سرمقاله
اسماعیل عسلی
بمب های ساعتی
باور عمومی این است که مسأله ی خانه های خالی معضلی اقتصادی است که به دنبال ایجاد رکود در بازار مسکن دامنگیر جامعه ی ما خصوصاً در کلانشهرها شده است، اما اگر نگاهی زیر پوستی به این معضل داشته باشیم متوجه می شویم که عمق فاجعه به مراتب بیش از آن چیزی است که به چشم می آید!
بدون تردید عنوان خانه خالی برای منازل مسکونی در انتظار فروش به هیچ وجه عنوان بامسمایی نیست چرا که هم اکنون از منازل خالی استفاده ها و بهتر بگوییم سوء استفاده هایی صورت می گیرد که از دل آن هزاران مصیبت زاییده می شود. شاید تاکنون چشمتان به جمال تبلیغات مربوط به خانه های مبله روشن شده باشد؛ خانه هایی که از آنها به عنوان کانون روابط جنسی آزاد و بدون نظارت های بهداشتی، منقل داری، قمار، دپوی کالای قاچاق، مرکز بسته بندی و توزیع مواد مخدر و… استفاده می شود. طبیعی است که نهادینه شدن روابط آزاد جنسی می تواند زمینه ساز بالا رفتن سن ازدواج، رونق ازدواج سفید، شیوع بیماری های مقاربتی، ایجاد کانون همگرایی های غیرقانونی برای راه اندازی مشاغل ضد ارزشی و کسب درآمدهای نامشروع و… باشد. در حالی که چه در مجلس شورای اسلامی و هیأت دولت و چه در محافل سیاسی و اجتماعی به گونه ای از خانه های خالی سخن می گویند که گویی دارند پیرامون یک معضل اقتصادی حرف می زنند، در حالی که خانه های خالی بیش از هر چیزی فرهنگ و ارزش های اصیل را تهدید می کند و آدم شگفت زده می شود که برخی در حالی که طاقت نمی آورند، نخ مویی از زیر روسری دخترکی خودنمایی کند، چگونه می توانند در برابر چنین تهدید خانمان براندازی سکوت کنند.
کسانی که از ۵/۲ میلیون خانه خالی در ایران سخن می گویند آنچنان با بی خیالی حرف می زنند گویا کلید و مهر و موم این خانه ها در اختیار نهادهای ناظر بر مفاسد اجتماعی و اقتصادی است. در حالی که هیچ نظارتی بر نحوه ی استفاده از خانه های خالی وجود ندارد و این سهل انگاری در مورد خانه های خالی آپارتمانی بیشتر خودنمایی می کند.
بنده خدایی می گفت من با شگفتی گاهی می بینم در پارکینگ برخی خانه های ۹۰ تا ۱۰۰ متری آپارتمانی که قیمت آنها از ۱۰۰ میلیون تومان هم تجاوز نمی کند، خودروهایی چند صد میلیونی پارک می کنند که معلوم نیست سرنشینان چنین خودروهایی که حتماً در خانه های میلیاردی زندگی می کنند در اینجور خانه ها چه کار دارند؟!
اجاره دادن برخی از این خانه ها به افراد معلوم الحال اگر در جای دنجی باشد هیچ دردسری ندارد و کسانی هستند که بلافاصله پس از رویت آگهی فروش آن با صاحب خانه تماس می گیرند و معامله را جوش می دهند و مسلم است که ظرف یک سال با واگذاری موقت و حتی ساعتی آن به گروه های بزهکار چند صد برابر اجاره پرداخت شده درآمد کسب می کنند!
معلوم نیست زیر پوست شهر چه خبر است!؟
خسارت های اقتصادی، اجتماعی، اخلاقی و بهداشتی ناشی از رهاسازی خانه های خالی برای جامعه و نظام به اندازه ای است که اگر دولت چنین خانه هایی را به قیمت کارشناسی اجاره کند و آن را به صورت موقت ۵ تا ۱۰ ساله و رایگان به زوج های جوان فاقد مسکن واگذار نماید، باز هم مقرون به صرفه است. چرا که از دل چنین خانه هایی لاابالی گری، اعتیاد، روابط نامشروع، بیماری های مقاربتی، ازدواج های سفید و بی هویتی سرچشمه می گیرد!
چه کسی باور می کند که فردی میلیون ها تومان خرج ساخت و احداث خانه و آپارتمان نماید و سپس آن را بدون استفاده و تنها به امید افزایش نسبی قیمت آن رها کند و در برابر انواع وسوسه ها و پیشنهادها نیز مقاومت نماید و همه چیز به خیر و خوشی ختم شود؟
باعث تأسف است که ما در کنار دورریز غذایی که گونه ای اسراف است و همچنین بطالت وقت که مصداق به هدر دادن عمر است، شاهد وجود خانه هایی خالی هستیم که حتی اگر سوء استفاده ای از آنها نیز صورت نگیرد، به منزله ی ناسپاسی و ناشکری است آن هم در شرایطی که جوانان پا به سن گذاشته ی این سرزمین اغلب از ترس بی سرپناهی به ازدواج تن نمی دهند.
اگر مسئولین شهر و کسانی که خود را قیم و متولی حال و آینده این مردم می دانند خبر ندارند، بدانند و آگاه باشند که خانه های خالی چه در شیراز و چه در سایر مناطق کشور خصوصاً کلانشهرها به منزله ی بمب های ساعتی کارگذاشته شده ای هستند که خسارت های معنوی فراوانی به فرهنگ و ارزش های ملی وارد می کنند و بی تردید آیندگان ما را به خاطر سهل انگاری هایی که در پیوند با این موضوع داشته ایم نخواهند بخشید ضمن این که در هیج کجای دنیا چنین بلبشویی روا داشته نمی شود که دو و نیم میلیون خانه ی خالی بدون پرداخت مالیات رها شود تا به طرق گوناگون مورد سوء استفاده قرار گیرد. این بدان می ماند که ما اجازه بدهیم آب رودخانه های زلال و سرچشمه ها در کویر خشک فرو رود اما مردم از آب آلوده و غیربهداشتی استفاده کنند. بی گمان تا زمانی که مصوبه ای محکم و برخوردار از پشتوانه اجرایی در این مورد وجود نداشته باشد، مشکل خانه های خالی کماکان به قوت خود باقی است و جامعه نیز از مضرات آن در امان نخواهد بود.
متأسفانه چندین و چند سال است که شاهد برخوردهایی با هدف کسب درآمد با پدیده¬های ضد ارزشی هستیم و نتیجه¬ی آن بالا رفتن هزینه¬ی مالی ناهنجاری¬های اجتماعی است و این روند مصیبت¬بار به منزله صدور مجوز برای رواج فساد البته برای اقشار برخوردار است. کما اینکه در تهران با دریافت پول برای خودروهای شخصی مجوز تردد در مسیرهای مشمول طرح ترافیک صادر می¬کنند؛ یعنی شهروندان در ازای پرداخت پول اجازه پیدا می¬کنند که شهر را آلوده کنند.
منظور نگارنده این مطلب برخورد با ناهنجاری¬های مرتبط با خانه¬های خالی ایجاد منبع جدید درآمدی برای این نهاد یا آن اداره نیست بلکه هدف برخورد ریشه¬ای با مشکلی است که هویت ما را تهدید می¬کند.