سرمقاله
محمد عسلی
باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است؟
رایت امام حسین (ع) در این محرم هم بر فراز کوی و برزن، مغازه‏ها و خیابان‏ها و مهم‏تر از همه بر فراز قلب‏های دوستدار حسین (ع) به اهتزاز درآمده است و به سنت همیشگی در مساجد و حسینیه‏ها و تکایا مراسم سوگواری و سینه‏‏زنی بر پا شده است. رسانه‏ها هم از این شور و حال به دور نیستند و هر کدام به سهم خود و با بضاعتی که دارند خود را در برگزاری هر چه بهتر مراسم عزاداری و یادآوری حماسه‏های کربلا سهیم و شریک می‏کنند.
و اما بعد:
هر آنچه این نهضت جاودانه را در تاریخ و دل شیعیان حسینی زنده و جاوید کرده است. نخست پیام عاشوراست و دوم مظلومیت سرور آزادگان و ۷۲ تن از یاران اوست.
اول پیام امام حسین (ع) تأسی به سنت پیامبر اسلام (ص) در حق‏گویی و حق‏طلبی است و مبارزه با ظالم و ستمگر است به هر بهایی در هر شرایطی و با هر توانی.
بعد از گذشت قرن‏ها توسل به سنت اصیل اسلامی که همان سنت امام حسین (ع) است مردم مسلمان ایران توانستند رژیم ستمشاهی را براندازند و جمهوری اسلامی را بنا نهند. دلاوران مسلمان ایرانی با باور عاشورایی توانستند دشمن بعثی را از سرزمین‏های اشغالی برانند و در جنگ تحمیلی ۸ ساله به صدام سیلی بزنند.
پیام دوم امام حسین (ع) عمل به تکلیف بود؛ هر چند نتیجه آن نهضت به ظاهر شکست در جنگ بود اما روسیاهی و شکست نهایی برای یزید و سران لشکرش رقم خورد.
پیام سوم آن حضرت عدم صلح و توافق با ظالم بود، یعنی خلافت ظلم و فساد را تأیید نکرد و دست بیعت به یزید نداد.
پیام چهارم ایستادگی و مقاومت تا آخرین نفس و تا آخرین قطره خون و تا آخرین نفر بود. چنانکه زنان هم که اجازه رزم با دشمن نداشتند در برابر یزید ستمکار با افشاگری حق‏طلبی امام حسین (ع) را اثبات کردند و عمل ننگین یزید را برای مردم شام افشا نمودند.
پیام پنجم عدالت‏طلبی و عدالت‏خواهی بود.
و نهایتاً مهم‏ترین پیام سر و جان دادن در راه معبود و اطاعت و بندگی خدا که در زیر باران تیر دشمنان بی‏رحم اقامه نماز کرد.
و اما بعدتر:
آنچه برای ما شیعیان مهم است اینکه چگونه از نهضت و انقلاب آن امام همام درس زندگی باعزت فرا ‏گیریم.
آیا نوحه‏ها، زاری‏ها، سینه‏زنی‏ها و مراسم سوگواری و یادمان‏ها در شأن و مطابق با سنت و سیره آن حضرت هست؟
آیا رفتار، کردار و گفتار و اندیشه ما در زندگی فردی و اجتماعی متناسب با باور اسلامی و خوی و اخلاق شهداء کربلا هست؟
آیا تأثیرپذیری از برگزاری مراسم محرم و صفر به گونه‏ای است که در رفتار با یکدیگر به هر سال تجدیدنظر کنیم و راه راست در پیش گیریم؟
آیا آمار دروغ، ریا، فساد، کلاهبرداری و خیانت در هر محرم و صفر کاهش می‏یابد؟
آیا در این ماهی که متعلق به امام حسین (ع) است به بیچارگان، فقرا و بازماندگان کمک و نیکی می‏کنیم و دست نوازش بر سر یتیمان می‏کشیم؟
آیا به همان نسبت که شور و حال طرفداری از امام حسین (ع) و ۷۲ تن یاران باوفایش را ابراز می‏کنیم از نهضت عاشوراییان تأثیر می‏گیریم؟
مسلماً پاسداشت جهاد و مجاهدتی که امام حسین (ع) و اصحاب ایشان با از خودگذشتگی به عمل آوردند تأثیرپذیری از نهضت اسلامی آنان است که از هر سینه‏زنی، زنجیرزنی و ابراز شور و حال و عزاداری مهم‏تر است. زیرا تمامی این اعمال همه وسیله‏اند.
نتیجه آن می‏باید فلاح و رستگاری باشد هر چند در اسلام هدف وسیله را توجیه نمی‏کند. بدین معنی که تأسی به سنت پیامبر اسلام (ص) و امام حسین (ع) و سایر ائمه‏ هدی می‏باید با بهترین و کم‏آسیب‏ترین روش‏ها باشد.
قمه‏زنی که موجبات آزار قمه‏زن است و واکنش روانی برای بیننده ایجاد می‏کند از جانب بسیاری از مراجع تقلید مردود و حرام اعلام شده است و چهره اسلام را خشن و زشت به جهانیان نشان می‏دهد.
سایر روش‏های عزاداری هم می‏باید موجب آزار خود و دیگران نشود بلکه آنچه مهم است ابراز همدلی، همراهی و بزرگداشت سالگرد قیام حسینی است و اعمال روش‏های تأثیرگذار در افکار و گفتار و رفتار مردم مسلمان و اینکه بدانند امام حسین (ع) که بود؟ چه کرد؟ چه فرمود؟ و برای چه قیام کرد؟ و چرا این قیام را تا فدا کردن جان و سرحد کمال پیش برد؟
والسلام