سرمقاله
محمد عسلی
محرم ماه بیداری و آزادگی
فلسفه نهضت امام حسین(ع) و هدف آن بزرگوار برمی‌گردد به یک هویت دینی که خداوند تکلیف هر مسلمان را در قرآن تعیین کرده و پیامبر اکرم(ص) و مسلمانان عصر بعثت به آن عمل کرده‌اند.
ماهیت دین اسلام نخست باور به خدای یکتاست، خدایی با نام الله که زنده و پایدار است و او را خواب سبک و سنگینی نمی‌گیرد و هر آنچه در آسمان‌ها و زمین است از مخلوقات اوست و هیچکس نمی‌تواند در نزد او شفاعت کند مگر با اجازه و اذن او و می‌داند هر آنچه در دست شماست و به تعبیر دیگر از گذشته و حال و آینده شما خبر دارد.
چنین خدایی نمی‌تواند توتم، بت و یا خدایی باشد که با موسی(ع) کشتی می‌گیرد و موسی او را زمین می‌زند.
امام حسین(ع) به چنین خدایی باور داشته است، قادر و متعال و ظلم‌ستیز، این باور موجب شده کفرستیز، ظلم‌ستیز و مستکبرستیز باشد.
یزید فرزند معاویه اگر به خدا باور داشت و روز قیامت را به خاطر می‌آورد ستمگر و ستم‌پیشه و فاسد و لاابالی نمی‌شد. یزید که وارث حکومت معاویه بود و معاویه هم فرزند ابوسفیان از آغاز نهضت اسلامی این خاندان در مقابله با اسلام و پیامبر اسلام(ص) و بعد از ایشان در مقابله با ائمه از جمله امام علی(ع)، امام حسن(ع) و امام حسین(ع) کم نگذاشت زیرا آنها به کمتر از قدرت استبدادی تمام عیار برای حکومت کردن بر سرزمین حجاز و سایر سرزمین‌های اسلامی راضی نمی‌شدند. همانند شاه و شاهک‌های عربستان که راه یزید را در پیش گرفته‌اند.
ایستادگی امام حسین(ع) و یاران باوفای ایشان در برابر لشکریان یزد راه مستقیمی بوده است که خداوند برای مسلمانان ترسیم کرده و هیچ مسلمانی باورهایش اجازه نمی‌دهد دست همکاری به دشمنان خدا بدهد. یزید دشمن خدا و خلق خدا بود. پس امام حسین(ع) به وظیفه عمل کرده است.
اینک با گذشت قریب یازده قرن پیروان آن حضرت محرم که نقطه آغاز حرکت امام حسین(ع) برای ورود به کوفه و مقابله با یزد بوده است را گرامی داشته به یاد ستم‌ها و بیدادگری‌هایی که به آن امام معصوم(ع) و خانواده و یارانش شده عزاداری می‌کنند و خاطره شهادت آن حضرت و همراهانشان را عزیز می‌دارند.
لیکن قضیه به همین مراسم و عزاداری‌ها خلاصه نمی‌شود. بلکه آنچه در قرن‌ها از عاشورا و نهضت امام حسین(ع) درس گرفته شده و با آن باور و تجربه تاریخ شیعه رقم خورده است پذیرش شهادت و ارجگزاری به آن در راه آزادی و آزادگی و عمل به وظیفه برای رضای خداست. همان خدایی که با آن ویژگی‌ها و خصوصیات در باور تمام مسلمانان به ویژه شیعیان پذیرفته شده و به او تأسی می‌شود. انقلاب اسلامی ایران هم با تأسی به نهضت عاشورا به سرانجام رسید.
و اما بعد:
کسی که می‌خواهد پیرو امام حسین(ع) باشد نخست باید به حریت و آزادگی و دین‌جویی و دین‌باوری اعتقاد قلبی و عملی داشته باشد.
