یادداشت
محمد عسلی
دنیا در جنگ
آرام و بی‌صدا، مثل حرکت موریانه‌ها در دل تنه درختان جنگل، خورده می‌شوند ذره ذره اصالت‌ها، بافت‌های محبت، آوندهای حیات‌رسان و شالوده‌های مقاومت…. گاه همه چیز طبیعی به نظر می‌رسد؛ پوسته‌ها و سطوح کم‌عمق سپر و محافظ باورمندی‌اند. اما تندباد حوادث به یکبار همه را بر روی زمین خم می‌کند، آنگاه آثار جنگ هویدا می‌شود.
امروز مرزهای آزاد در نمایشی مضحک راه‌های ورود پناه‌جویان را می‌بندند اما مرگ تجربه شده ترس نمی‌شناسد. زنان و کودکان بی‌سلاح از سیم خاردار عبور می‌کنند و پلیس‌ها به مترسکی می‌مانند که یکی پس از دیگری تسلیم می‌شوند…
در نشست پارلمانتاریست‌ها پرده‌ها کنار می‌روند و دم خروس از زیر لباس دروغگویان تصویر روان تلویزیون‌ها می‌شود تا قسم دروغ حضرت عباس دیگر کاربرد نداشته باشد. (ادامه…)