سلاح های شیمیایی و میکربی از کی تا کجا؟

محمد عسلی

در سال ۵۸ روزنامه کیهان خبری منتشر کرد که چهار هزار بمب شیمیایی باقیمانده از جنگ جهانی دوم موجود است که هنوز به دلایلی معدوم نشده، بعداً مشخص شد سلاحهای شیمیایی که صدام در جنگ تحمیلی بر علیه رزمندگان ما به کار برد، همان سلاحهای شیمیایی است که در اروپا بوده. آثار تخریبی و زیانبار اینگونه بمبها توسط آلمانها بر روی مصدومین ما مطالعه شد زیرا در آن زمان مصدومین شیمیایی به کشور آلمان اعزام میشدند.
حملات شیمیایی صدام دیکتاتور عراق در جنگ تحمیلی بر علیه رزمندگان ما از آنچه مکرراً اتفاق افتاد فراتر رفت و بر علیه مردم مظلوم و آواره کردستان عراق در حلبچه هم بیرحمانه انجام شد که منجر به کشته و مصدوم شدن هزاران نفر از مرد و زن و کودک آن خطه گردید. اسرائیل هم در چند نوبت بمبهای آلوده به تشعشعات اتمی را بر علیه مردم غزه در فلسطین اشغالی به کار برد. چندی پیش داعش هم در عراق و سوریه از این بمبهای شیمیایی بر علیه مدافعان عراقی استفاده کرد.

و اما بعد. معلوم نیست کی، کجا، چگونه و چرا در آینده نه چندان دور، این بمبهای شیمیایی بر علیه مردم بی دفاع کشورهای دیگر به کار گرفته شود ولی از هم اکنون یک هدف تجربه شده در اذهان عمومی جهانیان پذیرفتنی است و آن اینکه: اگر کشورهای سازنده و عوامل اصلی فروش این سلاحها تشخیص دهند منافعشان در جنگهای منطقه ای و یا جهانی آینده با مصرف یا فروش بمبهای شیمیایی تأمین میشود و به اهدافشان میرسند دست به این کار فجیع و ضد انسانی خواهند زد، آنچنان که تاکنون زده اند. با اطلاع از این اوضاع و احوال امروز هر کشوری به اندازه توان مالی و تدارکاتی برای حفظ مردم خود و یا منافعش در دیگر کشورهای همسایه یا دورتر سعی دارد، اسلحه و  مهماتی تهیه کند یا مستقیما وارد نماید که بتواند در برابر تهدیدات نظامی بیگانگان از خود دفاع کند.

چه بسا در این میان سلاحهای کشتارجمعی اعم از شیمیایی یا اتمی هم باشد که دیگران یا از آن اطلاع ندارند و یا اگر دارند اعتراضشان به جایی نمیرسد. به عنوان مثال در همین آسیای خودمان علاوه بر روسیه، چین، کره شمالی، هند و پاکستان، اسراییل هم یکی از تولیدکنندگان سلاحهای کشتارجمعی است که گذشته از کلاهک های اتمی چه بسا به ساخت بمبهای شیمیایی هم مبادرت کرده باشد. پس مبارزه با اینگونه سلاحها و اختصاص یک روز در تقویم ملتها به عنوان روز مبارزه با سلاحهای شیمیایی و میکربی بیشتر به یک شعار دلخوشکنک میماند تا یک واقعیت زیرا کشورهایی که قادرند با ساخت اینگونه سلاحها مقابله کنند، خود جزو سازندگان اصلی و فروشندگان فعلی هستند. نهایت اینکه آنها میخواهند ساخت اینگونه سلاحها، فروش و اجازه مصرف آنها با رأی و نظر خودشان باشد تا بدینوسیله چتر وحشت استعمار و وابستگی را بر سر دیگر کشورها و ملتها بکشند. متأسفانه با روندی که سیاست کشورهای اقتدارگرا دنبال میکنند جهان آینده، جهان پرآشوب، خشن و به دور از همنوع دوستی و تعاملات انسان دوستانه خواهد بود که شعله های سرکش جهالت و زیاده طلبی این تمایلات مادی گرایانه هم اینک در جنگهای مذهب علیه مذهب یا جنگهایی که در کشورهای اسلامی دامن زده شده است را شاهدیم به اطراف خود نگاه کنیم کدام کشور همسایه در جنگ نیست؟

ایران ۸ سال جنگ تحمیلی را پشت سر گذاشته و هماکنون نیز در تهاجم جنگ رسانه ای دشمنان است. از افغانستان گرفته تا پاکستان و روسیه و ترکیه و در جنوب عراق، عربستان، یمن، سوریه و در آفریقا، مصر، تونس، لیبی و دیگر کشورهایی که به صور مختلف در جنگند روز به روز به سیل آوارگان، کشته و زخمی ها، بیخانمان ها، تخریب شهرها و روستاها و مزارع و جنگلها میافزایند، غافل از آنکه هر نقطه از زمین که به سرزمین سوختهای تبدیل میشود، آثار تخرب آلودگیهای آب و هوایی و زمینی آن به دیگر کشورها هم سرایت میکند و هیچکس از آثار نامطلوب این وقایع در امان نخواهد بود حتی مردم اروپا و آمریکا. کافی است تغییرات آب و هوایی زمین در نقاط مختلف را مطالعه کنیم. خشکسالیها، میزان بارندگیهای سیل آسا، بیماریهای ناشناختهای که کشتار میکنند، فقر، خشونت، بیرحمی و عدم امنیت جانی. این معضلات و نابسامانیها همه ناشی از دور شدن از خداباوری است. زیرا وقتی قدرتمندان اعتقادی به روز محاکمه و پاسخگویی نداشته باشند و باورشان جز به زر و زور نباشد، نتیجه اش همین اوضاع و احوالی است که روز به روز و حتی لحظه به لحظه بد و بدتر میشود. چه میتوان کرد؟ آیا جز این راهی باقی مانده که هر ملتی به روز واقعه بیاندیشد و خود را برای آن روز آماده کند. روزی که به هر بهانه ای بعید نیست نه فقط مرزهای کشور، بلکه تمامی سرزمین ما مورد تهاجم قرار گیرد. برای آن روز باید آماده بود. اما نه با بمبهای شیمیایی و میکربی، بلکه با درایت و عقلانیت و پرهیز از چالش سازی و افراط گری. هر چند مهاجمان از نوع خشونت طلبانی باشند که مقابله با آنها جز از طریق رزمندگانی قوی و سلاحهایی کارآمد میسر نباشد. در هر شرایطی، آمادگی دفاعی از ضروریات است.

والسلام