سرمقاله
محمد عسلی
سلام بر حسین (ع)
سلام بر یاران حسین (ع)
محرم با علم و کتل و سینه‌زنی می‌آید و با روضه‌خوانی می‌رود و فرصتی است تا به واقعه عاشورا بیاندیشیم، واقعه‌ای که همه سال تکرار می‌شود در دل و جان شیعیان و جان می‌گیرد پرنده پروازی که آسمان دل‌ها را دور می‌زند و می‌نشیند بر بام اندیشه انسان‌هایی که آزادی و حریت و عدالتخواهی و حق‌جویی را دوستدارند و دل می‌شویند با اشک‌های برآمده از بغض ستم ستمگران و چشم می‌گشایند به اشک‌های برآمده از درد جانکاه بی‌عدالتی‌ها و چون میدانی برای مبارزه نمی‌بینند تا حسین‌وار بر کفر و نفاق و زورگویی بشورند نارنجک‌های بغض را در دل می‌ترکانند تا ترکش‌های آن از دیدگانشان سرازیر شود.
آری محرم ماه پالایش بغض‌ها و شست¬وشوی غبار فراموشی‌هاست.
و اما بعد:
آنکس که فریاد زد: «آیا کسی بود که کند یاری حسین(ع)»
تنها خدا یاورش بود که او را شهید جاودانه کرد. شهیدی جاوید برای تمامی عصرها و نسل‌ها و تاریخ‌نوسان و مخبران و پژوهشگران تاریخ اسلام، تا بدانند که اسلام واقعی را باید در عاشورا دید از صبح یک روز تا غروبی که بازمانده‌های یک جنگ تحمیلی خونین حتی کودک ۶ ساله را در جنگی نابرابر قربانی آزادی و آزادگی کردند.
آنکس که فریاد زد: «اگر دین ندارید لااقل آزاده باشید…» مفهوم آزادی را با خون خود و یارانش آنچنان برایمان به تصویر درآورد که تاکنون هیچ قهرمان و جنگاوری نتوانسته میلیون‌ها نفر را در طول ۱۴۰۰ سال تماشاگر و تحلیلگر آن کند.
آنکس که فریاد کرد: «اگر دین محمد(ص) جز با کشتن من پایدار نمی‌ماند پس ای شمشیرها مرا دریابید.»
تعارف نکرد. شعار نداد. سهم دیگران را بیش از سهم خود برای شهادت رقم نزد. از اهل و عیال و تمامی دلبستگی‌های دنیا گذشت و مرگ با عزت را به زندگی با ذلت ترجیح داد و دین¬¬باوری و عدالتخواهی را بخشنامه‌ای نکرد بل خود در میدان مبارزه با ظالمان و دنیاطلبان طعم شهادت را چشید و به استقبال مرگی رفت که حیات جاوید پس از آن را نصیب خود و یاران کرد.
و اما بعدتر:
اینک ماییم و یک رویداد عظیم تاریخی یک تجربه بی‌مثال و بی‌نظیر.
ماییم و میراثی ماندگار و افتخارآفرین که از پس قرن‌ها چونان درختی بی‌عیب مسیر سربرافراشته را بر آسمان می‌ساید خورشیدی که ابرهای سیاه ناباوری و ظلمت‌افزا نتوانسته‌اند بر نور و روشنایی او سایه افکنند. امام حسین(ع) را می‌گویم. همانکه نام مردان و پسران ما وامدار اوست.
در این جهان طوفان‌زده از یاد رفته و اصالت از دست داده. جهان شرارت‌ها و ظلمت‌ها و ستمگری‌ها، او چراغی روشن است و کشتی نجات و پرچم عدالتخواهی‌اش در اهتزاز.
بی‌شک سهم مسلمانان و به ویژه شیعیان از آن همه جنگ‌ و پیروزی و شکست، جنگی است که سرلوحه تمامی غزوات است و به تمامی فداکاری‌ها و ایثارها و شهادت‌ها نیرو می‌دهد و راه می‌نماید و روشن می‌کند ناپیدایی‌ها را در همه عصرها و برای همه نسل‌ها.
و اما بعدتر:
ما آزمودیم بخت خود را با امام حسین(ع) در جنگ با ابرقدرت¬ها. در جنگ با از خدا بی-خبران. در جنگ پوست و گوشت و استخوان با مین¬های کاشته شده در هر گوشه سرزمینمان، در محرم غسل شهادت کردیم و در عاشوراهایی پی در پی ۸ ساله از معبر تانک¬ها گذشتیم و از تیررس هواپیماهای پیشرفته خارج شدیم.
راستی اگر امام حسین(ع) را نداشتیم نارنجک بغض¬های فرو خورده و خشم¬های دم به دم را برای گریه چه کسی می ‌ترکاندیم؟
حالیه امام حسین(ع) از ما نمی¬خواهد بر سر و سینه زنیم و در غم شهادت همه ساله او خود را به رنج اندازیم.
امام حسین (ع) از ما می¬خواهد آزاده باشیم. حق¬طلب و حق¬نگر باشیم. بر ظلم و ستم بستیزیم و تن به ظلم ستمگران ندهیم.
امام حسین(ع) از ما می¬خواهد عدالتجو باشیم و عاشق خدا چون محور عدالت خداست. امام حسین(ع) از ما می¬خواهد حرف و عملمان یکی باشد و فرق یزید و معاویه و انسان¬های آزاده را درک کنیم.
امام حسین(ع) از ما می¬خواهد عامل به دین محمد(ع) باشیم و نه متظاهر به آن.
امام حسین(ع) از ما می¬خواهد دلبستگی به دنیا را به هر بهایی استمرار ندهیم و در عین قدرت و شوکت متواضع و مردمدار باشیم.
امام حسین(ع) از ما می¬خواهد نماز را برای اصلاح خود به پا داریم و برای اصلاح دیگران تبلیغ کنیم و ترویج دهیم.
آیا در هر محرم با حضور در مجالس وعظ و خطابه با الهام از سخنان و اعمال امام حسین(ع) مصونیت از گناه و منکرات و برائت از آنان را وجهه همت خود قرار می¬دهیم؟
اگر چنین کسی باشیم یا حسین گفتن ما به ثمر می¬نشیند و یاری می¬شویم و اگر بعد از آن به فراموشی رویم از زیانکاران خواهیم بود.
سلام بر حسین (ع) و سلام بر اصحاب حسین(ع) تنها یک پاسخ دارد.
سلام بر شما که مسلمانید. آیا واقعاً مسلمانیم؟ و این پاسخ ندای درونی ماست؟