سرمقاله
محمد عسلی
می‌شود مذاکره کرد به شرطی که …
می‌شود مذاکره کرد به شرطی که دو طرف در وضعیت مساوی باشند نه آنکه یکی دیگری را در معذور و فشار قرار دهد تا در مذاکره صاحب امتیاز باشد و طرف دیگر برای دادن امتیازات بیشتر به طرف دیگر میدان دهد.
فرض بر اینکه دو تیم در یک مسابقه فوتبال، در مقابل تماشاچیان با سوت داور بازی را شروع کنند در شرایطی که یکی ۲ یا ۳ امتیاز بیشتر دارد و اسمش را بگذاریم مسابقه.
طرفین مذاکره نخست باید با تفاهم مقابل یکدیگر بنشینند و دیوار بی‌اعتمادی در بینشان نباشد.
پس اول شرط مذاکره بی‌شرطی است یعنی آمریکا تحریم‌های یک جانبه را متوقف کند حداقل برای مدت ۶ ماه و با حسن نیت وارد مذاکره شود.
دوم موضوع مذاکره باید مورد توافق طرفین باشد.
به عنوان مثال:
اگر یک طرف به دیگری بگوید شرط من این است که جانت را بستانم اما قول می‌دهم در محل مناسبی دفنت کنم، این مذاکره به قول قضات سالبه به انتفاع موضوع است. یعنی موضوعیت ندارد و نفعی برای طرف مورد مذاکره ندارد و قابل پذیرش نیست.
صنایع موشکی ایران ضامن دفاع از سرزمین ماست و داشتن اسلحه دفاعی حق هر کشوری است برای پیشگیری از تجاوز، تجاوزی که ۸ سال آن را در بدترین شرایط دفاعی تجربه کردیم. اگر فرض را بر این بگیریم که جنگی پیش آید آیا دیگر همسایگان ما و یا آمریکا، انگلیس، روسیه و ترک‌ها که سابقه حمله و تجاوز به خاک ما را داشته‌اند در شرایطی که بدانند قادر به دفاع نیستیم و جنگ‌افزارهای مدرن و پیشرفته در اختیار نداریم برای امتیازگیری و احیاناً حمله به کشور ما طمع نخواهند کرد؟
هر چند در مسابقات جهانی آینده برد از آن کشوری است که بهترین مجموعه تعلیم و تربیت را در اختیار داشته باشد اما همان کشورهایی که مدال پیشرفت را سالیانی است دریافت کرده‌اند از مدرن‌ترین سلاح‌ها و پیشرفته‌ترین ابزارهای جنگی و قوی‌ترین ارتش‌های جهان برخوردارند مانند فرانسه، انگلیس، آمریکا، چین و روسیه و امثالهم.
و اما بعد:
۱۲ شرطی که وزیر امور خارجه آمریکا بعد از خروج آمریکا از برجام اعلام کرد کاملاً در تضاد با درخواست ترامپ برای مذاکره است و مذاکره را یکطرفه می‌کند.
وقتی مردم ایران با فریاد مرگ بر آمریکا ۴۰ سال است با دشمنی‌های آمریکا اعلام موضع کرده‌اند و آمریکا روز به روز بر شدت دشمنی‌هایش با مردم ما، انقلاب مردم ما و کشور و دولت مردم ما افزوده نمی‌تواند بگوید دوست مردم ماست و می‌خواهد مردم را به قول خودش از شر رژیم جمهوری اسلامی خلاص کند. زیرا صدای مرگ بر آمریکا که صرفاً صدای دولت و دولتمردان ما نبوده هر آنچه آمریکا شنیده صدای مردم کوچه و خیابان بوده است و صدای مردم مسلمان در نمازهای جمعه.
زیرا از آمریکا ظلم و ستم، تبعیض، جنگ‌افروزی، تخریب و کشتار دیده‌اند و تجاوز به حقوق مسلمانان.
لذا امروز هیچ ملت مسلمانی نیست که دوست آمریکا باشد زیرا همه به نوعی از مداخلات و سیاست‌های تجاوزکارانه آمریکا ضربه خورده‌اند که نمونه‌های بارز آن مردم لیبی، سوریه، عراق، افغانستان، ایران، فلسطین، لبنان، مصر و حتی ترکیه‌اند.
سؤالی که مدتی است بی‌جواب مانده این است که چرا آمریکا با ترکیه که عضو ناتو است و از متحدان آمریکا به شمار می‌رود دشمنی می‌کند؟
نتیجه آنکه امروز آمریکا حتی برای متحدان اروپایی خود هم قابل اعتماد نیست.
حال چگونه می‌توان اگر مذاکره دیگری صورت گرفت به رئیس جمهوری چون ترامپ و دولتمردانش اعتماد کرد؟
اگر واقعاً ترامپ قصد مذاکره با دولتمردان ما را دارد باید حسن نیت خود را قبل از مذاکره اثبات کند. اول برگردد به برجام و تحریم‌ها را متوقف کند و بعداً خواسته‌های خود را مطرح نماید.
اگر یکی از کشورهای اسلامی جرأت و شجاعت آن را داشته باشد که مقابل باجخواهی و زیاده‌خواهی‌های آمریکا بایستد، کشور ایران است. زیرا تاکنون ایستاده و من‌بعد هم خواهد ایستاد.
این ایستادگی و مقاومت بدون هزینه‌های سنگین نخواهد بود. می‌شود سبک سنگین کرد به گونه‌ای که مایه‌سوز نشویم و با حرکت پلکانی اهداف و مقاصدمان را پیش بریم. به مذاکره نه نمی‌گوییم اما شرایطی داریم، شرایطی که امنیت داخلی و امنیت مرزهای ما را حفظ کند و به آن لطمه‌ای نزند.
شرایطی که به اقتصاد ما لطمه وارد نکند. شرایطی که هویت ملی، دینی، فرهنگی و انقلابی ما را خدشه‌دار نکند.
مسلماً در شرایط صلح یک ایران قدرتمند برای حفظ امنیت منطقه به نفع تمامی کشورهای منطقه است زیرا آنها را از امنیت بیشتر و کم هزینه‌تری برخوردار می‌کند.
متأسفانه سیاست انگلیسی «تفرقه بیانداز و حکومت‌کن» و «مذهب علیه مذهب» کشورهای اسلامی را از اهداف بنیادین اسلامی دور کرده و دشمنی‌ها و برادرکشی‌ها را سبب شده است و چماق حقوق بشر را بر سر کشورهای مسلمان کوبیده تا بهانه‌ای برای دخالت‌های بیشتر امپریالیست‌ها را رقم زند.
به هر حال هیچ دشمنی و زورآوری سبب دوستی‌های عمیق بین دو ملت نخواهد شد و پیوسته سایه جنگ، بی‌اعتمادی و دشمنی بر سر دو ملت خواهد بود.
اگر ایران کشوری بود که با تهدید، جنگ و فقر از پا در می‌آمد بعد از ۲۵۰۰ سال و جنگ‌های بزرگ با امپراطورانی مانند رم، مصر، عثمانی، مغول و حتی روسیه و انگلیس نامی از ایران در نقشه جغرافیای گیتی نبود هر چند ایران با مشکلات اقتصادی دست و پنجه نرم می‌کند. تدبیر دولتمردان و مقاومت مردم همانند گذشته و توکل به خدا ما را از گرداب پرتلاطم اقتصادی می‌رهاند، چنانکه در گذشته‌های دور و نزدیک هم رهانده است.
صبح نزدیک است و شب ناپایدار و اگر خدا بخواهد.
والسلام