به جای سرمقاله
محمد عسلی
خوش‌خبر باشی ای شهید وطن
امروز شهر مقدس و شهیدپرور شیراز شاهد ورود ۹۴ شهیدی است که پیام‌آور استقامت، جهاد، مبارزه و دفاع از سرزمین‌اسلامی و کهن ایران عزیزند.
شهیدانی که با اراده‌ای استوار و باوری پایدار مرگ را داوطلبانه پذیرا شدند و جان عزیز را در طبق اخلاص گذاشتند، تا سینه‌های ستبرشان سپر گلوله‌های دشمن غدار شود و ترکشی به هموطنان سرایت نکند.
راستی چه همتی پشت این اراده‌های استوار بود که صدای هر قدمشان لرزه بر اندام دشمنان می انداخت و به هر میزان که به شهادت می‌رسیدند، تعداد بیشماری رزمنده دیگر جای آنان را پر می‌کردند؟
خون شهید چه خاصیتی دارد که رایحه‌ی مشک‌بیز آن جوشش باور را در گرمگاه سینه صد چندان می‌کند تا راه یابد به خط مقدم برای دفاع در زیر باران گلوله‌های توپ، تانک، مسلسل و بمب‌های بیرحمانه شیمیایی و چه و چه؟
ما وارث چه خون‌های به ناحق ریخته‌ای هستیم که ندای مظلومیت آنان، مدام در گوش جانمان پیام مقاومت را تکرار می‌کنند؟
این جوانان از کدام تبار پاک برآمدند که رفاه و آسایش را فدای شرایطی کردند که هر لحظه می‌باید مرگ را برای صدمین بار تجربه کنند تا زمان شهادتشان برسد و لبخند رضایت بر لبان خشکیده‌شان بنشیند؟
خوش‌خبر باشی ای شهید وطن
خبر آورده‌ای فدای تو من
و تو این جعبه‌های چوبین را
هدیه آورده‌ای به جان و به تن
تن چه باشد که جان فدا کردی
جان به آزادگی فدای وطن
و اما بعد:
امروز روایتگران در تردید هم به جان می‌کوشند پیام شهیدان را برای بی‌شمارترین بار بشنوند هر چند از کنار آن بی‌تفاوت می‌گذرند، اما احساس هوشمندی هر پیام بر دوش آنان سنگینی می‌کند که:
ای ماندگان عرصه پیکارهای سخت
در خلسه تنعم دنیا،
موج فریب را
با جد و جهد خویش برانید
بر جور و جهل خصم بشورید
و رایت ایمان را
بر قله‌های باور رزمندگان برافرازید
آری
رزم‌آوران آتش و خون اینک
از ره رسیده‌اند
از جان گذشتگان
از تنگنای در هم پر پیچ هفت‌خان
از وادی غرور و تعصب گذشته‌اند
در زیر سایه روشن مهتاب سال و ماه
در بحر اشک و آه
خوش آرمیده‌‌اند
در زیر چتر هیبت آنان
ناموس‌های ما
آسوده در امان
در درس و کسب و کار
بی‌ترس و اضطراب
آینده را به شوق و تماشا نشسته‌اند
آسوده باش و نیک بیاسای ای شهید!
اینک ز هر کرانه این سرزمین پاک
هر نوجوان ز شوق
درس دفاع را
در لحظه لحظه هر آزمون مدام
تکرار می‌کند
نام تو را به مهر
فریاد می‌کند.