سرمقاله اسماعیل عسلی

تا چه پیش آید

از جمله آثار کرونا تغییر سمت و سوی اقدامات نوعدوستانه و نیکوکارانه بود به طوری که بی گمان پس از فروکش کردن موج کرونا و بازگشت به شرایط عادی افراد نیکوکار و توانمند توجه خاصی به احداث نقاهتگاه های اضطراری ، توسعه فضای پیرامونی درمانگاه ها و بیمارستان ها و عنایت ویژه ای به تامین مسکن کادر درمانی خواهند داشت . یکی از مشکلاتی که در بحبوحه ی اوج گیری کرونا و لزوم حضور تمام وقت کادر درمانی بیش از همیشه به چشم آمد فاصله زیاد بین خانه و محل کار پرسنل بیمارستان و پراکنده گی آن بود . در صورتی که اگر هنگام احداث یک بیمارستان به ساخت واحدهای مسکونی ویژه کارکنان در کنار آن اقدام می کردند چند خاصیت داشت یکی این که پزشک و پرستار ناگزیر به طی فاصله ی زیاد خانه تا محل کار و درگیر شدن با ترافیک و خستگی ناشی از آن نمی شدند و با نشاط در محل کار حاضر می گردیدند و دیگر این که در مواردی که بیمارستان به آنها نیاز داشت ، حضور آنها در کمترین زمان ممکن صورت می گرفت . اجرای چنین طرحی نه تنها برای بیمارستانها بلکه برای تمامی نهادها و سازمان ها مفید است چرا که هم از رفت و آمدهای درون شهری و استفاده از خودرو می کاهد و هم آلودگی را کم می کند و هم این که همزیستی در زمان کار و استراحت برای کارکنان یک موسسه و نهاد و بیمارستان به استحکام ارتباطات عاطفی و صنفی می انجامد . زنده یاد محمد نمازی که بدون تردید انسانی خدوم و آینده نگر بود به این مهم توجه داشت به طوری که هنوز هم شاهد استفاده ی برخی از کادر درمانی شاغل در بیمارستان از خانه های ویلایی ساخته شده پیرامون بیمارستان نمازی هستیم .
وجود فضای سبز پیرامون بیمارستان ها یک ضرورت است . هم برای دلگشایی بیماران و هم برای تعدیل هوا و دوری ساختمان و محل استراحتگاه بیماران از سر و صدای خیابان های اطراف و آلودگی های ناشی از رفت و آمد خودروها ؛ هم اکنون غیر از بیمارستان خلیلی و نمازی و حافظ و بیمارستان پیوند اعضاء ابوعلی سینا و بیمارستان قلب کوثر ، سایر بیمارستان ها و درمانگاه های احداث شده در شیراز فاقد فضای سبز مناسب هستند و این نیاز احساس می شود که با خرید فضاهای پیرامونی این مراکز درمانی نسبت به گسترش فضای پیرامونی آنها و درختکاری و احداث مناطق مسکونی ویژه کارکنان آن اقدام لازم صورت گیرد . خصوصا این که در طرح توسعه شیراز و ترسیم دورنمای آن مسئله توریسم درمانی لحاظ گردیده و از آنجایی که فضای بیمارستان حس و حال خاصی به بیماران و کارکنان بیمارستان می دهد و به ارتقای کیفی مراکز درمانی شیراز می انجامد باید مطمح نظر قرار گیرد . شاید بهترین پاداش به کادر درمانی پس از عبور پیروزمندانه از بحران کرونا در اولویت قرار دادن دو موضوع فضای پیرامونی بیمارستان ها و همچنین احداث خانه ی مسکونی برای کارکنان مراکز درمانی در جنب بیمارستان ها باشد .
البته پر واضح است که چنین طرح و ایده ای نیازمند بررسی و امکان سنجی و بودجه و برنامه ریزی برای نقش آفرینی نیکوکاران و خیرین حوزه سلامت است ولی از آنجایی که با فرونشست موج کرونا از انگیزه ها برای توجه به این مسئله کاسته می شود ، مسئولین استان و متولیان امور بهداشتی و پزشکی استان و خصوصا شیراز باید از چنین جو و فضایی بهره گیری کرده و نسبت به گسترش فضای پیرامونی برخی بیمارستان های فاقد فضای سبز اقدام نمایند و در صورت امکان از احداث آپارتمان های مسکونی برای کارکنان بیمارستان ها در کنار آن نیز غافل نباشند . طبیعتا خانه های سازمانی پس از بازنشستگی افراد به کارکنان جدید واگذار می شود و همیشگی خواهد بود .
زمانی که بحث انتقال پادگان های نظامی به خارج از شیراز مطرح شد عده ای بر این باور بودند که بهترین جایگزین برای پادگان ها ، بیمارستان ، نقاهتگاه و برپایی درمانگاه های تخصصی است چرا که اغلب پادگان ها فضای سبز مناسبی دارند و وسعت آنها در حدی است که برای احداث آپارتمان های مسکونی ویژه کارکنان بیمارستان نیز در شکل تملک زمین نخواهند داشت . تا چه پیش آید