سرمقاله “محمد عسلی” ۲۰ شهریور ۱۳۹۸سرمقاله
محمد عسلی
نماز شام غریبان چو گریه آغازم
خورشید را طلوع و غروبی است. آدمی در چهارراه حوادث سخت جان مینماید هر چند حادثه خبر نمیکند. قدرت، چشم دل را کور میکند اگر شمشیر در دست زنگی مست باشد و مشاوران جز به رضایت سلطان نیاندیشند و سلطان چنان باشد که جز تعریف و توصیف را برنتابد. اشک تاریخ پیوسته بر رخساره زمین جاری بوده و بسیار زلال آبها که به مرداب ریخته شدهاند و کرمی کوچک ریشه درختان کهن را از بن خورده تا ارتفاع شاخ نتوانند کاری کنند که جان درخت را حفظ نمایند.
مقابله با ستمگری و بیداد قدرتمداران نانوشتهها و نوشتههای زیادی دارد و چه بسیار شجاعان و مصلحان طعم تلخ مرگ را با زخم شمشیر و سرب داغ گلولهها چشیدهاند و از اسب بر زمین افتاده و در دم جان سپردهاند. آنکه از اسب افتاد اما از اصل نیفتاد حماسهای آفرید تا جاودانگی پیامش را پیوسته شاهد باشیم.
امام حسین(ع) قدرتی معنوی و الهی بود. سالگرد قیام امام به هر سال نمایانگر درخشندگی نور است و غروب یزید ابدی است.
قضاوت تاریخ اما و اگرهای زیادی دارد اما قضاوت دل ریشه در فطرت آدمی دارد.
تا دلی آتش نگیرد حرف جانسوزی نگوید
حال ما خواهی اگر از گفته ما جستجو کن
همیشه اینگونه است برای ماندن در قدرت سه چیز در طول تاریخ مطمع نظر قدرتمندان بوده است. اول شمشیر، دوم زر و پول و سوم تبلیغات حتی اگر به رجزخوانی میسر میشده.
حقطلبی و حقجویی در طول تاریخ آسان نبوده زیرا منافع فرد یا گروه را تهدید میکرده است و تشخیص اینکه چه چیزی حق است و چه چیزی باطل به شرایط، موقعیت و وجدان آگاه یا ناآگاه باز میگشته و هم اینک نیز چنین است.
انسانها برای گذراندن زندگی معذوریتها و محدودیتهایی دارند که به نسبت آزادی آنها را محدود میکند. هیچ پلیس و نگهبانی قویتر از ایمان و باور به خدا و روز رستاخیز نیست. این باور صرفاً در اثر علم و دانش به دست نمیآید و علم نه تنها به حفظ آن کمک نمیکند که با هزار دلیل در مقابل دینداری و دینمحوری گاه میایستد.
جنگ خوبی با بدی، جنگ خداباوری با شیطان صفتی، جنگ اخلاق با بیاخلاقی، جنگ گروهی در سنین کودکی تا پیری با لشکری آزموده و رزمآور، جنگ عشق با هوس در کربلا اتفاق افتاد. تاریخ هیچ حماسهای را عظیمتر، جامعتر و واقعیتر از حماسه عاشورا به یاد ندارد. اما حماسه امام حسین(ع) و ۷۲ تن از یارانش حماسهای واقعی بود که در ابعاد مختلف ظرف ۱۳۸۰ سال تحلیلهای گوناگون و مختلفی از آن شده و نویسندگان و مورخان و تحلیلگران وقایع تاریخی اظهارنظرها و برداشتهای موجز و مفصلی از آن داشتهاند اما همه در یک نظر وجه اشتراک دارند و آن اینکه امام حسین(ع) حقطلب بود و خداجو و یزید باطل و فاسد.
خداباوری و استقامت و استقلال رأی بهای سنگینی دارد که همه کس حاضر نیست آن را بپردازد و به آنچه میگوید پایبند باشد. آنچه پایبندی انسانها را به باور و ایمانشان قدرت میبخشد از خود گذشتن و شجاعت “نه” گفتن است. “نه” به تمامی مظاهر دنیا و تعلقات.
آری این امام حسین بود که همه هستیاش را در راه آرمان الهیاش فدا کرد!
حال آنان که دم از امام حسین میزنند کارنامه زندگی و خدمتی خود را به قضاوت بیطرفان بیاورند و بگویند از آن همه حسن تدبیر شجاعت و دینباوری چه آموختهاند و آن آموختهها را چگونه به کار بستهاند.
در همین انقلاب اسلامی مردان و زنان خداباور و مؤمنی بوده و هستند که اگر راه امام حسین(ع) را شناختند به آن عمل کردند و برای اهداف خود جان دادند و آبرو. به اسارت رفتند و یا زخم برداشتند و با نقص اعضا سوختند و ساختند. نمونههای آن را میتوان در جنگ و جدال با کفار و منافقین و زیادهطلبها در جنگ تحمیلی هشت ساله مشاهده کرد اما بسیاری هم بوده و هستند که عمروعاصمانند به سوءاستفاده و فرصتطلبی مشغولند. اگر امام حسین(ع) نداشتیم عباسها، حبیب بن مظاهرها، مسلم بن عوسجهها، حرها و علیاکبرها داشتهایم، حججیها داشتهایم، همتها و دورانها داشتهایم. حماسهآفرینان معزز و مکرمی داشتهایم که با تأسی از نهضت عاشورا و حرکت امام حسین(ع) پیروزیآفرین شدند. این بزرگان شجاع و باورمند را دست کم نگیریم.
پس یادمان باشد که وفاداری را از یاران امام حسین(ع) آموختیم و استقامت و پایداری را از سرور آزادگان جهان امام حسین(ع).
اگر امروز عزاداری و سینهزنی و گریه و زاری، صورت ظاهری حمایت از نهضت عاشوراست صورت باطنی آن را در مقاومت مردم قهرمان ایران باید دید که تمامی سختیها را با شجاعتها و رشادتهای دوران بعثت و بعد از آن را تجربه کرده و بر رأی خود در مقابله با ستمگر زمانه و ستمگریهای بیشرمانه قاطع و استوار ماندهاند.
اگر دیروز یزید ابن معاویه از امام حسین(ع) خواست که تسلیم شود و به مذاکره و ملاقات بیاید ترامپ هم همان راه یزید و ابن زیاد را میرود که برای تسلیم شدن تقاضای ملاقات با سران نظام را دارد. اگر امروز ترامپ افرادی مانند نتانیاهو، پمپئو و … را دارد یزید هم ابن زیاد، عمرسعد، شمر و حارث را داشت.
گرچه قرنها از نهضت عاشورا میگذرد و امروز عصر فضا و الکترونیک و اینترنت خوانده میشود اما ستم و ستمگری و استعمار و استبداد با شگردهای جدید به میدان آمده است. اگر آن روز شمشیرها از نیام بیرون میآمد امروز تانکهای بادیهپیما رخ نشان میدهند.
والسلام
- سه شنبه ۱۹ شهریور ۱۳۹۸
- سرمقاله