عزاداری، سینه‌زنی، زنجیرزنی و راهپیمایی‌هایی که همه ساله در ایران و بسیاری از کشورهای دیگر توسط شیعیان برگزار می‌گردد شکل و صورت ظاهری نمایش یک حرکت ظلم‌ستیزی و مظلوم‌یاوری است اما آنچه مهم است و جوهره نهضت عاشوراست، زندگی و رفتار شیعیان در طول زندگی است. امام حسین(ع) کسی بود که سمبل و اسوه حسنه یک مسلمان واقعی و یک دوست و یاور خدا بود. نه با ریا و دروغ میانه‌ای داشت و نه با ظالم سر سازش. وقتی در روز عاشورا بین دو تصمیم مخیر شد که یا با بزید بیعت کند و یا بجنگد حتی به خود اجازه نداد به صورت ظاهر هم «تقیه» با یزد بیعت کند برای حفظ جان خود و خانواده و یارانش هر چند نتیجه جنگ را می‌دانست زیرا ۷۲ تن باقی مانده می‌باید در مقابل یک لشکر تا دندان مسلح می‌ایستادند. برای اینکه شجاعت و تقوا و دینداری و باورمندی برای همیشه تاریخ به نمایش جهانیان گذاشته شود و تفاوت بین مسلمان واقعی و دروغین مشخص گردد و دیده شود، او شهادت در راه خدا را بر تسلیم و ترس ترجیح داد و شجاعانه جنگید و به شهادت رسید.
امام حسین(ع) به مسلمانان و پیروانش درسی داد که اگر به آن عمل کنند، عاقبت به خیر خواهند شد. امام حسین(ع) نیاز به عزاداری و گریه و توی سر زدن ندارد او زمانی از ما راضی می‌شود که ببیند راه او، هدف او و عمل او را دنبال می‌کنیم و به آن پایبندیم.
به هوش باشیم، عزاداری‌ها، سینه‌زنی‌ها و صدای بلندگوها اسباب زحمت برای مردم نشوند.
به هوش باشیم در این ایام چشم و زبان و بدن ما به گناه آلوده نشود.
به هوش باشیم نهضت امام حسین(ع) را آنگونه که بوده معرفی کنیم. امام حسین(ع) از آن جهت که ناجوانمردانه به شهادت رسید و کوفیان نتوانستند یا نخواستند به عهدی که با وی بسته بودند عمل کنند مظلوم است و گرنه او هیچ وقت در هیچ جا مظلوم واقع نشد. او نه ظالم بود و نه مظلوم که بعضی راویان و مداحان چنان توصیفش می‌کنند که گویی یک آدم ضعیف و اسیر و بی‌جان بوده است. برعکس در میدان مبارزه زورآور و شجاعی کم‌نظیر بود و فنون جنگ را به خوبی فرا گرفته بود و بسیاری از سپاهیان ابن سعد را به درک واصل کرد. او در خطابه و سخنرانی استاد بود و هیبتی داشت که حتی وقتی تیرهای زهرآگین در جای جای بدنش فرو رفته بودند و دیگر رمقی برایش باقی نمانده بود لشکریان ابن سعد خوف داشتند به وی نزدیک شوند.
ما حسین(ع) را به گونه‌ای معرفی کنیم که به جای گریه کردن از داشتن چنین امام همامی خشنود و مفتخر باشیم و به خود ببالیم که از پیروان کسانی هستیم که در زمان خود و هم در زمان ما بی‌نظیر بوده‌اند. راستی آیا در طول تاریخ می‌توانیم حتی یک نفر را معرفی کنیم که بتوانیم او را با امام حسین(ع) مقایسه کنیم؟
درک هویت واقعی کسی که توانست در یک شب چنان معنویتی به اصحاب ببخشد که همه جان بر کف برای شهادت از یکدیگر سبقت بگیرند کار آسانی نیست.
امام حسین(ع) مانند خونی است که در رگ‌های شیعیان می‌جوشد و در اندام باورمندان غلیان می‌کند نهضت او قدیمی و کهنه نمی‌شود و عشق به او و خاندانش در طول تاریخ رو به کمال و رشد بوده است.
بیرق امام حسین(ع) بر هر سرایی که به اهتزاز درآید مردانی ظهور می‌کنند که با کفر و نفاق و ستمگری مقابله می‌کنند و حس حریت و آزادگی را در خود زنده نگه می‌دارند. محرم ماه بیداری و آزادگی است. این ماه پربرکت بر تمامی مسلمانان به ویژه شیعیان و پیروان آن حضرت گرامی باد.