سرمقاله
محمد عسلی
این نیز بگذرد!
آنان که تاریخ می‌خوانند و از گذشته‌های دور و نزدیک کشورشان آگاهند به خوبی می‌دانند که ملت ایران در طول هزاران سال چه مصائب و مشکلات سیاسی و اقتصادی و چه بیماری‌های جانکاه و پرتلفاتی را پشت سر گذاشته است اما هر زمستانی را بهاری بوده و هر بهاری را تابستانی با حال و هوای تماشایی و گل‌گشت‌های فراوان. این شرایط کرونایی هم با تمامی مصائب و خسارت‌های بی‌شمارش دیری نخواهد پایید و به تاریخ خواهد پیوست.
از این رهگذر آنچه نصیب ملت ایران می‌شود نتایج آزمون‌های سختی است که می‌باید با نمره قبولی به دست آورده و پشت سر بگذارد. به این معنی که مردم این مسأله مهم را درک کنند که مقابله با بیماری کرونا به یک عزم ملی نیاز دارد عزمی فراگیر بدون استثنا و همگانی چه در رعایت مسایل بهداشتی و چه در حمایت از خسارت‌دیدگانی که بیکاری تأمین معیشت آنها را به خطر انداخته است.
پس انجام وظیفه برای دولت و ملت اجتناب‌ناپذیر است. پیشگیری از بیمار شدن افراد بیشتر و درمان بیماران و مساعدت و حمایت از خیل بیکاران مردمی که برای اداره زندگی پس‌اندازی ندارند و به اصطلاح گنجشک‌روزی هستند و روزمزد. اگر یک احساس مسئولیت جمعی بیدار شود و این بیداری وارد مرحله عمل گردد می‌باید حداقل هر خانواده‌ای که به قولی دستش به دهنش می‌رسد دست خانواده دیگری را بگیرد و در یک زندگی ریاضتی خود را با دیگران شریک کند و یا دولت برای کسانی که به هر دلیل بیکار می‌شوند برای مدت معینی مقرری مصوب کند. در چنین شرایطی است که می‌توان امنیت جامعه را حفظ کرد و میزان جرایمی مانند سرقت، کلاهبرداری و تخلفات دیگر را کاهش داد. اگر دولت با یک حساب سرانگشتی هزینه شناسایی، تعقیب، دستگیری و محاکمه و مجازات مجرمین را محاسبه کند و آن را برای پیشگیری هزینه نماید به شدت از هزینه‌های قضایی و تأملات اجتماعی و فرهنگی کاسته می‌گردد.
نکته مهم‌تر آنکه رسانه ملی و سایر رسانه‌ها در یک اتحاد مبارک با شفاف‌سازی مسایل و معضلات کشور احساس مسئولیت همگانی را برانگیزند و به این مهم توجه دهند که فقط نیروهای امنیتی و انتظامی نیستند که وظیفه‌دار حفظ امنیت و آرامش جامعه‌اند بلکه تمامی مردم در هر لباس و سمت و شغلی که هستند وظیفه اخلاقی، دینی و عرفی دارند که به دو وظیفه عمل کنند. یکم پیشگیری از ایجاد جو بدبینی و ناامنی و دوم نظارت همگانی بر روند امور تا در صورت مشاهده هر گونه ناهنجاری عکس‌العمل نشان دهند و به افراد خاطی تفهیم کنند که حفظ امنیت و آرامش به اعمال یکایک ما بستگی دارد و در این شرایط حساس که تمامی هم و غم دولت و نیروهای درمانی و بهداشتی برای رسیدگی به وضعیت بیماران به کار گرفته می‌شود نگذاریم فرصت‌طلبان از طریق احتکار، گرانفروشی، سمپاشی‌های سیاسی، جوسازی‌های مغرضانه به دشمنان قسم خورده ملت کمک کنند و خواسته و ناخواسته اوضاع را به گونه‌ای رقم بزنند که امید بهبودی و بازگشت کشور به وضعیت عادی را از مردم بگیرند.
متأسفانه امروز هم مخالف و هم موافق با نظام جمهوری اسلامی و انقلاب دم از مردم و حمایت از ملت می‌زنند اما مخالفان جز بدآموزی و پاشیدن تخم کینه نه تنها کاری انجام نمی‌دهند بلکه زحمات انجام شده را نیز زیر سؤال می‌برند. نگذاریم که مخالفان با روش کهنه هدف وسیله را توجیه می‌کند به هر بهانه‌ای حتی به بهای از دست رفتن جان هموطنان به اهداف ننگین خود برسند و ایران را به ایرانستان تبدیل کنند یا همانند این ۴۱ سال گذشته مدام آب به آسیاب دشمنان بریزند و سر در آخور آنان داشته باشند.
امام علی(ع) فرمود: «نه زندگی آنقدر شیرین و نه مرگ آنچنان هراسناک است که انسان شرافت خود را به آن بفروشد.»
زمستان می‌رود و سیاهی به زغال می‌ماند. روسفیدان تاریخ آن گروه از انسان‌هایی هستند که منافع شخصی و مال و اموال و حتی آبروی خود را برای حمایت از محرومان و بیماران صرف کرده و می‌کنند. شوربختانه می‌بینیم آنکس که غنی‌تر است محتاج‌تر است.
نارضایتی‌ها و آشوبگری‌ها و مطالبه‌گری‌ها و مدعی‌ها بیشترشان از ناحیه طبقات مرفه است تا محرومان. زیرا زیرساخت‌های نیروی باور و اعتماد عمومی را همین محرومین و بی‌ادعاها و به قول امام راحل پابرهنه‌ها تشکیل می‌دهند و بار سنگین حاکمیت بر دوش طبقه مستضعف است. این مطالب را همگان می‌دانند و حرف تازه‌ای نیست. من باب یادآوری عرض می‌کنم تا فراموشمان نشود که در چه شرایط و وضعیتی هستیم.
ما وارث سرزمین کهن و با تمدن دیرینه‌ای هستیم که خداوند تمامی نعمت‌هایش را در حق سرزمین ما اعمال نموده. معادن غنی، آب و هوای چندگانه، مردمان بافرهنگ و هوشمند، موقعیت ژئوپولوتیک بی‌نظیر، میراث‌های فرهنگی و تاریخی بی‌بدیل، جنگل‌های سرسبز، کوه‌های غنی و بلندقامت، چشمه‌های جوشان، دشت‌های سرسبز و همت و باوری که این همه ایثار و ازخودگذشتگی را به جهانیان آموخت.
و جوانان دانشجو و دانشگاهی بنام که هر یک از آنها در هر نقطه‌ای از این جهان مصدر امور مهمی هستند و بسیار نعمت‌های دیگر که ذکر تمامی آنها در حوصله این نوشتار نیست. پس از نعمات خداوندی چیزی کم نداریم آنچه می‌باید به آن اضافه شود اصلاح امور در روابط و تعاملات اجتماعی و غنای فرهنگ عمومی است. فرهنگی که پشتوانه غنی و پرمایه‌ای را یدک می‌کشد کافی است به خویشتن خویش بازگردیم ما پیروز می‌شویم مثل همیشه و کرونا را در هم می‌شکنیم و هم کمر آمریکا را تا درسی باشد برای آیندگان. آیندگانی که تاریخ سرزمین خود را پس از ما می‌خوانند و به آن می‌بالند.
والسلام