سرمقاله
محمد عسلی
آیندگان و جنگ
خانم اوریانا فالچی روزنامه¬نگار معروف ایتالیایی در کتاب «زندگی جنگ و دیگر هیچ» به شرح گوشه¬هایی از جنگ ویتنام پرداخته و جنایاتی که سربازان آمریکایی در این جنگ طولانی و فرسایشی مرتکب شده¬اند را ذکر نموده است. هر چند تمام وقایع خونبار و وحشتناک جنگ ویتنام که ظاهراً بین ویتنام شمالی و جنوبی بر سر جدایی دو قسمت شمال و جنوب بود در این کتاب مجال نگارش نیافته اما قسمت¬هایی از این جنگ هولناک بارها در تلویزیون¬ها به نمایش درآمده که دردآورترین آنها قتل فجیع زنان، کودکان و خردسالان توسط بمب¬افکن¬های ب۵۲ آمریکا بوده است.
هرچند فشار بر افکار عمومی مردم جهان به ویژه مردم آمریکا تا به آن حد بود که تظاهرات گسترده بر علیه آن جنگ خانمانسوز بارها در خیابان¬ها اتفاق افتاد تا آنکه بالاخره طرفین بر سر عقل آمده و به آن خاتمه دادند لیکن این تجربه درسی نشد برای ارتش آمریکا و رؤسای جمهور آنها که جنگی شبیه به آن در عراق و افغانستان را دامن نزنند زیرا جنگ برای کشورهای اروپایی و به ویژه آمریکا علیرغم خسارت¬های جانی و آبرویی بسیار سودآور است و تا زمانی که دکترین هدفمند آنها به دنبال تجاوز، غارت، استعمار و سلطه باشد و کشورهای آسیایی یا آفریقایی بهانه به دست آنها بدهند این جنگ¬ها، مستقیم و غیرمستقیم ادامه خواهد داشت و تهدیدهای نظامی، جنگ سرد، جنگ رسانه¬ای و تحریم حربه¬ای در دست آنها برای زورگویی و تسلیم کردن کشورهای مستقل که باج به آنها نمی¬دهند خواهد بود.
و اما بعد:
اکنون که مدتی است کشورهای سوریه، یمن، عراق، افغانستان و لیبی گرفتار جنگ داخلی با طالبان و داعش هستند و آمریکا، انگلیس و عربستان هم به آن دامن زده مستقیم و غیرمستقیم در این جنگ¬های نیابتی دخالت کرده¬اند آنقدر کشته، مجروح و بی¬خانمان زیاد است که مسایل فلسطین را یا به باد فراموشی سپرده¬اند و یا آنچنان درگیر جنگ شده¬اند که آن را از اولویت خارج کرده¬اند.
آیندگان بی¬شک از این جنگ¬های بیرحمانه که با پیشرفته¬ترین سلاح¬های کشتارجمعی شروع خواهد شد بی¬نصیب نخواهند بود. هرچند جنگ¬های آینده بسیار خطرناک¬تر و خسارتبارتر خواهند بود زیرا به هر میزان جنگ¬افزارهای نو و پیشرفته¬تر به بازار آید، خرابی و کشتارها افزون¬تر خواهد بود.
چه باید کرد؟
آیا جز این راهی می¬ماند که کشورهای اسلامی راه صلاح و اتحاد و یکپارچگی پیش گیرند؟
آیا جز این راهی متصور است که مردمان از شر امیران و شاهان وابسته به کشورهای استعماری و دلبسته به زر و زور خود را خلاص نموده و آنها را از مسند قدرت بیاندازند و راه نفوذ استعمارگران را ببندند.
مرحوم حسن صدر در ۴۰ سال قبل کتابی نوشت به نام استعمار نو و در آن کتاب وضعیت نه جنگ و نه صلح را شرح داد و نفوذ عوامل بیگانه را به بهانه عمران و آبادانی در کشورهای جهان سوم استدلال نمود.
زنده¬یاد جلال آل احمد هم غرب¬زدگی را شرح و بسط داد. اما گوش شنوایی نبود تا آنکه پس از چندی با انقلاب اسلامی ایران نقاب از چهره استعمارگران و ایادی داخلی آنها برداشته شد.
اگر کشور دارای ارتش و سپاهی قدرتمند و غیروابسته به خارج باشد مرزهای امنی خواهد داشت و به ندرت دشمنان به این آب و خاک چشم طمع می¬دوزند و اگر جنگی هم اتفاق افتد سربازان و سپاهیان شجاع و باورمند از پس آن بر خواهند آمد هرچند آن جنگ با دخالت مستقیم آمریکا باشد.
ناگفته پیداست که عراق و افغانستان برای آمریکا به باتلاقی ماننده است که جز خسارت-های مادی و انسانی حاصلی از آن نخواهند برداشت. ایران که در مقام مقایسه با عراق و افغانستان کشوری بسیار مقتدرتر و توانمندتر است.
تنها راهی که آمریکا و انگلیس در ضربه زدن به ایران انتخاب کرده¬اند تحریک کشورهای عربستان و ترکیه و دیگر کشورهای کوچک عربی بر علیه ماست. ایران¬هراسی و اسلام¬هراسی از نوع انقلاب ایران سال¬هاست که وسیله¬ای شده تا مبالغ هنگفتی از دلارهای نفتی کشورهای عربی به ویژه عربستان صرف خرید اسلحه از آمریکا و انگلیس و فرانسه شود و به تازگی پای کانادا هم برای فروش اسلحه باز شده و اسراییل هم از این آشفته¬بازار بی¬نصیب نمانده.
برادرکشی و جنگ مذهب علیه مذهب یکی از زشت¬ترین و بی¬انصافانه¬ترین روش¬های کشورهای استعماری برای بر هم زدن وحدت مسلمانان و نهایتاً شعله¬ور کردن جنگ¬های داخلی است که اینک سوریه، یمن، لیبی، عراق و افغانستان درگیر آنند و اخیراً ترکیه هم به خیل این گرفتاران پیوسته، کردها و مخالفان سیاست¬های اردوغان به بهانه کودتای نافرجام یا توسط ارتش ترکیه کشته می¬شوند و یا هزاران نفر از آنها دستگیر شده راهی زندان و بازداشتگاه¬ها شده¬اند.
داعش هم که مار در آستین ترکیه است اینک با انفجارات پی¬درپی در مراکز شهری ترکیه کوس مخالفت برداشته صنعت گردشگری ترکیه را نیمه¬تعطیل کرده است با این وصف کدام کشور اسلامی آینده¬ای توأم با آرامش و امنیت خواهد داشت؟
آیندگان بی¬شک شاهد جنگ¬های خونین خواهند بود در شرایطی که نه باورهای دینی و اخلاقی، نه رفتارهای انسانی و حقوق بشری و نه وحدت ملی و نژادپرستی و نه دیدگاه¬های آزادیخواهانه جواب نمی¬دهند.
گویی حس بدبینی، انتقام¬جویی، کینه¬ورزی و جداسازی شأنیت و هویت انسان¬ها از یکدیگر در ذهن و زبان مردمان نهادینه شده است. و به قول فردوسی پاک¬نهاد:
پدر کشتی و تخم کین کاشتی
پدرکشته را کی بود آشتی
والسلام