همانند نقل و نبات در دسترس کودکان سه چهار ساله هم قرار گرفته‏اند و امواج رسانه‏ای آنها از دیوارهای بتونی هم گذشته و تا اعماق سیر و سفر می‏کنند و مغز مخاطبان را هدف می‏گیرند.
به هوش باشیم تروریست‏های ناشناخته‏ای در کمین ربودن باور ما هستند تا حصار حصین وحدت اقوام را بشکنند و سرمایه‏های تأمین امنیت را از ما بگیرند. اشتباهات مدیریتی نه فقط بهانه که ابزار کارساز آنها برای بی‏ارزش جلوه دادن خدمات خدمتگزاران است. در انتخاب مدیران بیش از پیش دقت کنیم که آنها سربازان سنگرهای خط مقدمند.
همین و والسلام